η πιο δύσκολη εγχείρηση

Αναρωτηθήκατε ποτέ, ποιά είναι η πιο δύσκολη εγχείρηση? Μάλλον όχι.
Συζητώντας μ' ένα γιατρό, τις προάλλες, μου έκανε την ίδια ερώτηση. Εμεινα μετέωρη γιατί η ειδικότητά του, δεν ήταν χειρουργός και τον κοιτούσα.
"Είναι αυτή που καλείσαι να βγάλεις απο το μυαλό μιας γυναίκας ένα πούτσο", μου είπε.
Χαμογέλασα και τον κοίταξα με βλέμα απορίας. Μ' έσπρωξε ελαφρά στο μπράτσο με τον αγκώνα του, δείχνοντας μου μια ψηλή γυναίκα, που στεκόταν πιο πέρα.  "Την βλέπεις αυτή?, με θέλει κολασμένα". μου είπε, ανεβάζοντας το ποτήρι στα χείλη του και παίρνοντας το βλέμμα του απο εκείνη, με κάρφωσε με τα γαλαζοπράσινα μάτια του.
"Κι εσύ, αρνείσαι?" τον ρώτησα χαμηλόφωνα, κοιτώντας αυτή την υπέροχη ύπαρξη. Είμαστε σε δεξίωση και κόσμος τριγυρνούσε δίπλα μας. "Θα σου πω αργότερα", απάντησε απλά κι εξαφανίστηκε απο δίπλα μου.

"Εχεις αυτοκίνητο? ή να σε πάω εγώ". με ρώτησε πολύ αργότερα, όταν ο κόσμος είχε αρχίσει να αραιώνει. "Εχω και λυπάμαι γι αυτό, θα ήσουν υπέροχος συνοδός", του χαμογέλασα.
"Ομως μπορούμε να μείνουμε για ένα τελευταίο ποτό, στον κήπο και να σου μιλήσω" μου είπε σπρώχνοντας με ελαφρά απο την πλάτη. Καθίσαμε έξω και πήρε το χέρι μου στο δικό του.
"αναζητώ ασφάλεια για να ξεκινήσω να σου μιλώ", μου χαμογέλασε. Δεν του το αρνήθηκα.
"Είναι πολλά χρόνια που ξέρω αυτή την γυναίκα - ξεκίνησε - . Σχεδόν απο παιδιά γνωριζόμαστε απο κοινές παρέες. Κάποια φορά, σε εκδρομή, βρεθήκαμε κοντά και μιλήσαμε περισσότερο. Είμαστε δεν είμαστε 30 ετών και οι δύο. Με κοινές σπουδές, κοινά ενδιαφέροντα. Εκείνη συνοδευόταν απο κάποιον και εγώ ήμουν ήδη παντρεμένος. Ενα φλέρτ, δεν σου λέω πως δεν ξεκίνησε.και απο τις δύο πλευρές
Και δεν σου κρύβω πως  μου άρεσε. Ποιόν δεν κολακεύει να τον θαυμάζει και να τον φλερτάρει μια γυναίκα. Μ' ένα περίεργο τρόπο, μου τόνωνε το ηθικό. Πάντοτε βρισκόμαστε σε ασφαλές περιβάλλον. Κάποτε βρεθήκαμε πολύ κοντά. Μου ζήτησε να με δει στο γραφείο μου. Δεν της το αρνήθηκα. Μην με ρωτήσεις γιατί. Είχαν περάσει και 15 χρόνια απο τότε.
Ολη μας η κοινή ζωή, στροβιλιζόταν σ' ένα αχνό παστέλ, ροζ συννεφάκι. Ενα τηλεφώνημα σε ώρα εργασίας, γράφαμε γράμματα, ανταλλάσαμε ιδέες, αλλά ως εκεί. Οσες φορές είχαμε βρεθεί σε κοινή παρέα, προσπαθούσα να πάρω το βλέμμα μου απο πάνω της, να μην δειξω κάτι. Μπορεί και να την ήθελα, μου κόβονταν τα πόδια μου, δενόταν ίσως και κόμπος το στομάχι μου ! αλλά "δεν τόχα σκεφτεί ποτέ σοβαρά".
Βρεθήκαμε λοιπόν, στο γραφείο μου, αργά, μας έβαλα ένα ποτό και κάθισα δίπλα της, προσπαθώντας να ξεκινήσω μια κουβέντα. Η ματιά της ήταν φλογισμένη. Δεν μ' άφησε να μιλήσω, παρά είπε "ήρθα να σου πω, όσα θέλω και σε παρακαλώ να με ακούσεις". Είναι τώρα τόσα χρονια που γνωριζόμαστε, χρονια που κάνουμε αυτή την "κρυφή" παρέα, χρόνια που παρακολουθώ την ζωή σου κι εσύ την δική μου. Ομως κάποτε χρειάζεται να λέμε τα πράγματα με τ' όνομά τους. Σε θέλω". Σταμάτησε να πάρει ανάσα, να πιεί μια γουλιά. Με κοίταξε μέσα απο το ποτήρι που έφερε στα χείλη της. Χαμογέλασα μάλλον αμήχανα. Ηξερα, έβλεπα, ένοιωθα, τόσα χρόνια, αλλά δεν είχα τίποτα περισσότερο. Η εικόνα της ακτινοβολούσε. Η αύρα της, ένοιωθα να μ' αιχμαλωτίζει. Το χαμόγελό της μου έδειξε μια σειρά ολόλευκα δόντια. Το κατακόκκινο κραγιόν της, αστραφτοκοπούσε και της πήγαινε τόσο πολύ.
Εδειχνα ή ήμουν αμήχανος, δεν μπορώ να σου πω. Αλλά με μαγνήτιζε το βλέμμα της, ήθελα να την αγγίξω, ήθελα να της πω, τόσα...δεν έλεγα τίποτα. Την κοιτούσα απλώς. Ως που είδα το χέρι της να κατευθύνεται πάνω μου και με μια εύκολη κίνηση βρέθηκε κολλητά δίπλα μου. Πέρασε το πόδι της, μέσα στα δικά μου και αφήνοντας το ποτήρι στο τραπεζάκι δίπλα, μου χαϊδεψε το στήθος. Αναστατώθηκα δεν σου κρύβω. Μου ψιθύριζε "σε θέλω" κοιτώντας με στα μάτια. Ηθελα να την αγκαλιάσω. Τι φοβόμουν? δεν είχα απάντηση. Είμαστε μόνοι, την΄ηθελα κι εγώ, εκτός όλων των άλλων, ήταν τόσο ελκυστική, αλλά κάτι με κρατούσε ακίνητο. Βιδωμένο στην ίδια θέση.
Τα χέρια μου, σε αμηχανία, ακούμπησαν στα πόδια της, ενω τα δικά της, με είχαν αγκαλιάσει και με χαϊδευαν. Ενα φιλί, πλησίασε και ανταποκρίθηκα μάλλον αφηρημένα.
Μπροστά στην τόση παγωνιά που ανέδιδα, σταμάτησε και σηκώθηκε. "σε θέλω, βάλτο στο μυαλό σου, και δες τι θα κάνεις, γιατί δεν αντέχω άλλο" μου είπε, γλυκά και γύρισε να φύγει.
Σηκώθηκα και την τράβηξα απο το χέρι. Την γύρισα και την κόλλησα πάνω μου, σφιγγοντάς την. Δεν ήξερα αν την ήθελα, αλλά είχα ξεσηκωθεί ολόκληρος. "Φύγε" της είπα. Δεν περίμενα να ξεστομίσω τέτοια λέξη, όμως την είπα.
Ανοιξε την πόρτα κι εξαφανίστηκε γρήγορα.
Πέρασαν λίγες ημέρες χωρίς να εμφανιστεί. Είχα πολλή δουλειά εκείνο τον καιρό, αλλά μου έλειψε.
Της τηλεφώνησα ένα πρωϊνό, θέλοντας μάλλον να ζητήσω συγνώμη.
"σε περιμένω, στο πάρκο απέναντι" μου είπε. Κι όπως μου εξομολογήθηκε αργότερα, κάθε πρωί ήταν εκέι με την ιδέα να μου τηλεφωνήσει να κατέβω να την δω.
Αγκαλιαστήκαμε χωρίς να το καταλάβω. Ενα φιλί παθιασμένο ήταν αμοιβαίο. Δεν μ' ένοιαξε μήπως με έβλεπε κανείς. Τίποτα δεν μ' ένοιαξε ούτε τα επόμενα βράδυα που βρισκόμαστε στο ιατρείο μου και κάναμε έρωτα.
Ετσι πέρασαν 3 μήνες. Και μου πέρασε. Δεν ξέρω αν είχε αρχίσει καν, αλλά κάποιο πρωί ξύπνησα και δέν ένοιωσα την ανάγκη να της τηλεφωνήσω, κάποια βραδυά, προφασίστηκα κάτι και δεν την είδα. Αυτό ήταν. Μαγικά αισθανόμουν ότι όλα είχαν περάσει.
Νόμιζα. Η απουσία μου, την τρέλλαινε, και τα τηλεφωνήματα, πύκνωναν ακόμη και τις ώρες που ήμουν σπίτι, ακόμη και τις ώρες που ήξερε ότι δεν ήμουν μόνος.
Προσπάθησα να της μιλήσω. Μάταια. Ηθελε να πάμε μαζι ένα σαββατοκύριακο σ΄ένα νησί, ήθελε να βρισκόμαστε κάθε βράδυ, ήθελε να μ' έχει δικό της.
Πολλές φορές την ημέρα, ερχόταν στο νοσοκομείο και ζήταγε να με δει.
Κόντευε να γίνει εφιάλτης. Προσπαθούσα να είμαι όσο ευγενικός γινόταν. Ομως ... ομως, έχω μπλέξει. Η ζωή μου είναι κοντά στην κόλαση.
Ψάχνω τον χειρουργό που θα της κάνει, αυτή την δύσκολη επέμβαση, για να φύγει.
Μέρος ευθύνης έχω. Αλλά πολλά πράγματα τελειώνουν κάποτε. Αυτό δεν λέει να...κρατάει χρόνια αυτή η κολώνια"... είναι μεγάλη δόση στο μπουκάλι, χαμογέλασε βεβιασμένα. Μάλλον δεν είναι μπουκάλι, καζάνι είναι, προσπάθησα ν' αστειευτώ.

Εμεινα να τον κοιτώ, σχεδον, μ' ανοικτό στόμα. Δεν πίστευα στ' αυτιά μου. Τον ήξερα τόσα χρόνια.
Ποτέ δεν μπορούσα να φανταστώ.
"δεν θέλεις"? αποτόλμησα...
'τι θέλω και τι δεν θέλω, μήπως ξέρω πιά".... μου απάντησε. "η εγχείρηση είναι το θέμα'....

Εβλεπα τα υπέροχα μάτια του να λαμπιρίζουν.  Δάκρυα είχαν ανέβει προς τα εκεί. Δεν ήξερα τι να του πω. "ευχαριστώ πάντως που με άκουσες, το ήθελα πραγματικά, ξέρεις πως σε υπολογίζω ως φίλη, τόσα χρόνια". "δεν έκανα τίποτα, για να ευχαριστείς" απάντησα, μπερδεμένη τελείως. "σου εύχομαι καλά ξεμπερδέματα....." του είπα μόνο.

"είναι δύσκολη η εγχείρηση... γλυκειά μου, ανταπάντησε και με καληνύχτησε μ' ένα φιλί στο μέτωπο.

είναι δύσκολη, μονολόγησα, πριν γυρίσω το κλειδί στην μηχανή "εμένα μου λες"!!!!!