Elsa' s Gossip

Αλλού

2011-12-09T17:15:00.000+02:00

Με κοίταξες στα μάτια και με ηλέκτρισε η ματιά σου. Με κράτησες στην αγκαλιά σου κι ένοιωσα την ζεστή ανάσα σου στο λαιμό μου. Με φίλησες στα χείλη και παραδόθηκα.
Βρεθήκαμε ξαπλωμένοι στο κρεβάτι σου και το κορμί σου έκαιγε. Το ίδιο και το δικό μου. Παραδοθήκαμε στη φλόγα που σιγόκαιγε και την κάναμε πυρκαιά!

Ακουμπησες χαμηλά το ζεστό σου είναι και ανατρίχιασα. πίεσες την κοιλιά μου χαμηλά με το χέρι σου. Εμεινες εκεί να με κρατάς. Σ' ένοιωσα ζεστό και τρυφερό συνάμα να προσπαθείς ν' ακουμπήσεις τα χείλια μου. Τρίφτηκες πάνω τους και σαν απο καιρό σε περίμεναν, άνοιξαν να σε υποδεχτούν. Εκλεισα τα μάτια και άφησα τις άλλες αισθήσεις να με πνίξουν.

Εφερα τα χέρια πάνω σου. Επιασα τους ώμους σου. Είχαν γύρει πάνω μου και στηριζοσουν στα χέρια σου. Προσπαθούσες να γλυστρίσεις μέσα μου, μαλακά, λες κι ήταν η πρώτη φορά. Ηταν η πρώτη φορά για μας. Θέλαμε τόσο πολύ να είμαστε μαζί. Σκηνές απο άλλη ζωή, βρέθηκαν μπροστά μου μα τις έδιωξα. Ημουν μαζι σου. Σταθερά, είχες καταφέρει να διεισδύσεις μέσα μου. κινιόσουν μαλακά με ήσυχες κινήσεις. Ανοιγα όσο περισσότερο μπορούσα και περίμενα την επόμενη είσοδό σου με μεγάλη ανυπομονησία. Χαλάρωνα και σφιγγόμουν. Με ταξίδευες μακριά. Τα μάτια σου, είχαν γεμίσει. Μια άχνα απο χαμόγελο φώτιζε το πρόσωπό σου. Εσπρωχνες, και πίεζες και εβαζες το χέρι σου χαμηλά στην κοιλιά μου. Με ερέθισες όσο τίποτα άλλο. Ημουν τόσο ξεσηκωμένη. Η φωνή μου ξεκινούσε αργά και κρεσεντάριζε, όσο σ' ένοιωθα μέσα μου. Τραβιόσουν και χαλάρωνα, έμπαινες και αναστέναζα. Με χαϊδευες, και αναστατωνόμουν ακόμη περισσότερο. Η κραυγή μου, ακουγόταν δυνατά, όταν προσπαθούσες να βιδωθείς μέσα μου. Ακουγα εσένα να μου μιλάς ερωτικά και τρελλαινόμουν. Εσπρωχνες το είναι σου βαθιά μέσα μου και με κοίταζες στα μάτια. Οι ρυθμοί μας ήταν ένα πλέον. Εγυρες το βάρος σου επάνω μου και συνέχισες να μπαίνεις μέσα μου. Σ' ένοιωθα παντού, πάνω στο κορμί μου. Είχα υγρανθεί, και περίμενα την τελευταία σου είσοδο. Ο ρυθμός που κινούμαστε είχε ξεφύγει. Οι φωνές μας, κούμπωναν η μία στην άλλη. Ελευθερώθηκες την ίδια στιγμή που κι εγώ ένοιωσα στην κορυφή. Σ" αυτή την κορυφή που μ' έφερες εσύ. Που φθάσαμε μαζί, που νοιώσαμε τόσα πράγματα, που με είχες δική σου. Που είχα ποθήσει τόσο να μου κάνεις έρωτα.
Αν μπορούσα να ξανάρχιζα την ίδια διαδικασία την ίδια στιγμη, δεν θα έλεγα όχι. Αρκεί που θάμαστε μαζί. Πόσο ήθελα να σε χορτάσω. Πόσο ήθελα να γεμίσω απο εσένα. Μόνο μαζί σου ήμουν πλήρης. Μόνο μαζί σου, ήμουν δυνατή.
Με χαίδευες σ' όλο το κορμί μου και τα χείλη μου γέμιζαν απο τα στήθη μου. Δεν με παράτησες. Εμεινες εκεί να με φιλάς και να με κρατάς αγκαλιά. Εμείνες εκεί να μου ψυθιρίζεις γλυκόλογα. Εμεινες εκεί γυμνός δίπλα μου. Ημουν εκεί γυμνή στην αγκαλιά σου. Ως το πρωί, ως την αιωνιότητα μαζί.

Ελα να με ταξιδέψεις....

2011-12-05T15:53:00.000+02:00

ελα και πάρε με μαζί σου. σ' ένα ταξίδι αέναο. μόνο οι δυο μας.

ηρθες !

2011-11-25T12:24:00.000+02:00

Με πήρες στην αγκαλιά σου και τα δυνατά σου μπράτσα έκλεισαν γύρω μου. Με έσφυξες, και κόπηκε η ανάσα μου. Εγυρα το κεφάλι μου στο στέρνο σου. Σφίχτηκα πάνω σου γιατί τόχα ανάγκη. Ηθελα να μείνω εκεί, μια αιωνιότητα. Ηθελα να πεθάνω στην αγκαλιά σου.

Οι κρύες νύχτες, έδωσαν την θέση τους σε ζεστές ημέρες. Τα συννεφα, παραχώρησαν τον ουρανό στον ήλιο. Βγήκα απο το σκοτάδι κι αφέθηκα στο χαμόγελό σου.

Ολα έγιναν μέρα πιά. Ολα έγιναν λιακάδα. Ημουν δική σου. Είμαστε μαζί. Ηθελα να είμαστε μαζί. Πήρες την ανάσα μου και την ζέστανες. Πήρες την καρδιά μου και την ταξίδεψες. Πήρες την ζωή μου και την έκανες δική σου πάλι.

Με ένα σου άγγιγμα ξαναγεννήθηκα. Με μια σου ματιά, πήρα φωτιά.

Ενα πάθος, που με γοήτευε παλιά, ξαναγύρισε. Θέλω να ειμαι δική σου για πάντα.

μου είχε λείψει πολύ

2011-10-19T16:02:00.000+03:00

Είχα χαλαρώσει και ήμουν ξαπλωμένη στον καναπέ, διαβάζοντας ένα ρομαντζάκι.

Η ώρα είχε περάσει κι εκείνος δεν είχε φανεί. Νωρίτερα, είχε τηλεφωνήσει πως θ' αργούσε. Η συνήθης δικαιολογία της δουλέιάς. Ασυναίσθητα άρχισα να χαίδεύω το σώμα μου. Μου έλειπε.
Αφησα το βιβλίο. Χαμογελούσα αφηρημένα. Μου έλειπε. Πόσο καιρό είχαμε να κάνουμε έρωτα. Δνε παραπονιόμουν μόνο περίμενα. Δεν ευχαριστιόμουν καθόλου. Τριβόμουν δίπλα του αλλα΄δεν μου έδινε σημασία.
Πόση ώρα είχα μείνει να χαϊδεύω το σώμα μου? Είχα σηκώσει την μπλούζα μου, είχα κατεβάσει χαμηλά το παντελόνι και χαϊδευόμουν. εκείνος μου έλειπε πολύ.
Οταν μπήκε με είδε έτσι. "Τι κάνει το κορίτσι μου? με ρώτησε. Τον έπιασα απο το χέρι τραβώντας τον να τον φιλήσω. Μυριζε άρωμα, απομακρύνθηκε λέγοντας "να κάνω ένα μπανάκι, κι έρχομαι κοντά σου.
Κάθισε στο πάτωμα δίπλα στον καναπέ και έβαλε τα χέρια του στο στήθος μου. Με χαϊδεψε "μούχεις λείψει" μου είπε.

Δεν το περίμενα, ήταν αλήθεια, ή προσπάθησε να καλύψει τις τύψεις του. Δεν ασχολήθηκα "φίλα με' του είπα μόνο. Εσκυψε να αρχισε να με φιλά. Ενοιωθα τα χειλη καυτά. Χαμήλωσε και τράβηξε το παντελόνι μου. Με φιλούσε χαμηλά, είχα αρχίσει να ερεθίζομαι. Πόσο καιρό είχε να μου το κάνει αυτό. Εβγαλε το παντελόνι μου και το εσώρουχο. Ανοιξε τα πόδια μου, κρατώντας τα. Με φιλούσε χαμηλά στην κοιλιά κι ανέβαινε επάνω. υστερα ξανακατέβαινε χαμηλά και με τρέλλαινε.

Επιασε τα στήθη μου. Εκαιγαν. Τα χαϊδεψε και προσπάθησε να μου βγάλει την μπλούζα. Με γρήγορες κινήσεις, μ' απελευθέρωσε απο τα ρούχα, έμεινε να φιλά τις ρόγες μου, που τον περίμεναν ορθωμένες, ανασήκωσε και κράτησε τα πόδια μου, ανοικτά.
Τον έβγαλε έξω. ήρθε κοντά μου και τρίφτηκε πάνω μου. Οτι ζούσα ήταν παραμυθένιο. Μετά απο τόσο καιρό, είχε αποφασίσει να με πλησιάσει. Γιατί? Με την σκέψη "δεν ρωτάνε γιατί, παραδίδονται μόνο", απλωσα τα χέρια μου στο κορμί του. Τον περίμενα. μου είχε λείψει πολύ.
"Σε θέλω" του είπα... "εγώ περισσότερο" μου είπε και δεν ήθελα τίποτα άλλο παρά να τον νοιώσω μέσα μου, μετά απο τόσο καιρό. Με είχε ερεθίσει πάρα πολύ.
Μπήκε μέσα μου, απαλά, πολύ απαλά. Αισθάνθηκα να υγραίνομαι και άνοιξα ασυναίσθητα περισσότερο να τον διευκολύνω. Είχε σκληρήνει και μπαινόβγαινε, δίνοντάς μου απίστευτη ηδονή. τον κοίταζα στα μάτια. Αρχισαν κάποιες συσπάσεις δικές μου και βόγγηξα. Τα κύματα ηδονής, διαδέχονταν το ένα το άλλο.. Με κοίταξε. Μου χαμογέλασε και τα μάτια του λαμπίριζαν.
Οι ωθήσεις του γίνονταν βασανιστηκές. η ηδονή ήταν ατελείωτη.
Παραδομένη στον έρωτά του, δεν μ ένοιαζε τίποτα άλλο. Ημουν πλήρης. Ηταν μέσα μου και ήταν το μόνο που μ' ένοιαζε.
Πίεζε και ακολουθούσαμε ο ένας τις κινήσεις του άλλου. ήμουν σε άλλη διάσταση μαζί του.
Οι συσπάσεις μου συνεχίζονταν χαρίζοντάς μας το απόλυτο. Του φώναζα να μην σταματήσει ποτέ.
Εσπρωχνε σ' εκείνες τις τελευταίες φάσεις που με συντάραζαν. Ακουμπούσα τα χέρια μου στο σώμα του. Τα βογγητά μας ενώθηκαν σ' ένα και τον ένοιωθα να γλυστρά έξω. Είχαμε φθάσει το τέλειο. Ημουν πλήρης. Ημουν εγώ η παλιά!
εφερε το κεφάλι του στο πρόσωπό μου και με φίλησε στο στόμα.
" σ' ευχαριστώ, ήσουν υπέροχος, δεν θα το ξεχάσω, ποτέ,"

Η ζωή συνεχίζεται

2011-10-12T16:58:00.000+03:00

Του αγόρασε, ανόρεκτα το δώρο των γεννεθλίων του και πήρε το δρόμο της επιστροφής με τα πόδια. Θα της έκανε καλό, να χαζέψει τις βιτρίνες. Απο την θολούρα, που είχε, δεν μπορούσε να συγκεντρωθεί και συνέχισε να περπατά σαν κουρδισμένη.

Της αγόρασε το δαχτυλίδι και περιχαρής, σφύριζε στο δρόμο της επιστροφής οδηγώντας. Τα είχε όλα σχεδιάσει ως την παραμικρή λεπτομέρεια. Την ημέρα των γεννεθλίων του θα της ζητούσε να τον παντρευτεί.

Εκείνη ήταν συγχισμένη. τον παρακαλούσε, σχεδόν για να βγούνε. ήταν ή δεν ήταν μαζί? τι τους ένωνε, τι τους χώριζε.
η απάντηση του σταθερά 6 μήνες τώρα ήταν "άλλη ώρα, τώρα δεν μπορω".
κι εκείνη, δεν ήξερε, τι την κράταγε να επιμένει και να γίνεται κουρέλι απο το όχι του, δεν ήξερε.
αναρωτιόταν γιατί του αγόρασε δώρο, αφού ήταν αδιάφορος. δεν είχε απάντηση για τον εαυτό της. τον λάτρευε απλά.

την ήθελε πολύ και την έκανε δυστυχισμένη. ηθελε να δει, πόσο θα αντέξει, την τεστάριζε. ηξερε πως του ήταν πιστή, ήξερε πως τον κοίταγε στα μάτια κι έλειωνε. εκμεταλλευόταν την κατάσταση. του είχε αδυναμία.
τα λόγια δεν του ήταν εύκολα. χρόνια τώρα. εμενε εκεί να την κοιτά και εκείνη καταλάβαινε τα πάντα. αυτό ήταν το δύσκολο. οτι εκείνη καταλάβαινε χωρίς εκείνος να μιλά. πως θα της έλεγε όλα αυτά που ήθελε τώρα. που θα εύρισκε τοσα λόγια να της πει για να την ζητήσει σε γάμο. και το όχι της? θα το άκουγε?

της άνοιξε την πόρτα και την πήρε στην αγκαλιά του. εκείνη ξαφνιάστηκε.
την κοίταξε με τόση γλύκα. Τον κοίταζε και ήθελε να τον φιλήσει.
κάτι την κρατούσε πίσω.
του έδωσε το δώρο του ψιθιρίζοντας ευχές. τα μάτια της γέμισαν δάκρυα και κρυφτηκε στην αγκαλιά του. εκείνος, την άφησε, απασχολημένος με το άνοιγμα του δώρου του.
ενθουσιάστηκε, έκανε σαν παιδί. την πήρε στην αγκαλιά του και την στριφογύρισε στον αέρα. "σ' αγαπώ, σ' αγαπώ" της φώναζε.
τον κοιτούσε στα μάτια. είχε τόση γλύκα η ματιά του.
"θα βρω τα λόγια" επαναλάμβανε εκείνος στον εαυτό του.

στέκονταν στη μέση στο σαλονι και της κράτησε τα χέρια. "θέλω να με ακούσεις με προσοχή" της είπε. Δεν έπαιρνε τα μάτια του απο πάνω της.

"ειναι καιρός που είμαστε μαζι και σε παιδεύω τους τελευταίους μήνες. όμως απο δω και πέρα, θέλω να είμαστε μαζι, να ζήσουμε μαζί, να σε βλέπω κάθε μέρα όταν ξυπνώ".
τον κοίταγε απολιθωμένη. δεν πίστευε στ' αυτιά της.
αυτός που είχε να την πλησιάσει 6 μήνες, να την φιλήσει, άλλο τόσο, της πρότεινε να μείνουν μαζί?
είχε ανοίξει το κουτί που κράταγε στο χέρι του και πήρε το δαχτυλίδι.
τον σταμάτησε. "δεν θέλω δώρα, όταν δεν είσαι συνεπής χωρίς δικαιολογία για 6 μήνες. δεν θέλω να ζήσω μαζί σου, όσο κι αν σ' αγαπώ. δεν θέλω να σε ξανασυναντήσω ποτέ πιά. θέλω να χωρίσουμε. εχω ανάγκη να μείνω μόνη. σ' ευχαριστώ για τις κάλές στιγμές που περάσαμε μαζί και εύχομαι να εισαι πάντα καλά"
Γυρισε, πήρε την τσάντα της και έφυγε, αφήνοντας τον άναυδο. δεν πρόλαβε να πει άλλη κουβέντα, εκείνος.
εσβυσαν όλα απο μπροστά της. εβαλε μπρός το αυτοκίνητο και ξεκίνησε. περίμενε πολύ καιρό την ευκαιρία. εφυγε έτσι απλά. οπως είχε μπει΄στην ζωή του. αυτή τη στιγμή, για εκείνη, ξεκινούσε μια καινούργια ζωή. οπως της άξιζε.

εκείνος, έμεινε να κοιτά το κενό. χιλιάδες σκέψεις πέρναγαν απο το μυαλό του, χωρίς να μπορεί να αντιδράσει. ούτε να τις βάλει σε τάξη. εικόνες, λόγια, αγάπη, τραγούδια. είχαν ολα μαζί στησει χορό μπροστά του. καθησε στην άκρη στον καναπέ πριν σωριαστεί. εξακολουθησε να κοιτά το κενό για πάρα πολύ ώρα. οταν κοίταξε έξω είχε βραδυάσει. ηταν μουδιασμένος. τι είχε κάνει? με τα "παιγνίδια" του τόσο καιρό, ορίστε την έχασε. κοίταξε το δώρο που του είχε φέρει προ ολίγου. με σημασία. και το σημείωμα έγραφε... "για να βάλεις φωτιά". δεν το είχε δει όταν άνοιξε και είδε τον αναπτήρα...

Αναψε τον αναπτήρα μηχανικά. κοίταξε την φλόγα. πλησίασε την κουρτίνα και έβαλε φωτιά. Σε πολύ λίγο, είδε τις φλόγες να προχωρούν.
"σ' αγαπώ" ψιθίρισε και αφεθηκε στον καναπέ.

την άλλη ημέρα, οι αχτίδες του ήλιου, παιγνίδιζαν με τ' αποκαίδια. Το φως έλουζε ολο το σπίτι, αλλά η εικόνα ήταν ότι πιο αποκρουστικό μπορούσε να δει κανείς.
ολα καμένα. ολα μαύρα.

ευτυχώς εκείνος είχε γλυτώσει χάρη στην εγκαιρη επέμβαση του γείτονά του, που έβλεπε τις κουρτίνες να καίγονται. ηταν στο νοσοκομείο με μικρά τραύματα.

εκείνη διάβασε στην εφημερίδα το συμβάν. το μυαλό της ήταν ήδη γεμάτο, απο νέες ιδέες για την ζωή της. εκλεισε την εφημερίδα αδιάφορα.
η ζωή συνεχίζεται.

Eχω εσένα

2011-09-29T16:49:00.000+03:00

"Ευτυχώς που έχω κι εσένα στην ζωή μου"! της χαμογελασε, κρατώντας της το χέρι. "Πάντα με κάνεις να χαμογελώ και να ξεφεύγω. Φτάνει να σε κοιτώ ''. Συνέχισε να της μιλά και να την κοιτά στα μάτια. Αναψε τσιγάρο. Κοίταζαν και οι δύο τον καπνό που έκανε δαχτυλίδια. Ηταν αμίλητοι. Επερνε κουράγιο απο την ματιά της. Δεν ήθελε να διακόψει τους συλλογισμούς του και δεν του μίλαγε. Μόνο του χαμογελούσε. Η ματιά του, τόσο διεισδητική, την ηλέκτριζε. Πλησίασε και σφίχτηκε πάνω του. Ηθελε το φιλί του εκείνη τη στιγμή. Ηθελε να την αγκαλιάσει. Ηθελε... και τι δεν ήθελε. Η αγκαλιά του άνοιξε και την έκλεισε μέσα. Φίλησε τα μαλλιά της. Πόσο της άρεσε η ζεστή αγκαλιά του. Πόσο του άρεσε να βυθίζεται στα μυρωδάτα μαλλιά της να τα φιλά. Εμειναν έτσι μερικά λεπτά. Της φάνηκε μια αιωνιότητα μα ήταν τόσο λίγο. Επρεπε να γυρίσουν στα καθημερινά. Της έστειλε λίγη μουσική. Την αγαπημένη του. Εβαλε να την ακούσει. Χάθηκε στις νότες. Κι εκείνος το ίδιο. Χαμογέλασαν ο ένας στην σκέψη του άλλου.

(χωρίς τίτλο)

2011-09-22T08:30:00.003+03:00

** ενα κείμενο απο τα παλιά, που το λατρεύω και μ' αρέσει να το διαβαζω ξανα και ξανά και ξανά**

Είχε μια γλύκα ετούτο το απομεσήμερο, μια ζεστασιά αλλιώτικη, παρά το τσουχτερό κρύο που έκανε έξω. Οσο την περίμενε, ένας κόμπος δενόταν στο στομάχι του. Τα γόνατα λύγιζαν και ήταν νευρικός. Το χτύπημα στην πόρτα τον έβγαλε απο τις σκέψεις του. Την ζέστανε το χαμόγελό του, όταν άνοιξε η πόρτα και η αγκαλιά του, όταν αυτή έκλεισε πίσω τους. Ο ήλιος έστελνε ανχές παιχνιδιάρικες αχτίδες απο το παράθυρο και χρωμάτιζαν τα μαλλιά της. Επλεξε τα χέρια του, ανάμεσα στις μπούκλες της και κράτησε το κεφάλι της "να σε δω" της είπε. Σήκωσε το βλέμμα και τον κοίταξε στα μάτια, υπακούοντας. Ηταν απο τις στιγμές που νόμιζε οτι θα καταρρεύσει. Τουλάχιστον βρισκόταν στην αγκαλιά του. Την κράταγε σφιχτά. Φοβόταν να την αφήσει. Ενοιωθε πως θα την έχανε. Τον κοίταξε και ένοιωσε το βλέμμα του να σπαθίζει την καρδιά της. Εμειναν έτσι να κοιτάζονται, τύλιξε τα χέρια της γύρω του και σφίχτηκε πάνω του. Ηταν η ώρα που η καρδιά σταματά, τα πόδια λύνονται, ο κόσμος χάνεται και όλα γύρω εξαφανίζονται. Ηταν η δυο τους, μόνοι, αγκαλιασμένοι, παραδομένοι σ' ένα μυστικό πάθος με τη νου και την καρδιά. Εκδηλα τα σημάδια του "σε θέλω", "σε ποθώ", μα η στιγμή ακατάλληλη. "Ηθελα να ήμουν εκεί έξω μαζί σου", του είπε. "Ηθελα να ήμουν μέσα σου", της απάντησε και έσκυψε να την φιλήσει. Παραδόθηκε και μισάνοιξε τα χείλη της. Η γλώσσα παιχνίδισε απαλά στην αρχή και το θέλω έγινε απαίτηση. Χαλάρωσε στην αγκαλιά του και άφησε τον εαυτό της να ζήσει τ' όνειρο.

Ζούσαν για να ζήσουν αυτό που είχαν. Ρουφούσαν τα δευτερόλεπτα και τα ένοιωθαν αιωνιότητα. Μια αιωνιότητα που τους πλήγωνε. Μια αιωνιότητα, που δεν κρατά παρά μερικά δευτερόλεπτα. Κάποτε ήταν αρκετό. Πάντα δεν ήταν. Απελευθέρωσε τα χέρια του πρώτος και προσπάθησε κατι να ψελλίσει. Τα λόγια δύσκολα. Το μυαλό μουδιασμένο, απο την παράδοση. Οι λέξεις, δεν έβγαιναν. Ακούμπησε τα δάχτυλά της, στα χείλη του λέγοντάς του "μη μιλάς, άσε με να το ζήσω". Μια μουσική ερχόταν απο το πουθενά και τους τύλιγε. Ακουγαν μια μυστική μουσική, όπως τα λόγια που ήθελαν να πούν, όπως τις λέξεις που ήθελαν να ακούσουν, ο ένας απο τον άλλον. Οσα δεν λέγονταν, όσα ακούγονταν απο την καρδιά. Και οι χτύποι, διαρκώς δυνάμωναν, η μουσική, που άκουγαν....

Με το κορμί παραδομένο στις αισθήσεις... με την ψυχή εγκλωβισμένη στον νου, έμειναν για να απολαμβάνουν την στιγμή. Δεν θα σμίξουν ποτέ.

Βανίλια και κανέλα και ροδοπέταλα και ροδοζάχαρη και μέντα. Μυρωδιές γύριζαν στο χώρο. Μαγικά. Και μουσικές. Ενα λιμπρέτο, ένα νυχτερινό, μια....
Τίποτα δεν τους γύριζε στην πραγματικότητα. Τίποτα δεν τους έφερνε πίσω. Μόνο ήταν οι δυό, έπρεπε να το ζήσουν, να το απολαύσουν, να το τελειώσουν έτσι. Μια αγκαλιά κι ένα φιλί.

για πρώτη φορά.... ξανά!

2011-09-21T09:05:00.002+03:00

Οταν μ' αγκάλιαζε ανατρίχιαζα. Το είναι μου ολόκληρο αναστατωνόταν. Είμαστε φίλοι τόσο καιρό, ζήταγε κάτι παραπάνω. Επρεπε να αποφασίσω. Τον ήθελα, απο την πρώτη στιγμή που βρεθήκαμε. Αναστολές. παντού τριγύρω.
Βρεθήκαμε ένα ηλιόλουστο απόγευμα. Τα χαμογελά μας φώτιζαν τα πρόσωπά μας.

Με πήρε απο το χέρι, και φθάσαμε στο ξενοδοχείο του.
Μ΄αγκάλιασε και ξεκίνησε να με φιλά. Η γλώσσα του παιγνίδιζε στο στόμα μου και ένοιωθα να χάνομαι. Τα χέρια του, εξερευνούσαν το κορμί μου. Το στήθος μου είχε σκληρήνει, οι ρόγες μου, ειχαν ορθωθεί. Είχα κολλήσει πάνω του. Ετριβε το στήθος του στο δικό μου και μ' ανατρίχιασε ακόμη περισσότερο. Κάμποση ώρα, είχα αφεθεί στα χάδια του. Τα φιλιά του με ξεσήκωναν. Τον χαίδευα παντού. Το γέλιο του, και τα φιλιά του, όργνωναν ζεστά το κορμί μου.
Επιασα το κουμπί στο τζήν του και το άνοιξα. Με κοίταξε στα μάτια. Κατέβασα το φερμουάρ του και τον χαϊδεψα. Εβγαλα την μπλούζα μου. Τον είδα να απελευθερώνεται απο το παντελόνι του και να αφήνει το πάνω μέρος του σώματος του γυμνό. Ακούμπησε τα χέρια του και μου χαϊδεψε το στήθος. Αφέθηκα πάνω του, περνώντας τα χέρια μου στο λαιμό του. Ετσι καθισμένοι ο ένας απέναντι στον άλλον, προσπαθούσαμε να γνωρίσουμε το σώμα του άλλου.
Εβαλα το χέρι μου χαμηλά αναζητώντας τον. Το αισθάνθηκα να σκληραίνει και να ορθώνεται. θέε μου πόσο σκληρό ήταν. Μου χαμογέλασε. Το έπιασα με τα δυό μου χέρια και το χαίδεψα. Συνέχισα το χαδι, ανακινώντας τα χέρια μου, πάνω κάτω, τριγύρω.. Κράτησα την βάση και την πίεσα ανάμεσα στα δάχτυλά μου. Τον ένοιωθα σκληρό, ορθωμένο. Ακουγα την ανάσα του βαρυά. Αφέθηκε στα παιγνιδίσματά μου.
Υστερα, έσκυψε πάνω μου και με ανάγκασε απαλά να γύρω πίσω στον καναπέ. Εβαλε το χέρι του και έπιασε τα χείλη μου. Γυρόφερε τα δάχτυλά του δίνοντάς μου μια απίστευτη ηδονή. Χαλάρωσα και του παραδόθηκα. Ηθελα πολύ να μπεί μέσα μου.
Τον κοίταξα στα μάτια , Γυάλιζαν. Είχε μια έξαψη... "έλα" του ψιθύρισα, χαμένη στην ηδονή μου, ανύμπορη να πω οτιδήποτε άλλο.. Ημουν ήδη έτοιμη. Ενοιωσα το σκληρό του πέος να με πλησιάζει. Το έπιασε με το χέρι του και το ακούμπησε τριγύρω χαϊδεύοντάς με. Ανοιξα περισσότερο και τον παρακάλεσα να μπει. Δεν άντεχα άλλο. Εσπρωξε με μια δύναμη απίστευτη. Χαλάρωνα..Ενοιωθα παράξενα... Πρωτόγνωρα... Εσπρωχνε και χωνόταν, τράβαγε και ξανάμπαινε με μεγαλύτερη δύναμη. τρανταζόμουν απο τους σφιγμούς μου και απο την δύναμή του. Εσπρωχνε με μεγάλη δύναμη. Χανόμουν και παραληρούσα. Ταξίδευα μαζί του. Ανοιγα και τον δεχόμουν, τον έσφιγγα να μην φύγει, τα βογγητά του, με ξεσήκωναν ακόμα περισσότερο. Ακουγα την ανάσα μου να γίνεται βαριά την φωνή μου να φθάνει σε κρεσέντο.
Χανόμουν με τον παλμό του.
Ηταν σκληρός, απίστευτα σκληρός, μα μου έδινε τόση ηδονή. Φθάσαμε μαζι στην αιώνια στιγμή χωρίς αναστολές. Ενα βογγητό δυνατό, βγήκε απο το στόμα του και έπεσε πάνω μου, φιλώντα με. Γλυστρισε απο μέσα μου και τον ένοιωθα ζεστό και μαλακό. Σαν να ξεκόλλούσε κάτι δικό μου. Αισθανόμουν υπέροχα.
Με όλο του το βάρος, πάνω μου, ανοιγόκλεισε τα μάτια του και με φίλησε ξανά και ξανά στο στόμα. Ενα φιλί, ατελείωτο με μια γλώσσα ζεστή και υγρή. Ανταπέδωσα παίζοντας. Δεν ήθελα να τελειώσει. Ηθελα να μείνει εκεί, έτσι.
Μια αίσθηση πρωτόγνωρη κι ένα κενό ατελείωτο, αισθανόμουν. Μου έλειπε κιόλας.
Τον αγκάλιασα, αναγκάζοντας τον να κολλήσει πάνω. μου. Εσκυψε και φίλησε τις ρόγες μου. Η ανατριχίλα ξανάρθε και άνοιξα το στόμα μου να του πω κάτι... το σφράγισε μ' ένα φιλί.
Με κοίταγε με την υγρή του ματιά. "είσαι τόσο γλυκειά, σ' ευχαριστώ", μου χαμογέλασε. Χαμογελούσε ο κόσμος ολάκερος!
"εγώ, που μ' έκανες ξανά γυναίκα!" του απάντησα, χαϊδευόντάς τον παντού.

ηταν σαν πρώτη φορά.
Η πρώτη πραγματική και ανεπανάληπτη.
Η πρώτη χαραγμένη στο μυαλό, ανεξήτηλα.
Ηταν δικός μου και ήμουν δική του. Για πάντα. Πέρα απο κάθε εμπόδιο, πέρα απο κάθε δυσκολία.

Για πόσο ακόμα? Για πάντα !

2011-09-20T13:10:00.008+03:00

πόσο όμορφα είναι να ξυπνώ δίπλα σου.
πόσο όμορφα είναι να σε βλέπω να κοιμάσαι.
η ήρεμη ανάσα σου, μου μεταφέρει τόση γαλήνη.
στις άκρες των χειλιών σου τρεμοπαίζει ένα χαμόγελο.
αγγελούδια σε περιτριγυρίζουν και σε κάνουν να χαμογελάς....

σε χαζεύω αρκετή ώρα, κρατώντας και την αναπνοή μου, μηπως και σε ξυπνήσω.

πόσες φορές εχω την πολυτέλεια να σε κοιτώ έτσι.

πόσες φορές έχω τη χαρά ν' ακουμπώ τα χείλη μου πάνω σου, ενώ κοιμάσαι. πόσες;

λίγες στιγμές μαζί σου και η αιωνιότητα μοιάζει παραμύθι.

λίγα πρωϊνά μ' εσένα και τα ουράνια είναι μικρά, μπροστά στη χαρά να σε βλέπω δίπλα μου.

ανοίγεις τα μάτια και τεντώνεσαι. μου χαρίζεις το πιο όμορφο χαμόγελό σου.
μ' αγκαλιάζεις και χάνω τον κόσμο όλο.
κρύβομαι στην αγκαλιά σου και θέλω να μείνω εκεί.
σαν για πάντα.
με φιλάς κι αφήνομαι.
απολαμβάνω τον έρωτά σου.
κλείνω τα μάτια και με ταξιδεύεις.

Eνα όνειρο η ζωή μαζί σου και η κάθε ανάσα, δροσοσταλίδα.
Η κάθε ημέρα είναι χαρά και η προσμονή του κάθε πρωϊνού ξυπνήματος, δίπλα σου, στάζει μέλι.

Ροζ ζαχαρωτό μου όνειρο, μην φύγεις!

2011-09-13T14:52:00.000+03:00

Ξύπνησα και ήμουν στην αγκαλιά σου. Τα κορμιά μας ήταν γυμνά. Με κρατούσες σφιχτά λες κι ήταν το τελευταίο αγκάλιασμα. Ενοιωθα την ανάσα σου να με χαϊδεύει. Σε κοίταξα και το βλέμμα σου μου χαμογέλασε, μαζί με τα χείλη σου.
Με καλημέρισες μ' ένα φιλι. "Θέλω να σε κρατώ, πάντοτε" μου είπες. "Θέλω να ξυπνώ στην αγκαλιά σου κάθε πρωϊνό" σου απάντησα και σφίχτηκα πάνω σου.
Δεν ήθελα να τελειώσει η νύχτα. Δεν ήθελα να ξημερώσει. Δεν ήθελα να φύγω απο κοντά σου. Ηθελα να είμαστε εκεί. Οπως όλο το βράδυ που καναμε έρωτα.
Ήθελα να απολαμβάνω κάθε ίνα του κορμιού σου πάνω μου. Σε ήθελα μέσα μου.

Αρχισες να με φιλάς. Γνωρίζαμε και οι δύο πως ειναι η τελευταία μας φορά. Σε λίγες ώρες θα έφευγες. Τα φιλιά σου με ξεσήκωσαν. Ανταπέδιδα και άκουγα την φωνή σου να μου ψιθιρίζει γλυκόλογα στ' αυτιά μου. Σε ήθελα πολύ. Ενοιωθα πως θα σ' έχανα και δεν ήθελα να τελειώσει. Οι αχτίδες του ήλιου, έμπαιναν απο τις κουρτίνες και χαίδευαν τις τούφες σου. Σε απολάμβανα καθώς φιλουσες το σώμα μου. Σε ήθελα δικό μου. Ηθελα να σου δώσω το είναι μου. Ηθελα εσένα. Γελούσες και με παρέσερνες στο δικό σου κόσμο. Αυτόν που λατρεύω και που απολαμβάνω τόσο λίγο.
Μπήκες μέσα μου, δυνατός και παραδώθηκα σ' εσένα. Ηθελα να σε κρατήσω εκεί ολόδικό μου. Μα η απουσία ήδη ήταν αισθητή. Ο έρωτάς σου δεν κράτησε πολύ. Ολοκληρώσαμε πολύ γρήγορα και οι δύο, αισθανόμενοι τον χρόνο να περνά. Ενα αόρατο κάτι μας πίεζε.
Αφησα το σημάδι μου πάνω σου, όπως κάθε φορά, ως την επόμενη.
Εκανες το ίδιο.
Η ατμόσφαιρα ήταν βαριά, ύστερα απο τον έρωτά μας. Μείναμε για λίγο αγκαλιασμένοι, αλλά το επόμενο ξυπνητήρι, μας έκανε να χαλαρώσουμε αυτοστιγμή.
Είναι οι στιγμές που δεν θέλω να ζω, είναι οι στιγμές που θέλω να γίνομαι αόρατη. Είναι οι στιγμές που σε αποχωρίζομαι. Που σε χάνω.
Μου χαμογέλασες "θα σε πάρω μαζί μου, χωρίς όρια, μα θα τα πούμε σύντομα".
"θα έρθω με την πρώτη ευκαιρία" σου απάντησα κι ένοιωσα το χώρο να χάνεται
Εβλεπα τα γαλάζια σου μάτια να λαμπυρίζουν στο χρυσό φως του ήλιου. Η ματιά σου γέμισε φως, η δική μου έφερε βροχή.
Ηταν οι δικές μας στιγμές, που δεν ήθελα να τελειώσουν.

Οι αποχωρισμοί δεν είναι το καλύτερό μου. Ούτε και το δικό σου.
Περιμένω να σε ξαναδώ με λαχτάρα, μετρώντας τις ώρες που ήδη λείπεις.
Περιμένω την επόμενη φορά. Περιμένω την αγκαλιά σου, τον έρωτά σου, τα φιλιά σου.

Περιμένω εσένα.

Είμαστε ένα?

2011-09-12T16:21:00.000+03:00

Eίμαι μαζί σου, μα είμαι μόνoς.
Δεν κάνεις ένα βήμα να με πιάσεις απο το χέρι.
Αφήνεσαι στις σκέψεις σου και με κλειδώνεις απέξω.
Με κοιτάς και τα μάτια σου κοιτούν αλλού.
Μ" αγκαλιάζεις και η ανάσα σου είναι ξένη.
Μου μιλάς και δεν είσαι εσύ.
Που ταξιδεύεις μάτια μου.
Σε ποιά λιμάνια πλάνα?

- Πάντοτε ταξιδεύω. Πάντα όμως γυρίζω στο λιμάνι μου. Πάντοτε γυρίζω σε σένα.
Είσαι η ανάσα μου, η καρδιά μου, η ζωή μου, το είναι μου όλάκερο.
Είσαι εσύ, είμαι εγώ, είμαστε ένα !

Θάθελα ...

2011-09-09T15:18:00.000+03:00

Θέλω να σε δω.
Θέλω να σε κοιτώ στα μάτια.
Θέλω το είναι μου να γεμίσει απο σένα.
Για μια ώρα.
Για μια στιγμή.
Για όσο.

Οπως παλιά.
Οταν είμαστε οι δυο μας.
Οταν με κρατουσες στην αγκαλιά σου
Οταν με γέμιζες με τα φιλιά σου
Οταν οι στιγμές ήταν δικές μας

Υστερα έφυγα
Δεν με συγχώρησες
Σ' άφησα μόνο
Χωρίς εξήγηση
Μέσα στον πόνο

Θέλω μια στιγμή κοντά σου
να με πνίγεις στα φιλιά σου
Θέλω το είναι σου νάναι δικό μου
Θέλω τις σκέψεις σου, εδώ και μόνο

Θάθελα νάμαστε μαζί
οπως τότε παλιά
να με κρατάς αγκαλιά
να με γεμίζεις φιλιά

Δίνω χιλια χρόνια για μια στιγμή μαζί σου
Δίνω χίλια λόγια για μια στιγμή δική σου

Σ' αγαπώ, φτάνει αυτό?

Θέλω....

2011-09-06T13:01:00.000+03:00

Kάποτε θα πρέπει να είμαστε ειλικρινείς. Θα αισθανθείς καλύτερα αν σου πω τι θέλω? Δεν χρειάζεται να με προκαλείς.
Θέλω αυτόν τον "παλιόγερο" που μεγαλώνει γλυκά και νομίζει πως είναι τόσο μεγάλος, ώστε να τον αλλάξω με δύο μικρούς : 2 δηλαδή. Οχι. Εγώ τον θέλω τόσα χρόνια τώρα, που μεγαλώνει (και μυαλό δεν βάζει) και θα τον θέλω ...., υπολογίζω και για τα επόμενα 100 έτη!!!

Θέλω αυτόν που επειδή τα κεριά ήταν περισσότερα, νομίζει πως ήρθε η συντέλεια του κόσμου. Δεν ξέρω τι σου λένε, αλλά δεν σ' αλλάζω με κανέναν.

Θέλω αυτή τη ζεστή αγκαλιά και δεν με νοιάζει πόσα κεριά σβήνει κάθε χρόνο (μυαλό, είπαμε, δεν βάζει έτσι κι αλλιώς).

Θέλω εσένα, αυτόν τον τρελλό που μου φτιάχνει την ημέρα (όταν αποφασίσει να τηλεφωνήσει).

Θέλω αυτόν που χάνει τα λόγια του όταν με βλέπει.

Θελω εκείνον, που δεν υποψιάζεται πόσες φορές έχω αποκαλέσει με τ' όνομά του, την μόνιμη σχέση.

Σε θέλω.

Θέλω εκείνον που δεν μπορώ να ξυπνώ δίπλα του όλα τα πρωϊνα του κόσου.

Θέλω αυτόν που δεν μπορώ να πάω διακοπές μαζί του, ούτε για ένα σαββατοκύριακο.

Θέλω αυτόν που με τιμωρεί χρόνια τώρα, γυρίζοντας μου πίσω, ότι του έκανα.

Θέλω εκείνον που δεν θέλει ΠΟΤΕ να μου πει μια καλημέρα απο κοντά (λες και κοστίζει).

Θέλω εκεινον που δεν με κοιτά στα μάτια όταν μου μιλά γιατί δεν μπορεί να με αντιμετωπίσει.

Αυτόν που μία ώρα μαζί του, δεν είναι αρκετή.

Αυτόν που κάθε τόσο χρειάζεται τονοτικές ενέσεις για τον εαυτό του, χωρίς να υπολογίζει τι κοστίζει στους άλλους αυτό.

Θέλω αυτόν που μια ζωή προσπαθεί να με κάνει να παραδεχτώ αυτά εδώ.

Ορίστε τα παραδέχτηκα. Αλλά δεν μπορώ να έχω ΤΙΠΟΤΑ. Τελείωσε το θεμα εδώ.

Αλλίμονο αν είχαμε ότι θέλαμε, μου έμαθες. Είχα και καλό δάσκαλο βλέπεις.

Τα διάβασες? ανέβηκε το ηθικό σου? το ανήθικο?

εγώ θέλω.. εσύ μπορείς?

25.7.2000

Πρελούδιο

2011-09-05T09:07:00.005+03:00

οι σπασμοί της, με "δάγκωναν", με συντάραζαν. Μου έδιναν ώθηση να συνεχίσω.
ημουν μέσα της, και κινιόμουν αργά και κυκλικά.
ηθελα να την τρελλάνω, πριν την φέρω στον οργασμό.
ηθελα να τρελλαθω κι εγώ μαζί της.
ηθελα να την δω να σπαράζει, να την ακούσω να φωνάζει, να με παρακαλά να τελειώσω. ηταν ολότελα δική μου.
την όριζα.
ηταν το είναι μου ολάκερο.

οι κινήσεις μου, ξεκίνησαν με γρηγορότερο παλμό.
κινιόμουν πάνω της, μέσα της και ένοιωθα νικητής.
τα χέρια της με κράταγαν.
ενοιωθα τα νύχια της να χώνονται στην σάρκα μου.
δεν πονούσα.
αισθανόμουν πως της άρεσε όλο αυτό, δεν πονούσα.
χανόμουν γλυκά μέσα της, αποτραβιόμουν και έμπαινα με δύναμη και ορμή.
mε κράταγε, με έσπρωχνε, με ταλάνιζε η ζεστή της λίμνη.
σπάραζε κάτω απο το κορμί μου.
μου φώναζε δυνατά, να συνεχίσω.
είχα ακινητοποιήσει τα χέρια της και κινιόμουν πάνω της με ορμή πλέον.
ημουν ζεστος κι έτοιμος.
ο παλμός είχε ξεπεράσει κάθε μέτρο.
κάθε δυνατότητα.
είμαστε οι δύο, ένα.
την ήθελα, την είχα εκεί, αιχμάλωτη δική μου.
ημουν ο νικητής.
της φώναζα πως τελείωνα, την είχα χάσει.
αισθανόμουν το κορμί της να καίει, και το δικό μου να φουντώνει.
εχυσα μέσα της, δυνατά και χαλάρωσα.
είχα ολοκληρώσει,
είχα τελειώσει,
ήμουν ο νικητής και πορθητής τους κορμιού της,
του μυαλού της.
το είναι της ήταν δικό μου.
κι εγώ δέσμιος δικός της.
επεσα πάνω της ξέπνοα.
εχωσε τα νύχια της στην πλάτη μου, βαθύτερα.
Πόνεσα.
ψιθίρισε κάτι για το οποίο δεν ήμουν σίγουρος πως άκουσα, μέσα στην παραζάλη μου.

αναψα τσιγάρο και φύσιξα τον καπνό.
την ήθελα τόσο.
την είχα εκεί δίπλα μου και ήθελα να την ξαναπάρω.

Feelings .....

2011-09-03T09:14:00.003+03:00

ελα να με γεμίσεις με την αγάπη σου, έλα να με χορτάσεις με τα φιλιά σου !

Μαζί σου και στην άκρη του κόσμου

2011-09-02T09:06:00.001+03:00

Θέλω

2011-09-01T11:31:00.000+03:00

Καλό φθινόπωρο

καλό μήνα.

Γλυκέ μου, σε περιμενω να γυρίσεις, φθινοπώριασε. Μου έλειψες πολύ όλο το καλοκαίρι.

Η αναμονή είναι γλυκειά, αλλά ζω για την στιγμή που θα βρεθώ στην αγκαλιά σου. Την στιγμή που τα χείλη σου θα ενωθούν με τα δικά μου και θα ακούσω τον ήχο της φωνής σου να μου ψυθιρίζει γλυκόλογα.

Τα χρυσά στάχια μου γνέφουν και θροϊζουν τραγουδώντας μου.

Δεν μου φτάνει η παρέα τους.

Θέλω κι εσένα εδώ.

Θα ξανάρθεις?

2011-08-29T14:13:00.000+03:00

Απο ετών γνωρίζονταν, αλληλογραφούσαν με την νέα μέθοδο αλληλογραφίας το e-mail.

Εκείνος ήθελε να βρεθούν μόνοι, απο την πρώτη ώρα. Εκείνη δεν ήθελε, εφευρίσκοντας διάφορες δικαιολογίες.

Ηταν η απόσταση που τους χώριζε, ήταν η διάθεση, ήταν οι υποχρεώσεις. Ηταν οι δικαιολογίες. Ετσι πέρασαν αρκετά χρόνια μα κάποτε ήρθε η ώρα.

Θα ερχόταν στην πόλη της και της ζήτησε να βρεθούν. Μετά απο τόσο καιρό, δεν του χάλασε χατήρι.

Συναντήθηκαν στο πάρκο. Εκείνη θα προτιμούσε να τον συναντήσει στο σπίτι του. Δεν του το είπε. Εκείνος της άφησε την πρωτοβουλία κι εκείνη διάλεξε ένα πολυσύχναστο τόπο να δούνε το φεγγάρι.

Είχε πανσέληνο και αφέθηκαν σε διάφορες συζητήσεις μάλλον ανουσιες. Κανείς δεν έλεγε τίποτα. Εκείνος θαρρείς και απολάμβανε την παρουσία της, εκείνη, ίσως ήθελε να του δώσει ένα φιλί. Δεν το έκανε. Το χερι του, ακούμπησε στην ράχη του καναπέ και χαϊδεψε τα μαλλιά της. Ενοιωσε αδύναμη. Πόσο ήθελε να σκύψει να της δώσει ένα φιλί. Δεν του το ζήτησε. Πόσο ήθελε να την κλείσει στην αγκαλιά του. Εμεινε ακίνητη. Τα βαθυπράσινα μάτια μου λαμπίριζαν στο φως του φεγγαριού. Του χαμογέλασε και αποφάσισε. "Κράτα με αγκαλιά και μην μ' αφήσεις γι απόψε" του είπε δειλά, κοιτώντας τον στα μάτια.

"Δεν έχω σκοπό να σε αφήσω. Θα φιλώ τα κερασένια χείλη σου, ως το πρωί" της ανταπέδωσε και την έσφιξε κοντά του. Ηταν στην αγκαλιά του και απολαμβανε τη ζέστη του κορμιού του. Ακουμπούσε στο στήθος του και άκουγε τους χτύπους της καρδιάς του "γιατί είσαι ανήσυχος"? τον ρώτησε απο ένστικτο. "γιατί σε κρατώ κοντά μου κι είναι κάτι που θέλω τόσα χρόνια". Τον κοίταξε και του χαμογέλασε. "και τι άλλο θέλεις άραγε", του ανταπέδωσε.

Εκείνος, έσκυψε και άγγιξε τα χείλη της, σ' ένα απαλό φιλί. "αυτό" της είπε, κρατώντας της το πιγούνι που έτρεμε. Χάθηκε στο βλέμμα του και μισάνοιξε το στόμα της. Ηταν το έναυσμα για να συνεχίσει εκείνος, ένα φιλί βαθύτερο, ένα φιλί γλυκύτερο, ένα φιλί μοναδικό που κράτησε.... αλήθεια πόσο κράτησε?

Κανείς δεν ήξερε. Εκείνη χαμένη στην γλυκα του φιλιού του, εκείνος, χωμένος στα μαλλιά της, έπαιρνε βαθιές ανάσες και της ψυθίριζε γλυκόλογα.

Εκείνη δεν άκουγε λόγια. Μόνο μελωδίες. Ενοιωθε μόνο το σφιχτό αγκαλιασμά του. Είχε ηρεμήσει, δεν ένοιωθε εκείνο το τρέμουλο. Σήκωσε το κεφάλι της και τον κοίταξε. Εσκυψε και αναζήτησε τα χείλη της. Η γλώσσα του, έπαιξε με την δική της, βυθίστηκε όσο πιο βαθιά μπορούσε και απολάμβανε την γλυκα της.

Η ώρα περνούσε κι εκείνοι ήταν αγκαλιασμένοι εκεί στο ίδιο μέρος, και φιλιόντουσαν. Διαρκώς. Αν τους έβλεπε κανείς θα νόμιζε πως ήταν 16 χρονών πρωτοερωτευμένοι. Απλωσε το χέρι του κι έπιασε το δικό της, παροτρύνοντάς την να σηκωθεί.

Περπάτησαν αγκαλιασμένοι, ως το αυτοκίνητο. τον δρόμο, τους έφεγγε το φεγγάρι.

Δεν υπήρχαν λόγια. Μόνο οι ματιές τα έλεγαν όλα.

Πως βρέθηκαν σπίτι του, κανείς δεν ξέρει. Πως βρέθηκαν αγκαλιά το επόμενο πρωϊνό, κανείς δεν κατάλαβε.
Μόνο τα φιλιά που αντάλλαξαν κι ένα δάκρυ, ξέρουν την αλήθεια.

Θα ξανάρθεις?

η πιο δύσκολη εγχείρηση

2011-05-05T08:37:00.002+03:00

Αναρωτηθήκατε ποτέ, ποιά είναι η πιο δύσκολη εγχείρηση? Μάλλον όχι.
Συζητώντας μ' ένα γιατρό, τις προάλλες, μου έκανε την ίδια ερώτηση. Εμεινα μετέωρη γιατί η ειδικότητά του, δεν ήταν χειρουργός και τον κοιτούσα.
"Είναι αυτή που καλείσαι να βγάλεις απο το μυαλό μιας γυναίκας ένα πούτσο", μου είπε.
Χαμογέλασα και τον κοίταξα με βλέμα απορίας. Μ' έσπρωξε ελαφρά στο μπράτσο με τον αγκώνα του, δείχνοντας μου μια ψηλή γυναίκα, που στεκόταν πιο πέρα. "Την βλέπεις αυτή?, με θέλει κολασμένα". μου είπε, ανεβάζοντας το ποτήρι στα χείλη του και παίρνοντας το βλέμμα του απο εκείνη, με κάρφωσε με τα γαλαζοπράσινα μάτια του.
"Κι εσύ, αρνείσαι?" τον ρώτησα χαμηλόφωνα, κοιτώντας αυτή την υπέροχη ύπαρξη. Είμαστε σε δεξίωση και κόσμος τριγυρνούσε δίπλα μας. "Θα σου πω αργότερα", απάντησε απλά κι εξαφανίστηκε απο δίπλα μου.

"Εχεις αυτοκίνητο? ή να σε πάω εγώ". με ρώτησε πολύ αργότερα, όταν ο κόσμος είχε αρχίσει να αραιώνει. "Εχω και λυπάμαι γι αυτό, θα ήσουν υπέροχος συνοδός", του χαμογέλασα.
"Ομως μπορούμε να μείνουμε για ένα τελευταίο ποτό, στον κήπο και να σου μιλήσω" μου είπε σπρώχνοντας με ελαφρά απο την πλάτη. Καθίσαμε έξω και πήρε το χέρι μου στο δικό του.
"αναζητώ ασφάλεια για να ξεκινήσω να σου μιλώ", μου χαμογέλασε. Δεν του το αρνήθηκα.
"Είναι πολλά χρόνια που ξέρω αυτή την γυναίκα - ξεκίνησε - . Σχεδόν απο παιδιά γνωριζόμαστε απο κοινές παρέες. Κάποια φορά, σε εκδρομή, βρεθήκαμε κοντά και μιλήσαμε περισσότερο. Είμαστε δεν είμαστε 30 ετών και οι δύο. Με κοινές σπουδές, κοινά ενδιαφέροντα. Εκείνη συνοδευόταν απο κάποιον και εγώ ήμουν ήδη παντρεμένος. Ενα φλέρτ, δεν σου λέω πως δεν ξεκίνησε.και απο τις δύο πλευρές
Και δεν σου κρύβω πως μου άρεσε. Ποιόν δεν κολακεύει να τον θαυμάζει και να τον φλερτάρει μια γυναίκα. Μ' ένα περίεργο τρόπο, μου τόνωνε το ηθικό. Πάντοτε βρισκόμαστε σε ασφαλές περιβάλλον. Κάποτε βρεθήκαμε πολύ κοντά. Μου ζήτησε να με δει στο γραφείο μου. Δεν της το αρνήθηκα. Μην με ρωτήσεις γιατί. Είχαν περάσει και 15 χρόνια απο τότε.
Ολη μας η κοινή ζωή, στροβιλιζόταν σ' ένα αχνό παστέλ, ροζ συννεφάκι. Ενα τηλεφώνημα σε ώρα εργασίας, γράφαμε γράμματα, ανταλλάσαμε ιδέες, αλλά ως εκεί. Οσες φορές είχαμε βρεθεί σε κοινή παρέα, προσπαθούσα να πάρω το βλέμμα μου απο πάνω της, να μην δειξω κάτι. Μπορεί και να την ήθελα, μου κόβονταν τα πόδια μου, δενόταν ίσως και κόμπος το στομάχι μου ! αλλά "δεν τόχα σκεφτεί ποτέ σοβαρά".
Βρεθήκαμε λοιπόν, στο γραφείο μου, αργά, μας έβαλα ένα ποτό και κάθισα δίπλα της, προσπαθώντας να ξεκινήσω μια κουβέντα. Η ματιά της ήταν φλογισμένη. Δεν μ' άφησε να μιλήσω, παρά είπε "ήρθα να σου πω, όσα θέλω και σε παρακαλώ να με ακούσεις". Είναι τώρα τόσα χρονια που γνωριζόμαστε, χρονια που κάνουμε αυτή την "κρυφή" παρέα, χρόνια που παρακολουθώ την ζωή σου κι εσύ την δική μου. Ομως κάποτε χρειάζεται να λέμε τα πράγματα με τ' όνομά τους. Σε θέλω". Σταμάτησε να πάρει ανάσα, να πιεί μια γουλιά. Με κοίταξε μέσα απο το ποτήρι που έφερε στα χείλη της. Χαμογέλασα μάλλον αμήχανα. Ηξερα, έβλεπα, ένοιωθα, τόσα χρόνια, αλλά δεν είχα τίποτα περισσότερο. Η εικόνα της ακτινοβολούσε. Η αύρα της, ένοιωθα να μ' αιχμαλωτίζει. Το χαμόγελό της μου έδειξε μια σειρά ολόλευκα δόντια. Το κατακόκκινο κραγιόν της, αστραφτοκοπούσε και της πήγαινε τόσο πολύ.
Εδειχνα ή ήμουν αμήχανος, δεν μπορώ να σου πω. Αλλά με μαγνήτιζε το βλέμμα της, ήθελα να την αγγίξω, ήθελα να της πω, τόσα...δεν έλεγα τίποτα. Την κοιτούσα απλώς. Ως που είδα το χέρι της να κατευθύνεται πάνω μου και με μια εύκολη κίνηση βρέθηκε κολλητά δίπλα μου. Πέρασε το πόδι της, μέσα στα δικά μου και αφήνοντας το ποτήρι στο τραπεζάκι δίπλα, μου χαϊδεψε το στήθος. Αναστατώθηκα δεν σου κρύβω. Μου ψιθύριζε "σε θέλω" κοιτώντας με στα μάτια. Ηθελα να την αγκαλιάσω. Τι φοβόμουν? δεν είχα απάντηση. Είμαστε μόνοι, την΄ηθελα κι εγώ, εκτός όλων των άλλων, ήταν τόσο ελκυστική, αλλά κάτι με κρατούσε ακίνητο. Βιδωμένο στην ίδια θέση.
Τα χέρια μου, σε αμηχανία, ακούμπησαν στα πόδια της, ενω τα δικά της, με είχαν αγκαλιάσει και με χαϊδευαν. Ενα φιλί, πλησίασε και ανταποκρίθηκα μάλλον αφηρημένα.
Μπροστά στην τόση παγωνιά που ανέδιδα, σταμάτησε και σηκώθηκε. "σε θέλω, βάλτο στο μυαλό σου, και δες τι θα κάνεις, γιατί δεν αντέχω άλλο" μου είπε, γλυκά και γύρισε να φύγει.
Σηκώθηκα και την τράβηξα απο το χέρι. Την γύρισα και την κόλλησα πάνω μου, σφιγγοντάς την. Δεν ήξερα αν την ήθελα, αλλά είχα ξεσηκωθεί ολόκληρος. "Φύγε" της είπα. Δεν περίμενα να ξεστομίσω τέτοια λέξη, όμως την είπα.
Ανοιξε την πόρτα κι εξαφανίστηκε γρήγορα.
Πέρασαν λίγες ημέρες χωρίς να εμφανιστεί. Είχα πολλή δουλειά εκείνο τον καιρό, αλλά μου έλειψε.
Της τηλεφώνησα ένα πρωϊνό, θέλοντας μάλλον να ζητήσω συγνώμη.
"σε περιμένω, στο πάρκο απέναντι" μου είπε. Κι όπως μου εξομολογήθηκε αργότερα, κάθε πρωί ήταν εκέι με την ιδέα να μου τηλεφωνήσει να κατέβω να την δω.
Αγκαλιαστήκαμε χωρίς να το καταλάβω. Ενα φιλί παθιασμένο ήταν αμοιβαίο. Δεν μ' ένοιαξε μήπως με έβλεπε κανείς. Τίποτα δεν μ' ένοιαξε ούτε τα επόμενα βράδυα που βρισκόμαστε στο ιατρείο μου και κάναμε έρωτα.
Ετσι πέρασαν 3 μήνες. Και μου πέρασε. Δεν ξέρω αν είχε αρχίσει καν, αλλά κάποιο πρωί ξύπνησα και δέν ένοιωσα την ανάγκη να της τηλεφωνήσω, κάποια βραδυά, προφασίστηκα κάτι και δεν την είδα. Αυτό ήταν. Μαγικά αισθανόμουν ότι όλα είχαν περάσει.
Νόμιζα. Η απουσία μου, την τρέλλαινε, και τα τηλεφωνήματα, πύκνωναν ακόμη και τις ώρες που ήμουν σπίτι, ακόμη και τις ώρες που ήξερε ότι δεν ήμουν μόνος.
Προσπάθησα να της μιλήσω. Μάταια. Ηθελε να πάμε μαζι ένα σαββατοκύριακο σ΄ένα νησί, ήθελε να βρισκόμαστε κάθε βράδυ, ήθελε να μ' έχει δικό της.
Πολλές φορές την ημέρα, ερχόταν στο νοσοκομείο και ζήταγε να με δει.
Κόντευε να γίνει εφιάλτης. Προσπαθούσα να είμαι όσο ευγενικός γινόταν. Ομως ... ομως, έχω μπλέξει. Η ζωή μου είναι κοντά στην κόλαση.
Ψάχνω τον χειρουργό που θα της κάνει, αυτή την δύσκολη επέμβαση, για να φύγει.
Μέρος ευθύνης έχω. Αλλά πολλά πράγματα τελειώνουν κάποτε. Αυτό δεν λέει να...κρατάει χρόνια αυτή η κολώνια"... είναι μεγάλη δόση στο μπουκάλι, χαμογέλασε βεβιασμένα. Μάλλον δεν είναι μπουκάλι, καζάνι είναι, προσπάθησα ν' αστειευτώ.

Εμεινα να τον κοιτώ, σχεδον, μ' ανοικτό στόμα. Δεν πίστευα στ' αυτιά μου. Τον ήξερα τόσα χρόνια.
Ποτέ δεν μπορούσα να φανταστώ.
"δεν θέλεις"? αποτόλμησα...
'τι θέλω και τι δεν θέλω, μήπως ξέρω πιά".... μου απάντησε. "η εγχείρηση είναι το θέμα'....

Εβλεπα τα υπέροχα μάτια του να λαμπιρίζουν. Δάκρυα είχαν ανέβει προς τα εκεί. Δεν ήξερα τι να του πω. "ευχαριστώ πάντως που με άκουσες, το ήθελα πραγματικά, ξέρεις πως σε υπολογίζω ως φίλη, τόσα χρόνια". "δεν έκανα τίποτα, για να ευχαριστείς" απάντησα, μπερδεμένη τελείως. "σου εύχομαι καλά ξεμπερδέματα....." του είπα μόνο.

"είναι δύσκολη η εγχείρηση... γλυκειά μου, ανταπάντησε και με καληνύχτησε μ' ένα φιλί στο μέτωπο.

είναι δύσκολη, μονολόγησα, πριν γυρίσω το κλειδί στην μηχανή "εμένα μου λες"!!!!!

απο τον έρωτα στη γέννα και με τους δύο.

2011-05-03T13:00:00.004+03:00

Μικρά δαγκωματάκια, σ' ολο το κορμι μου, άρχισαν να με ξεσηκώνουν.
Ηξερε να με ξεσηκώνει, αλλά τα προκαταρκτικά του άρεσαν πολύ και επέμενε εκεί.
Πολλές φορες με είχε φέρει σ' οργασμο, μόνο μ' αυτά και χαμογελούσε ενώ συνέχιζε
Ηθελα να είμαι μαζί του. Είχα γίνει "δύσκολη πελάτισσα",

Ηθελε να με βλέπει ευτυχισμένη, να μ' ακούει να γελώ, να μ' ευχαριστεί κάθε στιγμή.
Με ρωτούσε τι προτιμούσα, πως ήθελα να μ' ευχαριστεί, πως ένοιωθα καλύτερα, πρόσεχε την καθε του κίνηση.
Δεν με άφηνε ούτε ένα βράδυ ήσυχη. Ησυχο, δεν τον άφηνα ουτε εγώ, όμως.
Με ήθελαν δυο άνδρες. Ενας την ημέρα κι ένας την νύχτα. Δεν είχα διλλημμα. Πήγαινα και με τους δυο. Η γυναικεία μου αυτοπεποίθηση, κάτι είχε πάθει και ήθελα να μ' ανεβάζει κάποιος. Οταν το κάποιος έγιναν δύο, δεν το αρνήθηκα στον εαυτό μου. Σ' αυτή τη ζωή, σε μιαν άλλη ποιός ξέρει.
Το πρωί στο γραφείο, στην αρχή έφταναν λίγες ματιές. Μετά, ερχόταν και αγγιζε το στήθος μου. Εκλεινα και κλείδωνα την πόρτα και τον άφηνα να με χαϊδευει παντού. Απλωνόμουν στην πολυθρονα μου και τον προκαλούσα να με γεμίσει χάδια.   Πολλές φορές μη προσπαθώνατς να πνίξω την ακατανίκητη έλξη, πήγαινα για να χουφτώσω να παίξω με τον δικό του. "ο δικός μου", έλεγε, "σε ζητά. ρωτάει τι κάνεις". Ηταν πάντα έτοιμος για μένα.

Του αρεσε να γονατίζω μπροστά του, να τον αγκαλιάζω στα πόδια. Καθόταν αναπαυτικότερα στην πολυθρόνα και τον ένοιωθα να χαλαρώνει.
τον χαϊδευα. Ανοιγα το παντελόνι του και συνέχιζα το βασανιστικό μου χαϊδεμα. Τον ένοιωθα να χαλαρώνει στο σώμα, να γεμίζει και να φουντώνει στο σημείο. Μ' άρεσε να τον ακούω να βογγά απο ηδονή. Ηθελα να τον ακούω. Να καταλαβαίνω πως του αρέσει. Αφηνόταν και ομολογώ, πως τον βασάνιζα. Περναγα ώρες μαζί του έτσι, όταν μπορούσα. Μου αρκούσε ένα βλέμμα του να φθάσω κοντά του. Πέρναγε απο το γραφείο μου και μ' αγκάλιαζε όπως καθόμουν. Τα χέρια του, έφθαναν στο στήθος μου και ξεκιναγε να τα κινεί κυκλικά. Χαλάρωνα και προσπαθούσα να ευχαριστηθώ την κάθε του κίνηση. Κατέβαινε και χαϊδευε την κοιλιά μου. Ο καναπές συχνά βοηθούσε. Με ξάπλωνε και καθόταν κάτω στο πλάι, θέλοντας να με χαϊδέψει παντού. Τα χέρια του, επιδέξια, όργωναν το κορμί μου. Μου έκανε έρωτα μέ όλους τους τρόπους. Με όλες τις στάσεις.
Συχνά, αναστεναγμοί δυνατοί μου ξέφευγαν. Δεν μπορούσα να με ελέγξω. Εμπαινε μέσα μου με ορμή, δεν κρατιόταν. Ούτε κι εγώ. Δεν προσπάθησα ποτέ να τον σταματήσω, να τον διακόψω να μην μ' ευχαριστήσει. Να μην ευχαριστηθεί.

Το βράδυ απλωνόμουν νωχελικά, σαν γάτα στο κρεβάτι και περίμενα τα χάδια του άλλου. Δεν μου τα στέρησε ποτέ. Με χίλιους τρόπους. Μου μιλουσε σιγά, με φίλαγε παντού κι αυτό με τρέλλαινε. Δεν είχα ενοχές να φωνάξω δυνατά, να ξεφωνήσω απο ηδονή, να δείξω πως μ' ευχαριστεί πολύ ότι μου έκανε. Και μου έκανε πολλά. Χαίδευε το σώμα μου παντού. Επέμενε να με φιλά γλυκά και μετά απο κάθε φιλί να με κοιτά στα μάτια. Εφθανε ένα νεύμα μου για να συνεχίσει.
Κόλλαγε στα προκαταρκτικά, και έπρεπε να τον "σκουντίξω" ελαφρά για να συνεχίσει παρακάτω. Γελούσαμε. Τον ήθελα τρελλά. Οπως και τον άλλον το πρωί.
Εχωνε το κεφάλι του ανάμεσα στα πόδια μου και με την γλώσσα του παιγνίδιζε. Χίλια παιγνίδια, χίλια όνειρα, χίλια φιλιά. Μόνο η ευχαρίστηση που ένοιωθα με το κεφάλι του στα πόδια μου και την γλώσσα του στο επίμαχο σημείο, με απογείωνε. με τα χέρια του, να εξερευνούν το κορμί μου, χαϊδεύοντάς το, χωνόταν και με΄έφερνε σ' οργασμό. Απολαμβανα έως θανάτου. Δαγκωνόμουν να μην φωνάξω αλλά δεν μπορούσα να κρατηθώ. Ακουγα τις φωνές μου και αισθανόμουν ακόμα καλύτερα.

Πέρασαν πολλές νύχτες και πάμπολες ημέρες και με τους δύο.
Περνούσα υπέροχα ως την στιγμή που αφέθηκα τελείως. Ως την στιγμή της εγκυμοσύνης μου.
Με την αμφιβολία, κολλημένη στο μυαλό, απολάμβανα κάθε στιγμή που μου χάριζαν.
Και μου χάρισαν πανέμορφες στιγμές.

Το πρωϊνό που ήμουν ξένοιαστη στο σπίτι και ένοιωσα περίεργα, αναζήτησα τον πρωϊνό μου σύντροφο στο τηλέφωνο. "Γεννάω μάλλον", του είπα. "Θέλω να είμαι μαζί σου" μου είπε χωρίς δισταγμό. Δεν είχαμε σταματήσει ούτε μια στιγμή τον τρελλό ερωτά μας. Μόνο που τον είχαμε μεταφέρει σ' ένα ξενοδοχείο για να είμαι πιο άνετα.
"ερχομαι" μου είπε και έκλεισε το τηλέφωνο.
Ξάπλωσα και τον περίμενα, αφού είχα τηλεφωνήσει στον γιατρό και είχα βεβαιωθεί.
Ο χρόνος ως το νοσοκομείο, δεν μέτρησε. Ηταν εκείνος μαζί μου. Μου κρατούσε το χέρι. Μ' αγκάλιαζε σε κάθε μορφασμό μου. Ηταν δυνατός και ήξερα πως μπορούσε να με στηρίξει.
Κρατούσε το χέρι του στο κάτω μέρος της κοιλιάς μου και μου έδινε κουράγιο. Με κοίταζε στα μάτια και χανόμουν. Ηθελα να μου κάνει έρωτα. Μα ο πόνος δεν βοηθούσε.

Φτάσαμε και ξάπλωσα για τις επόμενες διαδικασίες. Δεν έφυγε στιγμή απο κοντά μου. Πονούσα. Ο ένας πόνος, έφερνε τον άλλον απελπιστικά γρήγορα. Με κρατούσε και μου χαμογελούσε.
Είχα αρχίσει να χάνω το χαμόγελό μου, αλλά ένα βλέμμα του με ανέβαζε. Αυτό το βίδωμα που ένοιωθα στην κοιλιά, και μ' έσφιγγε, δεν ήξερα πότε θα φύγει. Υπέφερα μα τον κοίταζα στα μάτια.

Οι ώρες περνούσαν. Πόναγα. Τα μάτια μου γέμιζαν δάκρυα μα ήταν εκέι και με χαϊδευε. Οι πόνοι με τράνταζαν. Μου χαμογελούσε. "θα περάσει" μου έλεγε. Υπέφερα.
Πονούσα και ήθελα να φωνάξω. Ακουσα τον εαυτό μου, με τον επόμενο πόνο να βογγά. "ελα, όπως όταν είμαστε μαζί, εκτονώσου, μην φοβάσαι". μου είπε. Είχε το χέρι του στην κοιλιά μου και με χαϊδευε.
Ο επόμενος πόνος ήρθε βασανιστικά γρήγορα, πόσες ώρες θα κράταγε, αλλά μαγικά αισθάνθηκα το χέρι του εκεί χαμηλά να με ανακουφίζει. Ανοιξα τα πόδια μου καλύτερα, βολεύτηκα με τις οδηγίες της μαίας, στηρίχτηκα στο χέρι του και φώναξα μ' όλη μου την δύναμη. Υπέφερα. Κι όμως εγώ, άκουσα τον εαυτό μου σε βογγητό ηδονής. Αισθανόμουν υπέροχα. γεννούσα και παράλληλα ήταν σαν να είμαστε οι δυο μας και να μου κανει έρωτα. Ο επόμενος πόνος ξανα-έφερε και την φωνή του γιατρού στ' αυτιά μου. "σπρώξε καλή μου". Η μια ωδύνη, έφερνε την άλλη. Υπέφερα.
Η μαία είχε το χέρι της στην κοιλιά μου μαζί με το μηχάνημα. Βογγούσα και τον άκουγα να μου ψιθιρίζει γλυκόλογα στ' αυτί μου. φίλαγε το στήθος μου και έπαιζε με την ρόγα μου, Σταθερά το χέρι του, γυρόφερνε την κοιλιά μου, χαϊδεύοντάς την.
Η ώρα περνούσε και η ατμόσφαιρα είχε αλλάξει. Υπέφερα πολύ.
Οι πόνοι, ήταν βασανιστικοί και διαδέχονταν ο ένας τον άλλον. Ημουν σε τελική φάση, είπε ο γιατρός. Προσπαθούσα να ακολουθώ τις παροτρύνσεις της μαίας. Με κοίταζε γλυκά, καθώς με βοηθούσε. Οι πόνοι, γινονταν ολοένα και δυνατότεροι. Ενοιωθα να χάνομαι. Υπέφερα μα τον είχα δίπλα μου.
Ενα μεγάλο τράνταγμα, έφερε μια κραυγή στα χείλη μου. Ο πόνος ήταν αφόρητος και ο καλός μου, με μια γλύκα μου χαίδεψε ο στήθος. "Φθάσαμε" ψυθίρισε.   Υπέφερα όλοένα και περισσότερο. Οι πόνοι ήταν συνεχείς, ή ένταση μεγάλη, μεγαλύτερη απο ότι φανταζόμουν, υπέφερα, όπως ποτέ πριν, δεν ένοιωθα τίποτα πιά, παρά μόνο τον επίμονο πόνο.
Ακουγα την φωνή της μαίας και του γιατρού, σαν σε όνειρο και έβλεπα μόνο τα μάτια του να με κοιτάζουν με μια γλύκα πρωτόγνωρη. Βογγούσα και σπάραζα, ήμουν εγώ? δεν πίστευα τον εαυτό μου. Δεν μπορούσα να κουνηθώ, θα κρατούσε πολύ αυτό το βασανιστικό μαρτύριο του πόνου. Προσπαθούσα να σπρώξω, δεν ξέρω τι. Κάτι βαρύ, ένοιωθα κάτω χαμηλά στην κοιλιά μου. Λες δεν ήθελε να φύγει. Ο γιατρός, μου έδινε οδηγίες, συνεχώς. Εσφιγγα το χέρι του, κι εκείνος με χαϊδευε το πρόσωπό μου, το στηθος μου. Πίεζε ελαφρά την κοιλιά μου, προς τα κάτω, μετά απο οδηγίες της μαίας. Τον ένοιωθα. Ενοιωθα το χέρι του, πάνω μου, να σπρώχνει. Μα ο πόνος δεν έφευγε. Δεν υπάρχουν λόγια για να περιγράψω τον πόνο. Ηταν μόνιμος και δυνατός. Υπέφερα.
Ενοιωθα πως θα χάσω τις αισθήσεις μου. Το χέρι του, ήταν σταθερά στην κοιλιά μου και "βοηθούσε" στο σπρώξιμο. γεννούσαμε και οι δύο μαζί. Ενοιωθα τόσο απαλά να με ακουμπά, να με χαϊδεύει θαρρείς. Μα ήταν εντονότερο το συναίσθημα του πόνου. Τα χείλη του με φιλούσαν. Το βάρος, που αισθανόμουν χαμηλά, ήταν ότι χειρότερο, είχα ζήσει. Η δύναμη που έβαζα να σπρώξω με είχε εξουθενώσει. Δεν ήξερα, τι έσπρωχνα, δεν αισθανόμουν παρά μόνο αυτή τη μέγγαινη να με κρατά δυνατά.
Ενα δεύτερο τράνταγμα, μετά το σπρώξιμο που "διέταξε" πιά η μαία, φάνηκε να είναι το τελευταίο. Εγυρα πίσω. Ενοιωσα το βάρος να γλυστρά, να φεύγει αλλα το χέρι του ήταν εκεί, με κρατούσε και τον ένοιωθα. "γέννησες" μου είπε. Ακουσα το κλάμα του παιδιού μου, και του χαμογέλασα.
"είμαι ευτυχισμένη που φθάσαμε στην κορύφωση. Εψαξα με το χέρι μου, να τον ακουμπήσω. "ευχαριστώ' μου ψιθύρισε.
Χάθηκα.

Τον άλλον τον είδα, όταν άνοιξα τα μάτια μου, στο δωμάτιο. Τον αναζήτησα και την πρώτη νύχτα. Ηθελα "τα προκαταρκτικά του"   Του έκανα χώρο στο κρεββάτι και ήθελα να είμαι μαζί του. Με φιλούσε. Εχωνε το κεφάλι του ανάμεσα στα στήθη μου και με φιλουσε, ήθελα ολοένα και περισσότερα. Ημουν αχόρταγη.
Οι ημέρες με το μωρό, διαδέχονταν η μία την άλλη. Με ήθελε και τον ήθελα παθιασμένα. Οι ώρες ήταν λίγες, η προσοχή μεγάλη ακόμη. Ομως ήξερα πως με περίμενε κάτι καλύτερο.
Εφθανε να μ' ακουμπήσει για να τεντωθεί κάθε ίνα του κορμιού μου. Εφθανε να με τραβήξει κοντά του για να ξεσηκωθώ. Τραβιόταν απαλά για να τον αποζητήσω και χυνόμουν πάνω του. απολάμβανε κι εγώ μαζί του.

Η αμφιβολία, δεν έχει φωλιάσει μέσα μου.
αλλά...
**Αφιερωμένο εξαιρετικά, σ εκείνον που τα προκαταρκτικά του, δεν έχουν όμοιό τους !

Ερωτικό συνταγολόγιο

2011-04-29T15:00:00.001+03:00

H αγαπητή Coula, μου έδωσε την ευκαιρία, να δοκιμάσω τις μαγειρικές μου ικανότητες, σ' ένα διαγωνισμό μαγειρικής.
Είχα να συναγωνιστώ, μεγάλους σεφ, αλλά παρ' όλ' αυτά, πήρα μέρος.

Τιμητικό δίπλωμα, δεν είδα πουθενά (μεταξύ μας, μην της το πείτε), αλλά δεν πειράζει. Τι να προλάβει η γυναίκα!

===========

Φόρεσα ποδιά, μην πιτισλιστώ και ξεκινώ να περιγράψω μια ήδη δοκιμασμένη συνταγή.

Αυγά με ροδόσταμο και ζαμπόν

=======================

τα υλικά
δυο αυγά μάτια
δυο αυγά βραστά
ζαμπόν
ροδόνερο
κρέμα γάλακτος

Παράλληλα θα χρειασθεί,
λίγο ροζ, λίγο σιέλ
και πολλά συννεφάκια

και τα μυαλά στα κάγκελα βεβαίως !

Εκτέλεση

Θυμίσου.... όταν με υγρά χέρια, όπως ήσουν ξαπλωμένος στην παραλία, άπλωσες και χαίδεψες τα ολοστρόγγυλα αυγά μου. Στήθηκαν και σκλήρηναν στο κέντρο. Σαν έτοιμα απο καιρό σε περίμεναν.
Μερικές κυκλικές κινήσεις σου, τα έκαναν να ψηθουν τελειωτικά. Χαλάρωσα και ένοιωθα να παραλύω. O χρόνος είχε σταματήσει.
"Τι έχεις για μένα" σε ρώτησα και η απάντησή σου, ήταν να οδηγήσεις το χέρι μου, σε ένα ολόζεστο κομμάτι ζαμπόν. Δυο σκλήρά βραστά αυγά το συνόδευαν. Μύριζε περίφημα. Το χαίδεψα για λίγο και το ένοιωσα έτοιμο, καλοψημένο.
Ξεκίνησα να το φιλώ κι αυτό με χαίδευε. Ηταν ιεροσυλία να το φιλώ άλλο. Επρεπε να το ραντίσω με ροδόσταμο. Να το ποτίσω ως να ξεδιψάσει.
Το οδήγησα στο πιάτο, που έβραζε το ροδόσταμο.
Με μαλακές κινήσεις άρχισε να κυλιέται στο πιάτο. Γινόταν ένα με το ροδόνερο. Γλύστραγε έξω για λίγο και πάλι μετά ρουφούσε την αύρα του ρόδου.Τα βραστά αυγά που ήταν μαζί του, το βοηθούσαν να ολοκληρώσει την πανέμορφη διαδικασία. Αποζητούσε να πιεί όλο το νερό απο την πηγή.
Μουσική μαγική ακουγόταν παντού. Η διαδικασία, κορυφώθηκε μ΄' ένα κρεσέντο, όταν η κρέμα γάλακτος, μπήκε στο πιάτο.
Το φαγητό ήταν έτοιμο πιά.
Τα συννεφάκια, έριχναν λίγες σταγόνες. Το ροδόσταμο, είχε πιεί την κρέμα γάλακτος, τα αυγά ήταν έτοιμα και ο χρόνος που χρειάστηκε ήταν μόλις 45 λεπτά.

=================

θυμάσαι. Ηταν το ωραιότερο δειπνο που πήραμε μαζί. Ηταν η πρώτη φορά. Μοναδική εμπειρία.

Χρόνια πολλά !

2011-04-24T11:45:00.000+03:00

εχω ένα αυγό,

δώρο απο τον γιατρό

και πάω να φορέσω

και ασορτί μαγιώ

καμμία σχέση με πρόσωπα, πράγματα και γεγονότα, το αυγό, σας εύχομαι απλά

Καλή Πασχαλιά !

Για Δύο.

2011-04-13T16:29:00.000+03:00

=====++++======+++++======+++++

"ελα, δεν αντέχω άλλο" μου φώναξε.

του φώναξα να μην με βασανίζει άλλο. Τον περίμενα με λαχτάρα.

Χώθηκα μέσα της με δύναμη και λαχτάρα.

Μπήκε απότομα μέσα μου

Ημουν κι εγώ έτοιμος.
Μπήκα με ύφος εκπορθητή.

Φλόγιζαν τα μάτια του. Το κορμί του έκαιγε.

Το σωμα της με δέχτηκε, τα πόδια της άνοιξαν, ακόμη περισσότερο και βούτηξα στα βαθιά νερά της.

Το σώμα μου, χαλάρωσε να τον δεχτεί. Στηρίχτηκα να δεχτώ το βάρος του. Μπήκε μέσα μου,

Οι συσπάσεις της, με τάραξαν.
Ημουν δυνατός κι εκείνη το ίδιο. Πίεσα και έσπρωξα, φώναξα με όλη μου την δυναμη. Ηταν έτοιμη, την ένοιωθα. Θα τελειώναμε μαζί.

Ημουν έτοιμη να τελειώσω μαζί του. Ηθελα να τελειώσω μαζί του. Ηθελα να φθάσουμε μαζί, στην λύτρωση.

Προσπάθησα να κρατήσω ακόμη, μια, δυο, τρείς βασανιστικές φορές πίεσα με δύναμη, δεν κρατιόμουν άλλο. Η γλύκα της κορύφωσης, είχε έρθει. με άκουσα να της λέω "τώρα"....

είμαστε μαζί στο ίδιο σημείο, σε μια γλύκα ατελείωτη.

Την άκουσα να αναστενάζει. σπάραζε.

Επεσα πάνω της, εξουθενωμένος. Επαιξα τις ορθωμένες ρόγες της με την γλώσσα μου.

"Δεν έχω ξανανοιώσει έτσι" μου είπε. Ημουν ακόμη μέσα της. Είχα χαλαρώσει αλλά ήμουν μέσα της. Ούτε εγώ είχα ξανανοιώσει έτσι. Την αγκάλιασα και με φίλησε.
++++++============++++++++==========+++++++++++

Μαζί..

2011-04-11T12:43:00.000+03:00

Ξαφνικά κάποιο πρωϊνό, όπως φυσά τ' απαλό αεράκι, άνοιξε η πόρτα και μπήκε εκείνος.

"τι έγινε?" του είπε ξαφνιασμένη, μόλις τον είδε.
"ήρθα να σε δω", της απάντησε και την τράβηξε στην αγκαλιά του
"μα θα έπρεπε να είσαι στην δουλειά' απάντησε το ίδιο ξαφνιασμένη, απο το φιλί του εκείνη.
"δεν θα το συζητήσω, πάρε μια ζακέτα και φύγαμε", την έσπρωξε μαλακά προς την σκάλα.
Δεν πρόλαβε να σκεφτεί, τίποτα, έρριξε μια αφηρημένη ματιά στον καθρέπτη της και του χαμογέλασε.
Μπήκαν στο αυτοκίνητο, που ήταν ήδη με αναμένη την μηχανή, έξω απο το σπίτι.
Ηθελε να τον ρωτήσει τόσα πολλά. Αλλά τον έβλεπε έτσι ευδιάθετο και τον άφηνε να την οδηγεί.
Αλλωστε σε λίγο θα μάθαινε.
Επιασε το χέρι του, που ήταν αφημένο στο λεβιέ των ταχυτήτων και τον ρώτησε μόνο.
"είσαι καλά?"
"μοιάζω να μην είμαι"? αποκρίθηκε εκείνος, χαρίζοντας της ένα κατάλευκο χαμόγελο.
Εφθασαν στην άκρη της λίμνης, και έδεσε το χειρόφρενο.... Δροσερό αεράκι, φύσαγε και ο ήλιος έστελνε τις πρωινές του αχτίδες στο πρόσωπό της.
Το καφέ, ήταν ήδη ανοικτό και προτίμησαν να καθίσουν έξω. Η δροσιά απο το νερό, ήταν δεδομένη, αλλά ποιός κοιτάει τέτοιες λεπτομέρειες! Παράγγειλαν ένα ζεστό τσαί απο φρούτα και την κοιταξε στα μάτια, λέγοντας της. "Θα ήθελα, έτσι απλά να σου πω πόσο σ' αγαπώ και πως θέλω να μεινουμε μαζί".

Ανοιγόκλεισε τα μεγάλα καστανά της μάτια και η ανάσα της κόπηκε. ηξερε πως εκείνος, ήταν των απλών πραγμάτν, αλλά... Τι κι αν περίμενε τόσο καιρό να της το προτείνει. Ηρθε απότομα και την εξέπληξαν όμορφα, τα λόγια του.
"Μα, να, ποτε, που", ήταν μικρές ασύνδετες λεξούλες που έφθασαν στην γλώσσα της, χωρις να μπορούν να γίνουν φράση.
Η μυρωδιά της θάλασσας, η ευωδιά απο το τσαι, το χρώμα του καταγάλανου, πρωϊνού ουρανού, μπερδεύτηκαν όλα μαζί και άφησαν ένα δάκρυ να τρέξει. Πήρε βαθιά ανάσα
"θέλω πολύ να μείνουμε μαζί και σ' ευχαριστώ", κατάφερε να ψελλίσει.
Το χαμόγελό του κι ένα φιλί επισφράγισαν την χαρά, που είχε εκείνη την ώρα.
Της κράτησε τα δυο χέρια στα δικά του και της χαμογελούσε.
"εχουμε να κάνουμε ένα σωρό σχέδια, τώρα" της χαμογέλασε.
"όσα θέλεις, αρκεί να ειμαστε μαζί" του ανταπέδωσε.

Σηκώθηκαν ώρα αργότερα, όταν το τσάι είχε πιά κρυώσει να φύγουν. Κρατιόντουσαν απο το χεράκι, όπως τα μικρά παιδάκια.
Το μόνο που τους ένοιαζε, ήταν η κοινή τους ζωή απο εδώ και πέρα. Το τραγούδι που ακούστηκε, όταν μπήκαν στο αυτοκίνητο τους συνεπήρε σ' ένα μουρμουρητό για την νέα ζωή.

πεζός...

2011-04-08T14:28:00.005+03:00

Σε λατρεύω θέλω να βρίσκομαι συνέχεια μαζί σου σε θέλω μ' αρέσει να μυρίζω το άρωμά σου σε χρειάζομαι θέλω να σε κοιτώ στα μάτια σ' αγαπώ θέλω..... τι είπες? τι είπες? μπορείς να το ξαναπείς σε παρακαλώ? Σ' ΑΓΑΠΩ Ναι μην φωνάζεις, το άκουσα, απλά δεν το έχεις πει ποτέ..... ποτέ? θα μου διέφυγε !

μια σειρά αναπάντητων "γιατί"

2011-04-07T13:26:00.005+03:00

U - παντού και μόνο U.

Θέλω να σου πω, πόσο σ' αγαπώ. Πόσο σε χρειάζομαι, πόσο σε θέλω. Θέλω να βλέπω το χαμόγελό σου. θέλω να χάνομαι στις γαλάζιες λίμνες των ματιών σου. Θέλω να σε πάρω απο το χέρι να σε ταξιδέψω στ' όνειρο.

θέλω, εγώ, λέξεις για μένα. Μόνο. κι εσύ? που είσαι εσύ, που με κοιτάς και δεν μοιράζεσαι. Που με κοιτάς και με "φοβάσαι". Που με θέλεις και δεν τολμάς. Πόσο κοντά κι όμως πόσο μακριά. Θέλεις να μου πεις τι είμαι για σένα. Γιατί με βασανίζεις? Γιατί δεν απλώνεις το χέρι να πάρεις. Γιατί δεν αφήνεις τον εαυτό σου να εκφραστεί. Γιατί χάνεις την ουσία. γιατί γιατί γιατί!

Τότε που...

2011-04-06T16:20:00.001+03:00

τότε που... θα με φέρει το συννεφο και ο κρυος αέρας. θαρθώ. θα με φέρουν τα φτερά των πουλιών. θαρθω. θα γυρίσω κοντά σου. θα χαράζει πρωϊνό. θα αχνοφέγγει η ανατολή. θαρθώ. πάνω σ' ένα σου χαμόγελο θα απλώσω αγκαλιά. θαρθώ. μέσα σ' ένα σου χάδι θα απλώσω φιλιά θαρθώ. θα κοιτάξω τα μάτια σου. θαρθώ.

Πότε?

2011-04-05T14:55:00.003+03:00

ο ορισμός της απουσίας, δύσκολος, η παρουσία, εχει την εικόνα της έλλειψης, η υπόσταση της απουσίας, βασανιστική. το βλέμμα στο κενό, αναζητά την εικόνα. στη ματιά βλεφαρίζει η έκφραση. Τοπία θολά, εκφράζουν την λύπη. Σύννεφα ταξιδεύουν τα όνειρα. Κύματα πουλιά ζωγραφίζουν τον αέρα. πότε θαρθείς ?

ενα πρωϊνό

2011-03-30T12:34:00.004+03:00

Eίχε ξημερώσει Κυριακή και δεν έλεγε να σηκωθεί. Χουζούρευε κοιτάζοντας τις αχτίδες, που έμπαιναν απο τις μισάνοιχτες γρίλιες! Γύρισε και τον κοίταξε. Κοιμόταν σαν παιδί. Η ανάσα του ήρεμη. Ηταν μισοσκεπασμένος και τον φίλησε στο στήθος. Αφησε το σαγόνι της, να στερεωθεί πάνω του και συνέχισε να τον κοιτάζει. Ετσι ξαφνικά, εκείνος άνοιξε τα μάτια του, άπλωσε το χέρι του και της χαϊδεψε το κεφάλι. Τον φίλησε πάλι. "καλημέρα" της είπε... "καλημέρα" του ψιθίρισε χαμογελώντας. Ηθελε να κρατήσει αυτό. Εμεινε να τον κοιτά. Το μυαλό της έτρεχε, στις πρώτες εβδομάδες, της γνωριμίας τους. Της είχε πάρει χρόνο να τον συνηθίσει στο χώρο. Μα πόσο καιρό. Πόσο καιρό του είχε πάρει να την κατακτήσει την "δύσκολη". Ηταν τόσο κοντά και τόσο μακρινό. "Θέλεις καφέ"? της είπε, προσπαθώντας να μετακινηθεί ελαφρά. "Θέλω να μείνεις εδώ", του απάντησε συνεχίζοντας να τον κοιτά στα μάτια. Το χέρι της αρχισε να τριγυρνά στο σώμα του, χαϊδεύοντάς τον. Τα χείλη της εξερευνούσαν κάθε πόντο του κορμιού του, αφήνοντας ένα φιλί σε κάθε χιλιοστό. Τον ένοιωσε να χαλαρώνει, ενώ τα χέρια του την αγκάλιασαν. Την έφερε κοντά του, πάνω του. Το πρόσωπό της πλησίασε το δικό του. Τα βαθυπράσινα μάτια του, έβγαζαν σπίθες. "είχα φανταστεί, αυτό το ξύπνημα με τα καλύτερα χρώματα" της ψιθίρισε και ήθελα να το ζήσω, όσο καλύτερα". Του χαμογέλασε λέγοντάς του "ελα να το ζήσουμε το όνειρο, μην διστάζεις". Η λιακάδα, έμπαινε για τα καλά πιά και φώτιζε τον χώρο, όταν ξύπνησε πάλι και τον είδε να την κοιτά και να της χαμογελά. Είχαν κάνει τον ωραιότερο έρωτα. Την είχε πάρει ο ύπνος στην αγκαλιά του. Γύρισε και τον φίλησε. Ενα φιλί που της ανταπέδωσε. Κράτησε μιαν αιωνιότητα θαρρείς. "έλα να σου φτιάξω πρωινό, γιατί θα φάω εσένα", την τράβηξε κάτω απο τα σκεπάσματα. "ευχαρίστως, ολόκληρη δική σου" του ανταπέδωσε. Τεντώθηκε και τον ακολούθησε. Ηταν ένα πρωϊνό κυριακής, ασυνήθιστο.

Ζέστη και κρύο

2011-03-24T16:16:00.003+02:00

- Να βρεθουμε ένα μεσημέρι? εχει κάτι καλά ουζερί στον Ασπρόπυργο... τον άκουσε να της λέει.
- και στην Λαμία, έχει, να πάμε αν πρέπει να ξενητευτούμε! του απάντησε γελώντας και στον Βόλο τα καλύτερα... συνέχισε.
- ωραία, σου τηλεφωνώ απο Δευτέρα να το κανονίσουμε μέσα στην εβδομάδα
... γιατί να ξενητευτούμε? πόσο μακριά ειναι ο Ασπρόπυργος και ο Λουτρόπυργος και ο Ψαθόπυργος! και γενικά κάθε Πύργος.... χάθηκαν τα κοντινά......
σκέψεις ανακατωμένες, χωρίς νόημα! χωρίς απαντήσεις, άμα δεν θέλεις να τις δώσεις.
Βρέθηκαν ένα απομεσήμερο, μακριάαααα, πολύ μακριάααααα! Οταν ο άλλος είναι παντρεμένος, μακριά θα βρεθεί. Και πάλι, ρίσκο είναι.
Η ατιμη η ατμόσφαιρα, ήταν πολύ ζεστή, παρά την ψύχρα που έκανε έξω. Το αυτοκίνητο, έτρεχε σ' ένα βρεγμένο δρόμο. Η μουσική έπαιζε και το χέρι του κράταγε το δικό της.
Την ήθελε σαν τρελλός. Που θα κατέληγε η ημέρα? Εδιωξε τις απαισιόδοξες σκέψεις και χαιδεψε το πόδι της. "Κράτα το τιμόνι" του είχε χαμογελώντας, έχουμε όλο το απόγευμα και το βράδυ, αν θέλεις, δικό μας! Η έκπληξη ήταν μεγάλη. Του το ζητούσε πριν το σκεφτεί.
Καθισαν να φάνε, όταν οι πρώτες σταγόνες της βροχής, έπεφταν στα τζάμια! "κρίμα που βρέχει", είπε σιγά, πίνοντας μια γουλιά κρασάκι, εκείνος. "γιατί κρίμα, μια χαρά, ρομάντζα είναι"... του απάντησε κοιτώντας τον στα μάτια.
Απέφυγε το βλέμμα της, κοίταξε έξω και της είπε "γιατί δεν θα μπορούμε να περπατάμε χέρι χέρι στην παραλία". "Καλύτερα, θα καθίσουμε μέσα αγκαλιά να μην μας βλέπει και κανείς και θα απολαύσουμε την βροχή" του είπε κι ένα χαμόγελο χαράχτηκε στην άκρη των χειλιών της.
Μετά απο δυο ώρες, βρέθηκαν μόνοι, σ' ένα ζεστό δωμάτιο ξενοδοχείου. Εκείνος κατευθύνθηκε προς το παράθυρο. Πήγε κοντά του και πέρασε το χέρι της, μέσα στο δικό του. "Η μουσική των νερών, θα σε βοηθήσει να χαλαρώσεις κι εγώ, θα σου χαρίσω το καλύτερο", του ψιθίρισε.
Γύρισε και την αγκάλιασε. Εσκυψε να την φιλήσει στο στόμα. Κοινότυπα πράγματα, μιας πρώτης συνάντησης. Του ανταπέδωσε το φιλί και ακούμπησε το χέρι του, χαμηλά στην κοιλιά του. "σε περιμένω" του είπε, ξεφεύγοντας και κατευθύνθηκε προς το μπάνιο.
Το ζεστό νερό, έπεσε πάνω της και την έκανε να βγεί απο τις σκέψεις της. Πόσο τον ήθελε αυτόν τον άνδρα. Πόσο πολύ τον ήθελε. "Μπορώ κι εγώ?" άκουσε την φωνή του, απ έξω. Εκλεισε την βρύση και του φώναξε γελώντας. "μπορείς, αν βγάλεις όλα σου τα ρούχα". Δεν φάνηκε να περιμένει την επισήμανσή της. Ηταν ήδη γυμνός, όταν άνοιξε την πόρτα. Το νερό συνέχισε καυτό να πέφτει επανω της. Απλωσε τα χέρια της και τον τράβηξε κοντά της. Την αγκάλιασε. Το μόριό του ήταν σκληρό. Εγυρε πάνω της με το βάρος του. "Σε θέλω" ανάσανε βαριά, ανάμεσα απο τα φιλιά του και του είπε.
Το νερό έπεφτε έξω κρύο και μέσα ζεστό. Την είχε αγκαλιά. Ηταν με την πλάτη στον τοίχο και με μια γρήγορη κίνηση την σήκωσε στην αγκαλιά του. Τον βοήθησε περνώντας τα πόδια της γύρω του. Κρατήθηκε πάνω του και γλύστρισε μέσα της. Η άχνα του νερού, είχε σχηματίσει μια κουρτίνα γύρω τους. Δεν την ένοιαζε. Το μόνο που την ένοιαζε ήταν να κινείται ρυθμικά και να τον απολαμβάνει. Εκείνος, την κράταγε δυνατά και την κοιτούσε κατάματα. Ηθελε να δει όλες τις εκφράσεις της. Ηθελε να μείνει έτσι μαζί της για πάντα. Οι φωνές της, ακούγονταν όλο και δυνατότερα. Η ηδονή ξεχύλιζε και για τους δύο. Απολάμβαναν την στιγμή σαν ναταν η τελευταία.
Κάτω απο το καυτό νερό, η κορύφωση ήρθε και για τους δυο, με δυο λυτρωτικές κραυγές. Την έσφιξε πάνω του.
Θόρυβος ακούστηκε έξω απο το δωμάτιο και φωνές δυνατές. Δεν ξεκαθάριζε τίποτα. Ηταν αγκαλιασμένοι και το μόνο που τους ένοιαζε ήταν το φιλί τους, στο τελειωμά τους. Ενα φιλί που το διέκοψε ενα τράνταγμα στην πόρτα μαζί με φωνές δυνατές.
Δευτερόλεπτα του πήρε να βάλει το χέρι να κλείσει την βρύση. Τα πόδια της, λύθηκαν απο το κορμί του και έσκυψε πάλι, αναζητώντας το στόμα της.
Οι φωνές έγιναν δυνατότερες και η πόρτα τρανταζόταν. Τράβηξε μια πετσέτα και της την έδωσε. Πήρε την επόμενη. Τυλίχτηκαν και πριν προλάβουν να βγούν απο το μπάνιο, η πόρτα είχε υποχωρήσει και βρέθηκαν μπρός σε 4 γνωστούς-άγνωστους. Την γυναίκα του, τον αδελφό του και δυο ακόμη άνδρες, που δεν τους ήξερε, τουλάχιστον εκείνος. Είχαν εισβάλει στο δωμάτιο. Εκείνη στεκόταν σαστισμένη μη μπορώντας να αρθρώσει λέξη.

Κοιτάχτηκαν όλοι μαζί και η γυναίκα του ακούστηκε να λέει "ωραία εικόνα. Η πόρτα υποχώρησε απίστευτα εύκολα. Η δική μας πόρτα έκλεισε για πάντα για σένα". Οπισθοχώρησε καλύπτοντας εκείνη που την ένοιωθε να τρέμει πίσω του. "Φύγε" της φώναξε και πάρε και όποιον ήρθε μαζί σου".
Φαίνεται πως δεν είχε κανείς διάθεση για τίποτα παραπάνω απο αυτό που είχαν ήδη δει.
Εφυγαν κλείνοντας πίσω τους την πόρτα. Γύρισε και την αγκάλιασε, έτρεμε ολόκληρη και έκλαιγε. "εγώ φταίω..." άκουσε να του λέει μέσα στ' αναφυληττά της. "Κοριτσάκι μου, δεν φταίς εσύ, μόνο στεναχωριέμαι γιατί δεν μπορώ να σου προσφέρω αυτό που θέλω αυτή τη στιγμή. Ησουν υπέροχη και θελω να το ξαναζήσω αυτό μαζί σου". Αρχισε να την τρίβει με την πετσέτα, νοιώθοντάς την να τρέμει. Της σκούπισε τα δάκρυα, την φιλούσε διαρκώς, ενώ μια μέγγαινη ένοιωθε να του σφίγγει το κεφάλι. Επρεπε να ξεκαθαρίσει αυτό το θέμα, που τον βασάνιζε.

Την τράβηξε κοντά του και αγκαλιάζοντας την, είπε "πες μου τουλάχιστον, αν πέρασες καλά, άσε τα άλλα, δεν σε αφορούν και λυπαμαι που βρέθηκες στο μάτι του κυκλώνα".

Ενα αδιόρατο χαμόγελο, πέρασε τα χείλη της, μα δεν έμεινε. "Ευχαριστώ" μουρμούρισε. επιασε το πηγούνι της και σήκωσε το κεφάλι της. Τα μάτια της, ήταν γεμάτα δάκρυα.
Την φίλησε πάλι. "δεν θέλω να κλαίς, θέλω να είμαστε μαζι" της είπε.
Αδύναμη να κάνει οτιδήποτε, κάθισε στην άκρη του κρεβατιού και μηχανικά ντύθηκε.
Βγήκαν έξω αγκαλιασμένοι κάτω απο την ομπρέλα. Την άνοιξε την πόρτα του αυτοκινήτου. Ηταν βουβή καθ' ολη την διάρκεια της επιστροφής. Ακουγε και δεν άκουγε την μουσική, μουρμούριζε και δεν μουρμούριζε την μελωδία.

Οταν έφθασαν στο σημείο που ήταν το αυτοκίνητό της, πριν σταματήσει εκείνος του είπε "θέλεις να μείνεις σπίτι μου απόψε?, θα είναι καλύτερα για σένα, που θα πας? δεν θα σ' ενοχλήσω αν δεν το θέλεις". Την κοίταξε και της χαμογέλασε. "Πάντα η ίδια. Με μιαν αγκαλιά μεγάλη για μένα, για όλους. Ναι θέλω να μείνω σπίτι σου, αλλά πρέπει πρώτα να περάσω απο το δικό μου να πάρω μερικά πράγματα."
"θα σε περιμένω" του απάντησε, καθώς ανοιγε την πόρτα "εεεε, δεν έχει φιλί?" την τράβηξε απο το μανίκι. Γύρισε και του χαμογέλασε επιτέλους.
Τον φίλησε γρήγορα και βγήκε. Τον χαιρέτησε καθώς εκείνος έφευγε.
"το βράδυ θα είσαι και πάλι δικός μου", μονολόγησε και έβαλε το κλειδί στην μηχανή

Μαρίνα ... μέρος γ!

2011-03-15T14:48:00.001+02:00

Η ζεστασιά που μου προσέφερε, με θωράκιζε απο όλα. Ο έρωτας που ζούσα με αυτή την γυναίκα, δεν με άφηνε να σκεφτώ τίποτα άλλο. Ούτε τα ίδια μου τα παιδιά.

Ενώ βρισκόμουν, τον πέμπτο μήνα, είχα βαρύνει περίεργα κιόλας, για τα δεδομένα μου.
Δεν μπορούσα να κινηθώ διόλου μόνη μου χωρίς την βοήθειά της, ακόμη και πάνω στο κρεβάτι. αλλωστε δεν πήγαινα πουθενά αλλού. Και η βοήθειά της ήταν πολύτιμη. Στις απλές κινήσεις "γυμναστικής" για να ξεπιάνομαι, με άγγιζε και ανατρίχιαζα. Περίμενα το χάδι, οπως περιμένει το μωρό το γάλα. Μου έκανε έρωτα με χιλιάδες, πρωτόγνωρους τρόπους. Ηξερε τόσα πολλά. χαίδευε την κοιλιά μου, έφθανε να κατεβάσει το χέρι της, στο κάτω μέρος, να το κρατήσει, πιέζοντάς με ελαφρά, εκεί και ερχόμουν σε οργασμό. Ξέχναγα την εγκυμοσύνη μου, τα παιδιά, το βάρος μου, την καθήλωσή μου. Τον άνδρα μου, τον γιό μου. Τα πάντα. Ημουν μαζί της κι αυτό μου έφθανε. ζούσα κάτι απόλυτο. ζούσα?
Μου έλεγε πως της προσέφερα τόσα πολλά. Της έκανα έρωτα, όσο μου το επέτρεπε το βάρος μου να κινηθώ, διδασκόμενη απο τους τρόπους που εκείνη μου έδειχνε. Το απολάμβανε. Ετσι έδειχνε. Ζούσαμε το απόλυτο.

Με έκανε μπάνιο, όπως τα μωρά, με φρόντιζε σαν δικό της μωρό. Δεν ξέχναγε, να με χαίδεύει και να χαμογελά. να μου ψιθιρίζει γλυκόλογα. Να με φθάνει σε οργασμό και να τελειώνει μαζί μου. ζούσα κάτι απόλυτο. ζούσα?

Ο γιατρός που ερχόταν, μου έλεγε πως πάω περίφημα, πως δεν περίμενε τέτοια αντίδραση απο τον οργανισμο μου και πως θα μπορούσα να κάνω μερικά βηματάκια μέσα στο σπίτι.
Αυτό θα με βοηθούσε και για τους επόμενους μήνες.

Φτάνοντας στον 8ο είχα φθάσει στην απόλυτη κορύφωση απο πάσης απόψεως. Μέτραγα τις ημέρες, ως την γέννα, ήμουν χαρούμενη και σιγοτραγουδούσα.
Ετσι με βρήκε ένα πρωί να σιγοτραγουδώ η Αλέξα και μου είπε "δεν καταλαβαινω γιατί είσαι τόσο χαρουμενη. Μόλις γεννήσεις θα σε χάσω. Δεν το σκέφτηκες αυτό?".
Σταμάτησα και την κοίταξα. Οχι δεν το είχα σκεφτεί γιατί στο μυαλό μου, τριγύριζαν μαθηματικές ασκήσεις που έκανα τα απογεύματα, με τον γιό μου και ζιπουνάκια για τα μωρά. Ροζ κορδελίτσες έδεναν τα όνειρά μου και την ζωή μου ολάκερη.
Κάθε βράδυ που έπεφτε ο άνδρας μου δίπλα μου, ήμουν χαρούμενη, εφεύρισκα τρόπους να τον κάνω ευτυχισμένο. Προσπαθούσε να με ευχαριστήσει κι εκείνος, χαμογελούσε και έλεγε "μαθαίνω τον έρωτα απο την αρχή με τρείς γυναίκες". Χασκογελούσαμε και περνάγαμε καλά. Κάναμε όνειρα, συζητούσαμε.

Γυρισα και την κοίταξα. Ηρθε και κάθισε δίπλα μου στο κρεββάτι. "Μα πως θα σε χάσω. Τότε θα σ' έχω ανάγκη ακόμη περισσότερο" της είπα. Δνε με άφησε να τελειώσω την κουβέντα μου. Απλωσε το χέρι της στην κοιλιά μου και με χάϊδεψε. Ηθελα ν' αφεθώ στα χάδια της. Ηξερα πως θα προχωρούσε εκείνη την ώρα και χαλάρωνα να το απολαύσω. Επιασα το χέρι της και προσπάθησα να την οδηγήσω πιο κάτω. Με κοίταξε με βλέμα παγωμένο. Μίλησε σιγά και ήρεμα. "Θα σου κάνω έρωτα , επειδή το θέλουμε και οι δύο....". Δεν σκέφτηκα τίποτα, παρά αφέθηκα ολοκληρωτικά. Ηθελα τον έρωτά της, τα χάδια της και τα φιλιά της. Ανταπέδιδα, όπως μπορούσα γιατί το βάρος μου, ήταν το μόνο εμπόδιο ανάμεσά μας. Το χέρι της κατέβηκε και βόγγηξα. Δάγκωσα τα χείλη μου. Ημουν έτοιμη, ήθελα εκείνη την ώρα να με χαϊδεψει παντού και να παραδοθώ. Ηθελα έναν ολοκληρωτικό έρωτα απο εκείνη, όπως μόνο εκείνη ήξερε.
Ηταν βυθισμένη και έπαιζε μαζί μου. η γλώσσα της έκανε χίλια παιγνίδια. Βογγούσα και γελούσα μαζί. "ελα να σε δω" της είπα "θέλω να μπορώ να σου ανταποδίδω το κάθε τι, δύσκολο αλλά θέλω". Την ηθελα πραγματικά εκέινη την ώρα. με όλο μου το είναι.
Κάθησε απαλά στο στήθος μου. Κράτησε τον εαυτό της και το βάρος της, μακριά μου. Ηταν τόσο κοντά μου. επαιζε με τις ρώγες μου. Προσπαθούσα να την ευχαριστήσω, να της δώσω ότι μου έδινε. Γελούσαμε ξένοιαστα. Ηλιαχτίδες, έμπαιναν απο το παράθυρο και στόλιζαν τα μαλλιά της.
Το καστανό της χρώμα γινόταν φωτεινό. Την κοίταζα. Δεν της είχα πει όλα αυτά τα χρόνια, πόσο την αγαπούσα. "Σ' αγαπάω, που είσαι εδώ" της είπα ξαφνικά.
Σηκώθηκε απο πάνω μου, με κοίταξε ξανά μ' εκείνο το αυστηρό ύφος και μου είπε "τώρα μου το λες? Τώρα που θα σε χάσω?" γιατί μου το κάνεις αυτο? "δεν θα με χασεις, δεν θέλω να σε χάσω εγώ, τι είναι αυτά που λες?" πρόλαβα να της πω.

Κατέβασε το χέρι της και χτύπησε την κοιλιά μου. Η δύναμη της, ήταν μεγάλη. Πόνεσα και φώναξα δυνατά τ' όνομά της. Γύρισα στο πλάι και διπλώθηκα απο τον πόνο. Εμεινε ακίνητη. Δεν ξέρω αν με κοιτούσε. Την ένοιωσα να γονατίζει πίσω απο την πλάτη μου. Ποναγα και περίμενα να ζητήσει συγνώμη και να με αγκαλιάσει. Σήκωσε το χέρι της και με ξαναχτύπησε με δύναμη. Ισως δυνατότερα απο την πρώτη φορά. Αυτή τη φορά στο πλάι της κοιλιάς, όπως ήμουν γυρισμένη. Η φωνή που έβγαλα, ήταν δυνατότερη. "σε παρακαλώ, ηρέμησε, μην με χτυπάς". Ενοιωθα αδύναμη, μπροστά της. Γύρισα και την κοίταξα "θα σε χάσω" μου είπε δυνατά "δεν θέλω να σε χάσω. Θα σε καταστρέψω και μετά θα με καταστρέψεις εσύ". Με ξαναχτύπησε, μια, δυο, τρεις φορές. Αρχισα να φωνάζω με όλη μου την δύναμη και να κλαίω παρακαλώντας την, να σταματήσει.
Ημουν εκεί, γυμνή, ανύμπορη να κάνω οτιδήποτε, στο έλεός της. Την είχε καταλάβει μανία. Με χτυπούσε στην κοιλιά. Προσπαθούσα να προφυλαχτώ απο τα χτυπήματά της, κι εκείνη τόσο μάνιαζε.

Οι φώνές μου για καλή μου τύχη, ακούστηκαν δίπλα. Είδα ξαφνικά την γειτόνισσα το άνοιγμα της πόρτα. Εϊδα την Αλέξα να την σπρώχνει και να τρέχει.
"μην τρομάζεις, έχω φωνάξει τον γιατρο και το ασθενοφόρο". Αιμορραγούσα, πονούσα, έκλαιγα κι εκείνη δεν ήταν εκεί. Η καλή μου γειτόνισσα, ο άγγελός μου, μου κρατούσε το χέρι και μου χαμογελούσε. "Ξέρω τα πάντα, μην ανησυχείς, όλα θα πάνε καλά", μου έλεγε.
ζούσα τον απόλυτο εφιάλτη. Κάποτε έχασα τις αισθήσεις μου, δεν ξέρω τι έγινε, σταμάτησα να βλέπω, δεν θυμάμαι τίποτα.

Ανοιξα τα μάτια μου, και αντίκρυσα τον άνδρα μου. Με πλησίασε και μ' αγκάλιασε."Εδώ είμαι, μην ανησυχείς για τίποτα, είμαι μαζί σου και δεν θα ξαναφύγω". Με φίλησε και ανταποκρίθηκα αφηρημένα.
Προσπάθησα να πιάσω την κοιλιά μου. "θα σου πω" μου είπε μαλακά και έπιασε το χέρι μου να το απομακρύνει. "ηρέμησε και θα σου τα πω όλα'. Κάτι περίεργα σωληνάκια με είχαν ακινητοποιημένη σχεδόν. Πονούσε το κορμί μου. Του χαμογέλασα και μάλλον κοιμήθηκα πάλι.

Οταν ξανάνοιξα τα μάτια μου, η γειτόνισσά μου, ήταν δίπλα μου, αυτή τη φορά, και γυρίζοντας το κεφάλι μου, τον αντίκρυσα. "Πείτε μου", παρακάλεσα. Δάκρυα ανέβηκαν στα μάτια μου, δεν μπορούσα να κρατηθώ.
"Θα σου πω εγώ", μου είπε εκείνη. Εκείνος, μου έπιασε το χέρι και το κράτησε. "Γλυκειά μου, μην ανησυχείς, θα γίνεις καλά, θα γίνουμε όπως πριν", τον άκουσα να μου λέει.
Εψαξα τα μάτια της. Είχαν γεμίσει δάκρυα, χωρίς να τρέχουν. Το ίδιο και τα δικά του
"δεν θα σου πω ψέμματα" ξεκίνησε εκείνη να λέει "τα μωρά, ήταν σε πολύ δύσκολο μήνα και με τα χτυπήματα, δεν άντεξαν. Δυστυχώς, σε γλυτώσαμε απο του χάρου τα δόντια. Ο γιός σου, είναι καλά και σε περιμένει πίσω γερή. Ομως τα μωρά, δεν τα σώσαμε. Θα είστε καλά με τον άνδρα σου και θάρθουν άλλα, θα είσαι δυνατή για σένα, για εκείνα που έφυγαν πριν έρθουν και για την οικογένειά σου. Θέλει κουράγιο, υπομονή και συ είσαι δυνατή γυναίκα".
Η είσοδος του γιατρου, έκοψε την κουβέντα. Το μυαλό μου, δεν μπορούσε να συγκεντρωθεί, τα μάτια μου έτρεχαν, "εεε, είσαι καλά και αυτό μετράει" μου είπε ο γιατρός. "σε θέλω εδώ, δυνατή και θα τα καταφέρουμε μαζί και με όλους όσους σε αγαπούν! θα μας πάρει καιρό, θα είμαι δίπλα σου, οσο με χρειάζεσαι, κι ακόμη παραπάνω. Μην σκέπτεσαι τίποτα. Χαλάρωσε, ηρέμησε και θα έχεις ότι θέλεις". Η φωνή του με νανούριζε ή στον ορό, είχαν κάτι.
εκλεισα τα μάτια μου και αποκοιμήθηκα.

Η γειτόνισσά μου, δεν έλειψε στιγμή απο το προσκεφάλι μου "ολα θα γίνουν όπως παλιά, ο γιός σου, μου είπε, ότι σε περιμένει", μου έλεγε κάθε μέρα, που ξύπναγα και την έβλεπα εκεί.

Πέρασαν αρκετές ημέρες, ως να σηκωθώ και να στηριχθώ στο μπράτσο του άνδρα μου και να φύγω απο το νοσοκομείο. Εκείνη η γλυκειά γυναίκα ήταν δίπλα μου συνεχώς.
Ειχαν γίνει τα σπίτια μας ένα. Ερχοταν και πίναμε καφέ, μιλούσαμε για διάφορα θέματα, διάβαζε τον γιο μου, σιγοτραγουδούσε, προκειμένου να με κάνει να χαμογελάσω και τα κατάφερε κάποτε.
"σήμερα που χαμογέλασες, θα φας διπλό κουλουράκι, και θα μου κάνεις επίσκεψη" με τράβηξε απο το μανίκι. Σηκώθηκα με κόπο και προχώρησα. Στο άνοιγμα της πόρτας, κοντοστάθηκα. "δεν έχω έρθει σπίτι σου ποτέ και τώρα, δεν έχω ούτε ένα γλυκό, πως θάρθω. "έλα, χαμογέλα και τραγούδα και γλυκό δεν χρειάζεται. Αρκεί που είσαι καλά". Η ηλικιωμένη πεθερά της, με περίμενε όρθια. Ανοιξε την αγκαλιά της και μ' έσφιξε μέσα. "καλώς το κορίτσι μου, ένα κακό όνειρο που πέρασε, χιλια καλά να φέρει".
Τα μάτια μου ήταν γεμάτα δάκρυα. "Μην κλαίς, έλα να καθίσουμε" με τράβηξε απο το χέρι ο άγγελος μου. "θέλω να σου πω, δεν ξέρω ποτε θα είναι η κατάλληλη ώρα, αλλά θέλω να σου πω".

Είχα ανάγκη να μιλήσω κι εγώ. Είχα τόσα στο μυαλό μου. Είχα ανάγκη να τα πω σε κάποιον. Την ήξερα απο παλιά ετούτη εδώ την γυναίκα. Ομως δεν είχε τύχει ποτέ να πούμε πέρα απο τα τυπικά.

"Κάθισε να σου πω πρώτα, μου είπε και χωρίς να περιμένει, συνέχισε..."Ζω δίπλα σου τόσα χρόνια. Απο την πρώτη στιγμή της εγκυμοσύνης σου, είπα στον άνδρα σου, πως ότι θέλετε ήμουν εδώ πάντοτε. Μου εμπιστεύθηκε κλειδί του σπιτιού σας, μη τυχόν και χρειστείς κάτι. Δεν μπήκα ποτέ. Εφθανε να μην στήσω αυτί και να ακούσω τα πάντα απο την κρεβατοκάμαρά σου. Βλέπεις, αυτή η γυναίκα, φρόντιζε να ακούγονται τα πάντα.
Είχε μιλήσει στον άνδρα σου. Του είχε πει, για το παρελθόν σου....και πως είσαστε απο παλιά μαζί και πως συνεχίζατε κάποτε που βρεθήκατε. Εκείνος ήρθε απελπισμένο σ' εμένα και μ' εμπιστεύθηκε ακόμη μια φορά. Προσπαθησα να τον πείσω να συμβουλευτεί ένα ειδικό. Δεν ήθελε. Σ' αγαπά πολύ. Ηθελε να έρθουν τα παιδιά σας στον κόσμο μόνο. Τίποτε άλλο.
Δεν αναρωτήθηκες ποτέ, που ήταν το παιδί σου το απόγευμα? εδώ ήταν πάντοτε, με εμένα και την πεθερά μου και τον άνδρα μου. Διαβάζαμε, παίζαμε, πηγαίναμε βόλτες. Μαθαίναμε όσα μπορούσαμε να του δώσουμε σαν... παππούς και γιαγιά πες.
Ο ανδρας σου σ' αγαπά. Ξέρει τα πάντα...
"μα δεν είναι έτσι" την διέκοψα. "Δεν είμαστε μαζί με αυτή την γυναίκα παρά τα τελευταία χρόνια. Μ' είχε μαγέψει, φυλακίσει, δεν ξέρω τι να πω. ..." "Μην στεναχωριέσαι. Εγινε καταγγελία και είναι ήδη κατηγορούμενη, γλυκειά μου", με καθησύχασε, κρατώντας μου το χέρι.

Εγώ ήμουν αυτή? εγώ, είχα επιτρέψει στον εαυτό μου, τόσες τρέλλες? εγώ, περνούσα καλά μ' αυτή την γυναίκα, εγω? Εγώ περνούσα μέρες στην αγκαλιά της, να φλέγομαι στην κυριολεξία, εγώ, ήμουν που της έδινα τα πάντα, προκειμένου να την κάνω να χαμογελάσει Εγω? Ναι εγώ. Και μου άρεσε, και περνούσα υπέροχα και απολάμβανα τον έρωτά της. Κι αν δεν ήταν αυτό το γεγονός, ίσως να είμαστε ακόμη μαζί.
"Δεν αξίζω την αγάπη του άνδρα μου, του παιδιού μου, την δική σου" της είπα με δάκρυα στα μάτια. "Δεν ξέρω ποιά είμαι, που θα οδηγηθώ".....
"Θα πάμε μαζί να επισκεφθούμε εναν φίλο ειδικό και θα γίνουν όλα πάλι όπως πρίν, μην στεναχωριέσαι" μου χαίδεψε το κεφάλι.
"Ελα να πάμε στο σπίτι σου, και όλα θα ξαναγίνουν όπως πρίν, αρκεί να το θέλεις". Σηκώθηκε και με τράβηξε απο το χέρι απαλά. Η πεθερά της, ήταν όρθια στην πόρτα και με αγκάλιασε "εδώ είμαστε για σένα και σ' αγαπάμε", μου είπε.

Ανοιξα την πόρτα αργά, χαμένη στις σκέψεις μου. Αντίκρυσα τον άνδρα μου και το γιο μου να βλέπουν τηλεόραση έναν ποδοσφαιρικό αγώνα. Χύμηξαν πάνω μου και οι δύο και με φιλουσαν "μαμα μην στεναχωριέσαι, θα έρθουν άλλα αδελφάκια' ειπε ο μικρός. Εκείνος, με τράβηξε μαλακά στο πλάι του και μ' αγκάλιασε. "αν θέλεις, όλα θα γίνουν όπως πριν".

Ημουν εγώ εκεί ευτυχισμένη? Δεν μπορώ να πω.

Συνεχίζω τις επισκέψεις στους γιατρούς μου. Βρήκα ένα μέρος απο τον χαμένο μου εαυτό. κάποτε αμφιβάλλω για την διπλή μου προσωπικότητα. Υστερα, φθάνει μια βουτιά στις σκέψεις και τις συζητήσεις και επιστρέφω στην πραγματικότητα.

Δεν ξέρω ακόμη που θα οδηγηθώ. Που θα οδηγήσω τον εαυτό μου. Προσπαθώ να βγώ απο τον εφιάλτη. ηταν εφιάλτης? χιλιάδες ερωτήματα, χιλιάδες αναπάντητες φράσεις προς εμένα.
Απολαμβάνω την οικογένειά μου και προσπαθώ και δεν προσπαθώ, και μαθαίνω απο την αρχή και δεν μαθαίνω, όμως ΖΩ.

Μαρίνα... μέρος β

2011-03-14T12:28:00.001+02:00

... κι όπως ήταν μισοξαπλωμένη, μου ψιθίρισε "αφησέ με να δοκιμάσω"....
να δοκιμάσει τι? αναρωτήθηκα αλλα δεν πρόλαβα να συμπληρώσω την σκέψη μου και το κεφάλι της κινήθηκε χαμηλά στο σώμα μου.
Χανόμουν, δεν μπορούσα να σκεφθώ τίποτα, η εμπειρία πρωτόγνωρη αλλά και η θέληση μου αφηρημένη. Με ταξίδευε. Είχε σταματήσει να κλαίει, και μου ψιθίριζε λόγια ακατάληπτα. Είχε κατεβάσει το παντελόνι μου. Η επαφή ήταν πιά γεγονός. Η δύναμη που με είχε καθηλώσει πρωτόγνωρη κι αυτή. Ηταν τόσο ντελικάτη, που αναρωτήθηκα που την εύρισκε τόση δύναμη. Ηθελα να συνεχίσει. Δεν είχα δύναμη να φωνάξω όχι. Δεν ήθελα να σταματήσει. Μου κινούσε πρωτόγνωρα αισθήματα. Ηταν αισθήματα? δεν ένοιωθα τίποτα παρά μόνο άκουγα την φωνή της απαλή στ' αυτιά μου, με ένα τόνο ικεσίας, παράκλησης.

Τα χέρια της εξερευνούσαν το κορμί μου. οι ρώγες μου ήταν ορθωμένες κάτω απο τα επιδέξια χέρια της. Για μια στιγμή, έχανα τον κόσμο, ύστερα τον ξαναεύρισκα και τον έχανα πάλι. Απλωσα τα χέρια μου, που ποιος τα οδηγουσε, ο νους? και την γύρισα πλάτη στο κρεβάτι. Αρχισα να της ξεκουμπώνω το πουκάμισο. Τα χερια μου, περιεργάζονταν το στήθος της. Δυο στητά πορτοκάλια ξεπρόβαλαν, απαιτητικά και σκληρά. Με οδηγούσε ποιά δύναμη. Ποιό πάθος μου, πραγματοποιούσε όλα αυτά. Το χάδι, που είχε ξεκινήσει τόσο αθώο και απαλό, γινόταν ένα παιγνίδι για δυο. Είχα ξεχάσει ποιά ήμουν, που ήμουν, με ποιάν ήμουν.
Ημουν εγώ σ' ένα παιγνίδι του νου. Μόνο ο νους μπορούσε να σκαρώσει τέτοιες ιστορίες.
Με οδηγησε όπου ήθελε στο κορμί της. Μου "επέβαλε" πράγματα που ίσως δεν είχα δοκιμάσει ποτέ. Με γύρισε επιδέξια και ανέβηκε επάνω μου. Ηταν κόντρα στο φως, κι αντιφέγγιζε τόσο γλυκειά. Μύριζε υπέροχα. Σκόνη τριαντάφυλλο ήταν πουδραρισμένο όλο της το κορμί.
Είχαμε απελευθερωθεί απο όποιο ρούχο. Ζούσα κάτι γλυκά βασανιστικό. Προχωρούσα σε ένα αόρατο κάλεσμα. Με έφθασε σε οργασμό, πριν το καταλάβω καλά καλά. Το μόνο που θυμάμαι απο εκείνη την πρώτη φορά, ήταν πως άκουγα τα βογγητά μου, μπλεγμένα με τα δικά της, να με ξεσηκώνουν. Την φωνή της να μου χαϊδεύει απαλά τ' αυτιά Με απογείωνε αυτή η στιγμή. Δεν είχα ξανανοιώσει έτσι. Θα ξανάνοιωνα ποτέ αυτά τα συναισθήματα?
Δεν είχα θυμό. Δεν είχα πίκρα. Ημουν απλά καλά. Ημουν απλά εγω, καλύτερα.
Ενα της φιλί στον αφαλό μου, και η φωνή της που δυνάμωσε ταυτόχρονα, με εβγαλε απο τις σκέψεις μου και με ξανάφερε στην πραγματικότητα.
"πως σου φάνηκε φιλενάδα"?...
μέσα μου ήθελα να της πω, αλλά της απάντησα αφηρημένα "δεν ξέρω".
Δεν ήξερα τι περίμενα, τι είχα, τι ένοιωθα. Η μήπως ήξερα, αλλά στην πραγματικότητα, δεν ήθελα να παραδεχτώ.
Λέξεις ασύντακτες και σκέψεις διαφορες έρχονταν κι έφευγαν. "Παω να φτιάξω ένα τσαι" είπε και σηκώθηκε τραβώντας μια ζακέτα απο την καρέκλα δίπλα.
Κοίταξα αφηρημένα τα περιοδικά τριγύρω. Δεν ήταν τα περιοδικά που περιμέναμε. Δεν ήταν τα περιοδικά μόδας. Ηταν αυτά που έδειχναν γυναίκες να απολαμβάνουν έρωτα.
Τράβηξα ένα και το ξεφύλισσα αφηρημένη. Ακουσα την φωνή της απο την κουζίνα.
"το ευχαριστήθηκα πάρα πολύ. σε διάλεξα και έπεσα διάνα, μ' άρεσες απο την πρώτη στιγμή. είχα ονειρευτεί τις στιγμές μας".
Δεν της απάντησα γιατί δεν είχα τίποτα να απαντήσω. Δεν φάνηκε να περιμένει κι απάντηση. Ηρθε φουριόζα απο την κουζίνα και έπεσε σχεδόν πάνω μου. Κράτησε το κεφάλι μου με το ένα της χέρι απο το σαγόνι και με φίλησε στα χείλη. Ηταν ένα παρατεταμένο φιλί με ανταπόκριση.
Οταν κατάφερα να σταματήσω και να τραβηχτώ, της είπα "γιατί αυτό όλο? "Αυτό μόνο, γιατί δεν απαντάς, σ' άρεσε και δεν θέλεις να το παραδεχτείς, ενώ έδειξες να το απολαμβάνεις με κάθε ίνα του κορμιού σου". Ανάσανα βαθιά και συνέχισε. "είσαι δική μου και είμαι δική σου, πέρα απο κάθε τι".
Ημουν μπερδεμένη για την υπόλοιπη ώρα που έμεινα εκεί, να πίνω τσαι μαζί της. Απλωνε το χέρι της και με χαϊδευε εδώ κι εκεί. Δεν αντιδρούσα πιά. Δεν ήξερα αν μπορούσα πια ν' αντιδράσω.
Ηθελα, μου άρεσει, αλλά.. ήταν πέρα και πάνω απο όλα όσα ζούσα.

Χαμένη στις σκέψεις μου, απέφυγα να φιλήσω ακόμη και το παιδι μου, μπήκα στο ντους και έμεινα εκεί στο καυτό νερό.
Το βράδυ, θέλησα να κουρνιάσω στην αγκαλιά του, αλλά μου φαινόταν ξένη. Ηξερε? Είχε καταλάβει?
Οι σκηνές που είχα ζήσει, γυρόφερναν στο μυαλό μου. Εφθασε ξημέρωμα και τον ξύπνησα με φιλιά. Πονηρά φιλιά. Τον ήθελα. Του ζήτησα να μου κάνει έρωτα.Ηταν σαν να το περίμενε, σαν να το ήθελε. Ηξερε? Είχε καταλάβει? Δεν κάναμε έρωτα ποτέ ξημερώματα. Κι όμως. Ηταν ιδιαίτερα θερμός, ήταν ένας άλλος. Ζούσα κι έκανα έρωτα με αυτόν τον άνθρωπο τόσο καιρό? Μ' άρεσε, με απογείωσε...

Κι όμως, ένοιωθα άδεια μετά. Σαν να μην με ακούμπησε. Σαν να μην ήταν μέσα μου. Σαν να μην έφθασα ποτέ μαζί του στο τέλος. Οι σκηνές που είχα ζήσει, με την Αλέξα, με ταξίδευαν. Εμεινα στην αγκαλιά του αρκετή ώρα, ως που χάραξε. Το ρολόγι χτύπησε και ξεκινήσαμε για τις υποχρεώσεις μας.
Την ώρα που ανοιγε την πόρτα να φύγει, τον αποχαιρέτησα μ'' ένα φιλι. "θα λείψω αρκετή ώρα το πρωί, φέρε κάτι για φαγητό", του είπα. Εγνεψε καταφατικά κι έφυγε.
Πήγα το παιδί σχολείο και τα βήματά μου αμέσως μετά με οδήγησαν στην πόρτα της.
Χτύπησα το κουδούνι, χωρίς δισταγμό. Ηθελα να της μιλήσω.

"Σε περίμενα..." μου είπε, ανοίγοντας την πόρτα. "θέλω να μιλήσουμε' την καλημέρισα.
"Εχω ζεστό καφέ και το κρεβάτι επίσης ζεστό", με πήρε απο το χέρι. Ημουν αδύναμη και συγχρόνως ήθελα να πάω μαζί της. Και πήγα. Κι εκείνο και το επομενο και κάθε πρωϊνό.
Ζούσα το όνειρο και την πραγματικότητα. Ηθελα να πηγαίνω, και μόλις επέστρεφα στο σπίτι μου, δεν ήξερα αν είχα κάνει καλά.
Ζουσα μαζι της, κάτι απίθανο. Ζουσα κάτι που δεν μπορουσα να φανταστώ πως θα γινόταν ποτέ στην ζωή μου.
Οι φιλίες μου άρχισαν να απλώνονται τριγύρω. Ταξιδεύαμε συχνά μαζί οι δυο μας, στην κοντινή πόλη να συναντήσουμε και άλλες κοπέλες.
Οταν μου ζήτησε να βρεθουμε στο κρεβάτι μεγάλου Αθηναίκού ξενοδοχείου μαζί με κάποιες άλλες φίλες της, δεν της το αρνήθηκα. Πρόβαλε την δικαιολογία, πως δεν μπορούσε να έχει μόνο εμένα. Ηθελε να έχει και άλλες, παράλληλα και χωριστά. Δεν το αρνήθηκα.
Δεν ήθελα να αρνηθώ. Ηθελα να δοκιμάσω και άλλα.

Πέρασε ένας χρόνος, δύο, τρία... Η ζωή μου, συνεχιζόταν στο σπίτι και μαζί της. Ημουν μοιρασμένη. Κάποια στιγμή, έμεινα έγκυος στο δεύτερο παιδί μου. Ο γιατρός επέβαλε ακινησία στον τρίτο μήνα. Η κύηση ήταν δίδυμη. Την πήρα τηλέφωνο κλαίγοντας.
"Θα βρούμε τρόπο να είμαστε μαζί, μην ανησυχείς" μου είπε.
Πράγματι βρήκε. Προσφέρθηκε να έρχεται να με βοηθά, αφού δεν μπορούσα να σηκωθώ, κι εκείνη δεν είχε τίποτα στην πραγματικότητα να κάνει.
Ο άνδρας μου, με χαρά, δέχτηκε αυτή την προσφορά, και μάλιστα, συζήτησε μαζί της για ένα μικρο χαρτζιλίκι. Τους άκουγα να μιλάνε και δεν το πίστευα. Οι δυο εραστές μου "τσακώνονταν" γιατί ήθελαν να μου εξασφαλίσουν το καλύτερο !
Οι ημέρες μας περνούσαν και μας εύρισκαν αγκαλιά στο κρεβάτι. Ζούσα κάτι που δεν μπορούσα να φανταστώ ποτέ. Στο ίδιο κρεβάτι που βρισκόμουν αγκαλιά με τον άνδρα μου, το βράδυ, το πρωί ήμουν με την Αλέξα.

συνεχίζεται....

Η Μαρίνα...στη ζωή μιας άλλης

2011-03-11T11:51:00.003+02:00

Είμαι η Μαρίνα και είμαι καλά. Πέρασαν όλα, σαν σε κινηματογραφική ταινία. Βγήκα απο την ζωή μιας άλλης, δεν ξέρω αν θέλω να πω ότι ήταν και δική μου. Είδα πράγματα που δεν τα φανταζόμουν, έζησα σκηνές που θα μπορούσαν να με σοκάρουν, υπο κανονικές συνθήκες (της δικής μου ζωής) αλλά... απέκτησα εμπειρίες όπως λένε.

Εϊναι εμπειρίες ζωής. Είναι εμπειρίες που δεν τις συναντάς κάθε μέρα. Είναι κάτι που το έζησα ως το μεδούλι. Μια εξάρτηση που δεν ήξερα ότι υπήρχε. Μια εξάρτηση που μου προσέφερε χαρές και λύπες. Εκλεψε πέντε χρόνια απο την ζωή μου, αλλά μου έδωσε δύναμη να συνεχίσω.
Ανθρώπων σχέσεις, στα στενά όρια μιας μικρής πόλης, δεν παρουσιάζουν τίποτε το αξιοπερίεργο. Ολοι ζουν ήσυχα, πηγαινουν στις δουλειές τους, μεγαλώνουν τα παιδιά τους, πίνουν καφέ στις γύρω πλατείες, τρώνε στα εστιατόρια και στις ταβέρνες απ άκρου είς άκρον... Χαίρονται με τις χαρές και λυπούνται με τις λύπες τις δικές τους ή των άλλων. Μια μικρή κοινωνία, σπάνια ταράζεται απο γεγονότα που χαράζονται βαθιά στις ζωές όλων.

Ηθελα να ζήσω να γνωρίσω ανθρώπους. Να μάθω ανθρώπους να γνωρίσω τόπους, συνήθειες...
Εκείνη την εποχή άκουσα μια γνωστή να "διαφημίζει τα "μπλογκ", μια παρέα που είχε γνωρίσει, πόσο καλά πέρναγε. Η περιέργεια νίκησε, οτιδήποτε και αγόρασα ένα μηχάνημα, που θα μου επέτρεπε να συνδεθώ με όλη τη γη. Ενα μαγικό μηχάνημα για τους περισσότερους, με το οποίο θα μπορούσα να ταξιδέψω, Να αλλάξω κόσμους να βγώ απο το κάλυμμά μου. Να μπορέσω να ζήσω "στιγμιαία" ή "όσο κρατούσε" ένα όνειρο ζωής. Να ταξιδέψω.

Ο συνήθως ρυθμός ζωής, με είχε μάθει να είμαι στρατιωτάκι. Εστελνα το παιδί στο σχολείο, συγίριζα, έβγαινα για τα απαραίτητα ψώνια ή δουλειές τριγύρω, μιλουσα στο τηλέφωνο, μαγείρευα, ότι κάνει κοντολογίς μια γυναίκα που δεν εργάζεται ΄παρά μόνο στο σπίτι.
Επάγγελμα οικιακά.
Ενας ήρεμος γάμος, ενα γλυκό παιδί, μια ευρύτερη οικογένεια....
Ξεκίνησα με ένα μπλόγκ, που μου έφτιαξε ένας φίλος, μου έδωσε και τις απαραίτητες οδηγίες και με άφησε να ταξιδεύω. Συντροφιά άρχισαν να μου κρατούν υπάρξεις που δεν ήξερα, με την καλημερα τους, την κουβεντούλα τους, τις γνώσεις τους, καθένας κάτι έφτιαχνε. Ο χειμώνας που ακολούθησε, με "γνώρισε" με μια γυναικεία παρέα, απο κοντινή πόλη. Ηταν χαρά μου, κάποια παρασκευή το μήνα, να τις συναντώ και να συζυτάμε, τα κοινά μας ενδιαφέροντα, να διασκεδάζουμε, να περνάμε καλά, κοντολογίς. Ηταν μια ωραία διέξοδος,
Με την Αλέξα, μέναμε πιο κοντά και οι παρέα της, μου έκανε περισσότερο απο κάποιων άλλων. Ετσι αρχίσαμε, να βρισκόμαστε και κάποια πρωϊνά. Ηταν ένας γλυκομίλητος άνθρωπος, με μια έννοια για όλους και για όλα.
Οσο περνούσε ο καιρός...δενόμαστε περισσότερο, απομακρινόμουν απο τις ντόπιες φίλες, βρισκόμαστε να κάνουμε περιπάτους και να συζητάμε, πηγαίναμε μαζί στα μαγαζιά, είχαμε γίνει αχώριστες.
Είχε την έννοια μου, λες και ήμουν μικρό παιδί. Ενα απόγευμα, καθήσαμε σε ένα καφέ, αποκαμωμένες απο το γύρισμα στα μαγαζιά. Είχε κρυο έξω και περόνιαζε, μέσα είμαστε ζεστά. Απλωσε το χέρι της και μου έτριψε την πλάτη λέγοντάς μου "τρέμεις, καημενούλα, να πάρουμε ένα τσαι, να ζεσταθούμε". Συμφώνησα με μεγάλη χαρά, γιατί είχα παγώσει.
Το χέρι της κατέβηκε απο την πλάτη μου, στο μπράτο μου, και στην συνέχεια στα δάχτυλά μου και με χαϊδεψε. Ανατρίχιασα...χωρίς να ξέρω το γιατί. Ηταν ένα χάδι αλλιώτικο. Ενα χάδι που μου μετέδιδε ηλεκτρισμό. Μείναμε να κοιταζόμαστε, όσο μου χαϊδευε το χέρι. Το γκαρσόνι που ήρθε για την παραγγελία, διέκοψε τα πάντα.
Η ζωή, συνεχίστηκε εντόςτ των επομενων ημερών, χωρίς τίποτα το παράξενο. Την ησυχία αυτή, ηρθε να διακόψει ο χτύπος του τηλεφώνου, ένα απομεσήμερο. Διέκοψα το διάβασμα του βιβλίου μου κι έτρεξα, για να μην αποσυντονιστεί το παιδί που διάβαζε.
Ηταν η Αλέξα. "Θέλεις να περάσουμε το απόγευμα στο σπίτι μου? ήρθαν τα περιοδικά απο το εξωτερικό, έλα να χαζέψουμε", πρότινε. Αλλο που δεν ήθελα, τα περιμέναμε πως και πως. Κλείσαμε ραντεβού και διέκοψα το διάβασμά μου για να φτιάξω μια λιχουδιά.

Μου άνοιξε την πόρτα και με καλωσόρισε αγκαλιάζοντας με και φιλώντας με. Της έδωσα το κεϊκ "πρόσεξε είναι ζεστό ακόμη", της είπα και προχώρησα προς το σαλόνι.
"Ελα απο δω" την άκουσα να μου λέει, ενώ χανόταν προς την κουζίνα. Την ακολούθησα. Είχε προλάβει να το αφήσει, βγεί και με έσπρωξε μαλακά προς τον κρεβατοκάμαρα. "Εδώ τα έχω απλώσει". Βρήκα τα περιοδικά απλωμένα, επάνω στο κρεβάτι και την άκουσα να λέει "εχει περισσότερο χώρο εδώ, θα τα χαζέψουμε καλύτερα'.
Κάθισα στην άκρη και πήρα ένα περιοδικό. Στεκόταν όρθια δίπλα μου και την είδα να πλησιάζει και να ακουμπά το πόδι της στο δικό μου. Κόλλησε το σώμα της στο μπράτσο μου και έσκυψε στο κεφάλι μου, ψιθιρίζοντας μου "είσαι πολύ όμορφη σήμερα, και όπως κάθισες, εχεις μια πολύ όμορφη παρουσία και εικόνα, σ' ευχαριστώ που ήρθες".
Γύρισα και την κοίταξα, όσο μπορούσα γιατί το αγκάλιασμά της είχε γίνει σφιχτό γύρω μου.
"Σου συμβαίνει κάτι?" την ρώτησα.
"Οχι ακριβώς, αν θέλεις να το συζητήσουμε'. μου απάντησε ήρεμα, ενώ φιλούσε τα μαλλιά μου, και το αγκάλιασμά της, μου έκοβε την αναπνοή.
Προσπάθησα να σηκωθώ αλλά όπως με κράταγε, μάλλον αδύνατον ήταν. "Ελα κάθισε δίπλα μου, τι σου συμβαίνει", προσπάθησα να την τραβήξω μαλακά απο το χέρι, και να την κανω να καθίσει δίπλα μου. Ημουν εγώ που πέρασα το χέρι της στον ώμο μου, ρωτώντας την ακόμη μια φορά τι της συνέβαινε. Κλείστηκε στην αγκαλιά μου και μ' αγκάλιασε κι εκείνη, περνώντας τα χέρια μου στην μέση της. "είμαι πολύ μόνη, τον τελευταίο καιρό, το ξέρεις, ο άνδρας μου λείπει και η συντροφιά σου μου κάνει καλό".
Αρχισε να κλαίει και το σιγανό κλάμα έγινε αναφυλλητό. ΄Καθόμαστε αγκαλιασμένες και ήμουν έτοιμη να ξεκινήσω να κλαίω, αλλα κρατιόμουν και προσπαθούμε με λίγα λόγια να την κάνω να ηρεμήσει. Ενοιωθα τα χέρια της να χαϊδεύουν το κόρμί μου. Ενοιωθα την ανάσα της να βαραίνει. Προσπαθούσα με λογική να καταλαβω τι γινόταν. Γυρισαν στο μυαλό μου, πολλά. Δεν ήθελα μάλλον να καταλάβω.
Με φιλούσε στο λαιμό, και έκλαιγε, με κρατούσε αγκαλιά και με παρακαλούσε να μείνω.
Μου έλεγε πως ήταν ο μοναδικός άνθρωπος που είχε ΄να την καταλαβαίνει.
Τα φιλιά της με έκαιγαν, δεν μπορούσα να την απομακρύνω, δεν ήθελα, δεν μπορώ να πω με βεβαιότητα. Τα χέρια της άρχισαν να σηκώνουν την μπλούζα μου και δεν αντιστάθηκα. Δενξέρω γιατί. Με κράταγε στην αγκαλιά της και με κοίταγε στα μάτια. "Σε παρακαλώ, αγκάλιασέ με, σε χρειάζομαι", ψιθίριζε στ' αυτί μου και ένοιωθα να βουίζει και να στροβιλίζεται ο κόσμος γύρω μου. "δεν έχω κανέναν εκτός απο εσένα", συνέχιζε και τα χέρια της, περιδιάβαιναν τώρα στα πόδια μου. Ανέβαιναν επιδέξια θα έλεγα, δεν το κρύβω, προς το αιδοίο μου και δεν την σταμάτησα. Ηθελα να νοιώσω το χέρι της εκεί. Κρατούσα το κεφάλι της στα χέρια μου και της φιλούσα τα δάκρυα. Με έσπρωξε μαλακά πίσω και κατέβασε το κεφάλι της ανάμεσα στο στήθος μου. Φίλησε το στομάχι μου, προχωρώντας στην κοιλιά μου.
Μια ανατριχίλα με διαπερνούσε. Ηθελα να είμαι εκεί, δεν ήθελα, δεν ήξερα. Δεν μ' ενοχλούσε... προσπαθησα να πω κάτι, δεν βγήκαν λέξεις. Είχα χαθεί στα χάδια και στα φιλια της. ανέβασε το πρόσωπό της μπροστά στο δικό μου. Ηταν μισοξαπλωμένη πάνω μου. .....

συνεχίζεται.

Gossip ... ενα παιγνίδι ισορροπίας

2011-03-10T15:26:00.005+02:00

Gossip, αυτή είναι μία ξενόγλωσση λέξη για το κουτσομπολιό. Μια λέξη που κρύβει πολλά, μια λέξη που λέει πολλά. Κι εδώ λέμε πολλά.

Gossip, θα ονομάσω την ενότητα αυτή, που θα σας "προκαλέσω/παρακαλέσω΄" να την αναπτύξετε στα μπλόγκ σας. Κάτι ξέρετε, κάτι έχετε ακούσει, κάτι σας έχουν πει.

Ενα παιγνίδι που ισορροπεί μεταξύ πραγματικότητας και μύθου, μέσα απο τα δικά σας μάτια.

Δίνω τρία-τέσσερα παραδείγματα και σας "προκαλώ" να συνεχίσετε αυτά, ή μια άλλη ιστορία.

Τι θα λέγατε να ζήσουμε, τις διαδικτιακές ανησυχίες της Μαρίας. Μιας Μαρίας, που ήθελε να φύγει απο τον τόπο της, και να ζήσει με κάποιον μια περιπέτεια. Να αποκατασταθεί ίσως, να αλλάξει ζωή μάλλον.

Η συνέχεια δική σας. .....

Να ζήσουμε τις άλλες ανησυχίες του Αντώνη, που στα 40 με ένα γάμο να λιμνάζει, θέλησε να μάθει αν "περνάει" ακόμη η μπογιά του. Συνεχίστε.....

Να ακούσουμε την διήγηση της Μαρίνας, που ανύποπτη, ξεκίνησε μια φιλία στο διαδίκτυο. Μία ιστορία για σας και μόνο......

Αυτά και άλλα. Και άλλα πολλά, που δεν φαντάζεται ανθρώπου νους ότι συμβαίνουν. Κι όμως κοπέλες σαν τα κρύα νερά και άνδρες, στην καλύτερη ηλικία, πέφτουν σε λακούβες και αν το καταλάβουν και ίσως δεν είναι αργά, μπορεί να γλυτώσουν.

Δεν μιλώ για ναρκωτικά. Για σχέσεις μιλώ. Ανθρώπινες σχέσεις στην εποχή μας.

Gossip ανάλαφρα που θα μας οδηγήσουν ίσως σε μονοπάτια που δεν έχουμε ξαναδιαβεί.

Ξεκινώ ...

Ο Μανώλης, χωρισμένος και ζωρισμένος απο το τελευταίο του διαζύγιο, αποφάσισε να βρεί μια νέα σχέση, που θα τον τονωσει, θα τον ανεβάσει ψυχολογικά και θα τον κάνει να νοιώσει καλύτερα. και όπου ήθελε αποβεί η σχέση αυτή. Οπου ήθελε τραβήξει. Μετά άλλο. Υπολόγιζε χωρίς τον ξενοδόχο όμως.

Η Λουκία, όμορφη αντικειμενικά, με φροντισμένη εμφάνιση, έπινε το ποτό της, σε γνωστό μπάρ, όταν τον είδε να μπαίνει. Ψηλός, με τετράγωνους ώμους και θεληματικό πηγούνι? Οχι. Απλά αρρενωπός. Ανδρας που θα γύριζαν όλα τα γυναικεία κεφάλια στο πέρασμά του. Και το ήξερε και του άρεσε και το υπολόγιζε. Να πηδήξει δεν υπολόγιζε τόσο εύκολα, απόψε. Μια βόλτα για ένα ποτό ήθελε να βγεί, που θα κατέληγε δεν μπορούσε να φανταστεί.
Χωρίς περιστροφές τον πλησίασε δυο σκαμπώ πιο πέρα η Λουκία και συστήθηκε. "Λουκία, μου έκανε εντύπωση το βλέμμα σου, θα ήθελα να γνωριστουμε". Την κοίταξε αχνοχαμογελώντας της και της έδειξε την θέση πλάι του. "Βάζω στοίχημα ότι εργάζεσαι εδώ", της είπε σκληρά. "Είμαι δασκάλα, δεν έχω παρέα και αν θέλεις να πιουμε ένα ποτό, πολύ ευχαρίστως". "Μανώλης, μηχανολόγος, μετά απο δύο διαζύγια, βγήκα να πιώ ένα ποτό". της απάντησε.
Απόρησε με τα λόγια της, αλλά τι είχε να χάσει? Είχε βγεί γι αυτό το σκοπό. Κάθισε απέναντί του και ξεκίνησε μια κουβέντα ανούσια, να την πεις, τετριμμένη να την πείς... όπως και να την πεις, δεν τράβαγε. Το πόδι της, βαλμένο φροντισμένα σταυροπόδι, άγγιζε το δικό του κάθε τόσο. Η ιδέα που του είχε πρωτομπεί πως εκείνη δούλευε εκεί, δεν έβγαινε απο το μυαλό του. Εντάξει και? ενα πήδημα και μάλιστα, σε πολυ καλό, περιβάλλον. Μόλις ειχε μετακομίσει σε ξενοδοχείο περιοπής, αφού είχε αναγκαστεί να φύγει απο το σπίτι. Η σουίτα του, θα φιλοξενούσε τα όνειρά του, απόψε. Γιατί όχι? Την ηλικία της, δεν μπορούσε να την καταλάβει, αλλά την υπολόγιζε γύρω στα 35.
"θα ήθελες να καθίσω δίπλα σου?" τον έκοψε κάποια στιγμή, ενώ είχε αρχίσει να πίνει το τρίτο ποτό και να λέει μια ιστορία για ένα ταξίδι του. "Θέλεις να γύρεις στον ώμο μου? σε μέθυσε η κουβέντα ή το ποτό. Θέλω να είσαι απέναντι, να βλέπω τα μάτια σου". Δυο μεγάλα αμυγδαλωτά μάτια που τον κάρφωναν απο την ώρα που κάθισε απέναντι του.
Ηρθε χωρίς δεύτερη κουβέντα και κάθισε δίπλα του, ακουμπώντας πάνω του.

και? ποιός θα ήθελε, ποιοί θα ήθελαν να συνεχίσουν?

Η(c)andle with care

2011-03-02T13:59:00.002+02:00

Εσπρωχνε τους δείκτες του ρολογιού να περάσει η ώρα. Δεν πέρναγε όμως κι εκείνη ήταν ανυπόμονη.

Ηθελε να πάει να τον συναντήσει. Επρεπε?

Ηθελε να τον δει. Ηθελε να του μιλήσει. Επρεπε?

Είχε να του πει. Είχε να του μεταφέρει. Είχε να του περιγράψει.
Επρεπε?

Ηθελε να βρίσκεται κοντά του. 4.00, 4.05, 4.10...Βασανιστικό γινόταν. Μα τι θα μπορούσε να κάνει, απο το να περιμένει.

Στις 5,00 ξεχύθηκε απο την πόρτα αλαφιασμένη. Του τηλεφώνησε απο το δρόμο, να την περιμένει και οδήγησε όσο γρήγορα της επέτρεπε η κίνηση. Μπήκε φουριόζα στο γραφείο του. Ηταν αναψοκοκκινισμένη. Επρεπε να του μιλήσει. Πριν είχε το θάρρος, την απόφαση, τώρα? Τώρα που τον έβλεπε απέναντί της, είχε δεθεί κόμπο η γλώσσα, είχε κολλήσει το βλέμμα της στο δικό του, αλλά κουβέντα δεν έβγαινε.

"Λοιπόν, τι έπαθες", την ρώτησε "γιατί τόση βιασύνη?". Η ματιά της περιηγήθηκε στο χώρο και βρέθηκε στο κενό. "Κάθισε δίπλα μου, να πάρω θάρρος" του είπε.

Εκείνος κάθησε και της έπιασε το χέρι. "τι είναι καλή μου, τι συμβαίνει, γιατί τόση βιασύνη, γιατί είσαι έτσι". Η ήρεμη φωνή του, ήταν ότι της χρειαζόταν εκείνη την στιγμή, περισσότερο. Εσφιξε το χέρι του και τον κοίταξε. "Θα σου πω και θέλω να με ακούσεις με προσοχή".

Εκείνος σηκώθηκε και γέμισε δυο ποτήρια με μπράντυ. Της πρότεινε το ένα λέγοντάς της. "Φοβάμαι πως έχεις κάνει ανακαλύψεις, όχι τόσο ευχάριστες και προσπαθείς να βρείς τρόπο να μου το πεις. Μάλλον είναι κάτι που ξέρω, ή καλύτερα υποψιάζομαι. Δεν πέφτω απο τα σύννεφα, άν μου πεις πως η γυναίκα μου, βλέπει κάποιον".

Μιλούσε ήρεμα και την κοίταζε στα μάτια. Που την εύρισκε τόση ψυχραιμία... αναρωτήθηκε. Μάλλον γιατί δεν ήξερε την συνέχεια, τον δικαιολόγησε.

"Θα τρελλαθώ" του είπε, μιλώντας σιγά, τόσο σιγά που χρειάστηκε να διαβάσει τα χείλη της.

"Γλυκεια μου" είπε μόνο.

Την κοίταξε και πλησιάσε το ποτήρι του στα χείλη. Ηπιε μια βιαστική γουλιά . Την άκουσε να παίρνει μια βαθιά αναπνοή και συνέχισε "Εχθές το απόγευμα, πέρασα ως συνήθως απο το σπίτι σας, χωρίς να τηλεφωνήσω. Στάθηκα έξω απο την πόρτα γιατί άκουσα φωνές. Φωνές γνωστές. Ηταν η Μάνια και ο Μίλτος. Μιλούσαν δυνατά και μάλλον τσακώνονταν. Στάθηκα σαστισμένη γιατί αυτά που έλεγαν, δεν μπορούσα να τα πιστέψω".

Ενα χαμόγελο αχνοχάραξε στα χείλη του "χώριζαν", της απάντησε. Μα που την εύρισκε την ψυχραιμία. Εκείνη έτρεμε, τα μάτια της είχαν πλημυρίσει. Η ανάσα της κοβόταν.

"Δεν χώριζαν, αυτό κατάλαβα στην αρχή κι εγώ". Ομως ήμουν λάθος. Τσακώνονταν για ... τον καυγά, για να καταλήξουν σε ένα πήδημα'... ακουσε την φωνή της να κατεβάζει τον τόνο, στις τελευταίες της λέξεις. "εκεί, δίπλα απο την πόρτα, στο σαλόνι", συνέχισε.

"Στεκόμουν, απολιθωμένη, χωρίς να μπορώ να βγάλω λέξη και τους άκουγα. Το μόνο που έκανα ήταν να τους ακούω. Να ακούω όλη την σκηνή. Να μπορώ να αφουγκράζομαι τις ανάσες τους, χωρίς να τους βλέπω. Μα ήταν σαν να τους έβλεπα".

Σταμάτησε και πήρε βαθιά ανάσα. "Μα, τα ξέρεις όλα αυτά? Ζεις γνωρίζοντας πως η γυναίκα σου και ο άνδρας μου, εχουν δεσμό, έχουν δεν ξέρω τι έχουν ? πως ζεις, πως....." Την ανάγκασε να σηκωθεί, πιάνοντάς την απο τα χέρια. Πάτησε το Play στο dvd και ξεκίνησε κάτι να παίζει ."Ολα τα ξέρω. Εχω μαρτυρίες. Είχα υποψίες. Δεν μπορώ να κάνω τίποτα απο το τίποτα". "Εγώ είμαι σαν την τρελλή, δεν έχω κοιμηθεί, δεν μπορώ να συντονιστώ όλη την ημέρα....."

Το βλέμα της στράφηκε στην οθόνη. "Δεν αντέχω να το βλέπω", του φώναξε και γύρισε το κεφάλι της. Εκείνος άνοιξε την ένταση της φωνής. "Απολαυσέ το, αν δεν μπορείς να κάνεις διαφορετικά", της απάντησε κυνικά. Τα χαρακτηριστικά του προσώπου του είχαν σκληρύνει.

"Σε παρακαλώ, κλείστο", τον ικέτευσε σχεδόν. "Τι θα κάνω?", πως θα το αντιμετωπίσω?" ρώτησε, γνωρίζοντας πως απάντηση δεν θα έπερνε, τουλάχιστον απο εκείνον, αυτή τη στιγμή. Εκείνος δεν κουνήθηκε. Αντιμετώπιζε την όλη κατάσταση, λες κι έβλεπε δυο αγνώστους σε ταινία, μπροστά του.

Εφερε στα χείλη της το ποτήρι και το κράτησε με τα δυο της χέρια. Είχε σαστίσει. Και όσο τον έβλεπε ψύχραιμο. Οσο έβλεπε, με την ακρη του ματιού, τον άνδρα της, όπως δεν τον είχε νοιώσει ξανά, τρελλαινόταν.

Μάζεψε όλη της την δύναμη και του φώναξε " δεν αντέχω, δεν καταλαβαίνεις, κλείσε το σε παρακαλώ". Την κοίταξε. "πρέπει να είσαι δυνατή σε κάθε περίπτωση. Εχω δει αυτή την ταινία 100 φορές. Εχω ακουσει την γυναίκα μου σε ερωτικό παραλήρημα με τον καλύτερο μου φίλο και σύζυγό σου. Εχω δει τις πιο απίθανες σκηνές σεξ, που μπορούσα ή όχι να φανταστώ, με την γυναίκα μου, χωρίς να είμαι ο πρωταγωνιστής, δίπλα της. Την έχω ακούσει να μιλά, στον δικό σου σύντροφο, όπως δεν μου έχει μιλήσει ποτέ. Τι θα μπορούσα να κάνω, απο το να παραδεχτώ πως κάποιος άλλος πρέπει να πάρει την θέση μου και να φύγω"

"Δεν ξέρω", του απάντησε σαστισμένη, κοιτάζοντας τον στα μάτια. "Δεν ξέρω πως μπορείς εσύ να αντιδράς έτσι". "και τι άλλο να κάνω? θα αποχωρήσω με ανάμεικτα συναισθήματα θυμού και φθόνου, αλλά δεν μπορώ να κάνω τίποτα άλλο". Δεν μου το επιτρέπουν οι αρχές μου, τα όνειρά μου, το εγώ μου"."Τα έχω χαμένα" επανέλαβε εκείνη. "Φυσιολογικό, αλλά προσπάθησε να δεις την πραγματικότητα. Δεν θα αλλάξει τίποτα αν αντιδράσεις διαφορετικά. Ολα θα γίνουν χειρότερα για όλους, αν γίνει η οποιαδήποτε φασαρία, δεν οφελεί, πίστεψέ με".

Πλησίασε προς το μέρος του. Εκείνος άνοιξε τα χέρια του και την πήρε αγκαλιά. Μια αγκαλιά, που την χρειαζόταν εκείνη την στιγμή. Μια αγκαλιά, που ήθελε να μείνει εκεί να κλάψει.
Σαν να ήταν στο μυαλό της, της είπε "μπορείς να ξεσπάσεις σε κλάμματα, που σε βλέπω να κρατάς, τόση ώρα, μπορείς να με χτυπήσεις, αν αυτό θα σε κάνει καλύτερα, αλλά δεν μπορείς να κάνεις τίποτε άλλο και το ξέρουμε καλά και οι δύο".

"Ναι" του έγνεψε "αντιλαμβάνομαι την λογική σου, μα δεν χωρά λογική στο μυαλό μου αυτή την στιγμή. Δεν ξέρω τι να κάνω...".

Εμειναν έτσι κάμποση ώρα, ο καθ' ένας βυθισμένος στην δική του σκέψη, που ήταν ίδια, χωρίς να μιλάνε. Τους διέκοψε ο ήχος του κινητού του. Εκείνη αναταράχτηκε. Εκείνος, συνέχισε να βρίσκεται στην ίδια στάση. "Δεν θ' απαντήσεις?' τον ρώτησε σιγά.

"Αν απαντήσω, θα χάσω την μαγεία και είχα κι εγώ ανάγκη αυτή την αγκαλιά" της ψυθίρισε. Του χαμογέλασε και σφίχτηκε επάνω του. Και οι δυο το είχαν ανάγκη εκείνη την ώρα.

Ενα μοιραίο πρωϊνό

2011-02-02T17:30:00.001+02:00

Tην είχε αγκαλιά όλο το βράδυ. Πέρασαν υπέροχα. Καμμια φορά μια νύχτα ήρεμη, δεν απαιτεί και έρωτα.

Ο έρωτάς τους ήταν δεδομένος. Εκείνη την νύχτα, είχαν ανάγκη ο ένας τον άλλον και μια αγκαλιά. Ετσι έμειναν ως το πρωί, χάθηκαν ο ένας στο βλέμμα του άλλου, σιωπηλά. Με εκείνες τις σιωπές, που τα λένε όλα. Χωρίς την παραμικρή κίνηση, ως που ήρθε ο Υπνος.

Εκείνος πρώτος άνοιξε τα μάτια του και την κοίταξε. Eπρεπε να φύγει. Εμεινε να την κοιτά, έτσι ήρεμη που ήταν η ανάσα της, και την ξύπνησε μ' ένα φιλί. Του χαμογέλασε και του χαϊδεψε το πρόσωπο. Πόσο του άρεσε να του χαϊδεύει το πρόσωπο. Της ανταπέδωσε το χάδι με το ίδιο λαμπερό χαμόγελο.

Είχαν γνωριστεί σε κοινούς φίλους, μετά... μετά, γνωρίστηκαν απο κοντά και ήταν αστραπόβροντο. Αποφάσισαν πως ήθελαν να είναι μαζί.

Εκείνη προφασιζόμενη, τους γονείς της, κατάφερνε και ξεφευγε να περάσει 1 βράδυ κοντά του. Εκείνος, με την δουλειά που έκανε, έλειπε έτσι κι αλλιώς.

Οταν δεν μπορείς να έχεις αυτό που θέλεις, εφευρίσκεις τρόπους να το έχεις ! και με τη λογική αυτή, ακούμπαγαν ο ένας στον άλλον. Σιωπηλά ή συζητώντας, κάνοντας ατελειωτους περιπάτους...

Πως γίνεται καμμια φορά, να βρίσκεις κάποιον αργά στην ζωή σου? πως συμβιβάζεσαι? πως τα θέλεις όλα δικά σου, πως... πως.... πως... δεν περνά αυτός ο έρωτας?

Ηθελε συχνά να την ρωτήσει, μα δεν τολμουσε. Νόμιζε πως θα την χάσει. Ζούσε μόνο για να ζουν τις στιγμές μαζί και δεν έμοιαζε να θέλει τίποτα άλλο. Δεν γέμιζε όμως. Εμενε ένα κενό, στη σχέση, στις στιγμές τους, εμενε με την σκέψη της για ώρες. Επιανε τον εαυτό του, να κοιτά το κενό αφηρημένα και να μην μπορεί να συγκεντρωθεί.
Εκείνη γέμισε το είναι του και τις σκέψεις του. Κι εκείνη δεν πήγαινε πίσω. Οσο περνούσε ο καιρός, ήθελε να μένει μόνη να τον σκέπτετα.

Αυτοκαταστροφικό αυτό που ζούσαν. Το αγαπούσαν όμως και το ήθελαν όσο τίποτα άλλο.

"Εχω αργήσει" της ψυθίρισε. "Μείνε, μια φορά παραπάνω", άκουσε την φωνή της ξέπνοη, να τον παρακαλά. "Σε θέλω εδώ", του χαμογέλασε. "Μα πρέπει να φύγεις κι εσύ", της είπε, παίζοντας με μια τούφα απο τα μαλιά της. "Δεν πρέπει τίποτα πιά" του αντιγύρισε "θα μείνω εδώ και θα μείνουμε μαζί". Το βλέμμα του χάθηκε στο δικό της. Η σύγκρουση ήταν μοιραία να έρθει στην ζωή τους. "μα..." προσπάθησε να της πει, αλλά ήταν ήδη αργά. Τα χέρια της τυλίγονταν στο σώμα του, και τον ξεσήκωναν, όπως μόνο εκείνη ήξερε.

Ηταν το μοιραίο πρωϊνό που χάραξε και διάλεξαν για να ξεκινήσει η κοινή ζωή τους.

Μια αρχή ...

2011-01-20T15:04:00.003+02:00

Πόσο μπορεί ν' αντέξει μια άρνηση ;

Αυτή η ζέστη, που περιβάλλει τις ψυχές, τις μεταμορφώνει, τις εξυψώνει, αυτή η γλύκα που ξεπηδά, η τρυφεράδα, που ξεχυλίζει απο το καζάνι της αγάπης. Ολη αυτή η μαγεία, που χάνονται τα βλέμματα, χάνεται ο κόσμος, τριγύρω, φεύγει η γη κάτω απο τα πόδια...

Τι τρυφερό, τι γλυκό, τι παραμυθένιο. Πόσο μπορεί να αντέξει η σκληράδα; Η αντίσταση; Η κόντρα και ο πόλεμος με τον ιδιο σου τον εαυτό; Πόσο;
Και αν αντέξει, ποιό το όφελος; Θέλεις κατι και δεν το έχεις. Ούτε θα το αποκτήσεις. Γιατί λοιπόν. Φθορά ψυχής. Ψυχών.
Αν δεν αντέξει, παραδίνεσαι με όποιο κόστος. Ανευ όρων. Για όσο.

Δίκοπο το μαχαίρι. Δυο ζωές. Δυο ψυχές, σε αποσύνθεση. Και ίσως άλλες δύο, ή άλλη μία, ή περισσότερες.

Την ήθελε, όσο τίποτα. Και του έλεγε όχι. Και τόσο κόντραρε, εκείνος όσο του έλεγε όχι. Οταν θα του έλεγε ναι, τότε θα της έλεγε εκείνος όχι. Θα μπορούσε? ας ερχόταν η ώρα.
Και ήρθε η ώρα. Βρέθηκαν ένα Γεναριάτικο, απομεσήμερο στο πάρκο. Εκαναν βόλτες, πιασμένοι απο το χέρι. Ηταν η πρώτη φορά, που είχε αφεθεί να την κρατά απο το χέρι. Ηταν η πρώτη φορά μετά απο πολλα χρόνια, που ήταν μαζί. Εξω στο φως και στον ήλιο και στον αέρα.

Μεθυσμένη .....

2011-01-14T10:09:00.000+02:00

Tης έδειχνε την αγάπη του με κάθε τρόπο, την κάθε στιγμή. Τι ήταν αυτό, να την θέλει τόσο πολυ πάλι.
Δεν είχε μάθει τις γυναίκες. Εκείνος έκλεβε λεπτά της ώρας, πολύτιμα για να της τα αφιερώσει κι εκείνη, τον παίδευε. Ηθελε να βρεθούν μόνοι. Ηθελε να την έχει δική του. Το αιώνιο κυνήγι. Εκείνη αντιστεκόταν. Για πόσο ακόμα. «Είσαι παντρεμένος» του έλεγε, «δεν θέλω μπλεξίματα, ένα πήδημα δεν μου λείπει». «Σ΄ έχω ψηλά για να σε έχω για ένα πήδημα», της απαντούσε…
Πέρναγε ο καιρός κι εκείνη δεν έλεγε να ενδώσει. Τόσο πείσμωνε εκείνος. Τόσο την ήθελε περισσότερο…

Ως που ένα βράδυ, την έπεισε να κάνουν μια μικρή εκδρομή. Της ζήτησε να πάνε σ ένα σπίτι φίλου, στη θάλασσα. Τα είχε σχεδιάσει στο μυαλό του, ως την παραμικρή λεπτομέρεια. Την ήθελε τόσο. Εκείνη είχε δεχτεί μ’ ένα νεύμα του κεφαλιού, μ’ ένα χαμόγελο. Τόσο απλά.
Την ήθελε άραγε, ή ήταν ένα πείσμα μετά από τόσο καιρό. Μα δεν ήταν μικρό παιδί και οι εμπειρίες μετά το γάμο από ελάχιστες έως καμία. Αυτή η γυναίκα τον ενέπνεε. Είχε περάσει άπειρες νύχτες και μέρες, να φαντάζεται πως την κρατά στην αγκαλιά του, πως την φιλά, πως, πως, πως. Τώρα είχε φθάσει η στιγμή… Η στιγμή να είναι μόνος μαζί της, να την έχει δική του.

Η βραδινή ψύχρα την έκανε να ανατριχιάσει, όπως βγήκε από την ζέστη του αυτοκινήτου. Της άνοιξε την πόρτα του σπιτιού, λέγοντάς της «έχω φροντίσει για την θέρμανση, δεν θα μου κρυώσεις». Πράγματι το σπίτι ήταν πολύ ζεστό. Απλωσε το χέρι του στον ώμο της και πήρε το παλτό της. Ο χώρος που απλωνόταν μπροστά τους ήταν μεγάλος. «Σ’ έχω ονειρευτεί άπειρες φορές εδώ μέσα», της ψιθύρισε στο αυτί, καθώς την αγκάλιαζε. Εκείνη περιεργαζόταν τον χώρο. Γύρισε και τον αγκάλιασε. Τα χείλη της ακούμπησαν τα δικά του. Κόλλησε το κορμί της στο δικό του. Τον ένοιωσε ολόκληρο. Ήταν εκεί δικός της. Η γλώσσα του παιγνίδιζε με την δική της.
Ζούσε ένα όνειρο, ήθελε να το ζήσει μαζί της, ήθελε να την έχει δική του. Απελευθερώθηκαν από το αγκάλιασμα ταυτόχρονα. Εκείνος κατευθύνθηκε στο μπαρ. «Θέλεις ένα ποτό?» την ρώτησε ενώ γέμιζε ήδη το ποτήρι του. «Θέλω να μεθύσω με τα φιλιά σου….» του χαμογέλασε.
Άφησε το ποτό του και την πλησίασε. Είχε ήδη καθίσει στον καναπέ και έσκυψε πάνω της. Τα χείλη του γεύτηκαν τα δικά της, η γλώσσα του, μπήκε μαλακά μέσα της ενώ με το σώμα του, την ακούμπησε, αναγκάζοντάς την να γύρει στο πλάι. Ένοιωθε τα στήθη της να πάλλονται κάτω από το στέρνο του, ενώ την φιλούσε γλυκά.
Εκείνη ανήμπορη να κουνηθεί, κάτω από το βάρος του, χαλάρωσε και απολάμβανε το φιλί του. Προχώρησε τα φιλιά του, στη βάση του λαιμού της. Την ένοιωθε να χαλαρώνει και η ανάσα της να γίνεται πιο βαριά.
Προχώρησε ακόμη περισσότερο στο άνοιγμα του πουκαμίσου της. Κράταγε το κεφάλι του με τα δυό της χέρια και πέρναγε τα δάχτυλά της στα μαλλιά του.
«Σε θέλω» την άκουσε να του λέει και σήκωσε το κεφάλι του, αφήνοντας ένα φιλί στη μέση. Τα καταγάλανα μάτια της ήταν μισόκλειστα μα λαμπίριζαν. «Μην σταματάς», την άκουσε να λέει και της έσκασε ένα φιλί στο στόμα ακόμη. Πόσες φορές δεν είχε ονειρευτεί αυτό το φιλί της. Πόσες φορές βλέποντάς την να μιλά, δεν ήθελε να της σφραγίσει το στόμα μ’ ένα φιλί. Τώρα ήταν δική του και το δήλωνε. Τον ήθελε. Πετούσε στα ουράνια. Την κρατούσε στην αγκαλιά του, την χάιδευε, την φιλούσε.
Ζούσε μαζί της την πεμπτουσία του έρωτα. Ηταν οι δυό τους, στην αγκαλιά του μικρού φτερωτού θεού. Τα βέλη του τον είχαν λαβώσει από καιρό κι ας μην ήθελε να το παραδεχτεί. Η μικρή του φίλη, ήταν δική του πια. Ενοιωθε το φιλί της, να τον καίει. Μια απέραντη ανατριχίλα και μια γλύκα, πέρναγε την ραχοκοκαλιά του. Τον κρατούσε και τον έσφιγγε στην αγκαλιά της. Ηταν δικός της, καμιά αμφιβολία δεν είχε πια, πως τον ήθελε πραγματικά.
Τα φιλιά του, στο στήθος της, και οι μικρές δαγκωματιές την έκαναν να βγάζει κραυγούλες ηδονής, μα μελωδίες, έφθαναν στ’ αυτιά του, όλα ετούτα.
Το στόμα του έφθασε στην κοιλιά της. Σπαρταρούσε στα φιλιά του.
«Αφησέ με να χαθώ μέσα σου» της ψιθύρισε δαγκώνοντάς της την κοιλιά.
Ανέβηκε πάλι ως το στήθος του. Ηταν εκεί στητό και οι ρόγες της τον περίμεναν ορθωμένες. Την φίλησε. Πόσο του άρεσε ένα γυναικείο στήθος, που τον περίμενε λαχταριστό.
Τον αγκάλιασε με τα πόδια της, δείχνοντας του πως τον περίμενε.
Αισθανόταν το βάρος του πάνω της. Η ζέστη του κορμιού του, την φλόγιζε. Οι φλέβες της χτυπούσαν στο λαιμό της. Την ξαναφίλησε ενώ έσπρωξε το πέος του μέσα της και την κοίταξε στα μάτια.
Οι ρυθμικές κινήσεις που ξεκίνησε τον απογείωσαν.
Την αισθανόταν να σπαρταρά στα χέρια του και την κράταγε λες και θα του έφευγε. Ηταν εκεί δική του όμως.
Επρεπε να κρατηθεί, βγήκε και την άφησε να τον αποζητήσει.
Έσκυψε και την φίλησε.
Πήρε στα χέρια της το πέος του και το οδήγησε ξανά μέσα της. Οι κινήσεις του είχαν γίνει πιο γρήγορες, οι παλμοί του, ολοένα και αύξαναν, ενώ εκείνη ανάσαινε δυνατά και του φώναζε «μη σταματάς». Κορύφωσαν μαζί ενώ εκείνος αισθανόταν πως θα λιποθυμούσε. Από χαρά, από ευτυχία, από έρωτα.
Την φίλησε στο λαιμό, την κράτησε στην αγκαλιά του ως να πάρει δεύτερη ανάσα και του είπε σιγανά. «είμαι μεθυσμένη από ευτυχία, ήθελα τελικά να το ζήσω αυτό μαζί σου».

2010-07-26T12:10:00.002+03:00

Η συνήθεια τον έκανε να ανοίξει το chat. Ηθελε να διαπιστώσει ακόμη μια φορά, αν εκείνη ήταν εκεί. Εκείνη που ήθελε τόσο πολύ και του αρνιόταν. Εκείνη, που τον γκρέμιζε κάθε φορά.

Και ήταν εκει. Με το φωτάκι αναμένο, λες και τον περίμενε ακόμη μια φορά. Πριν φύγει, ήθελε να την δει. Ηθελε να της κάνει έρωτα, την ήθελε τόσο πολυ. Οσο εκείνη, αρνιόταν, τόσο εκείνος λες κι απο πείσμα την ήθελε, περισσοτερο.

Της έγραψε μια καλησπέρα. Ηταν πολύς καιρός που είχε χάσει τα ίχνη της. Γύρισε να δει κατι άλλο και άκουσε τον ήχο της συζήτησης στο πισί του. Πόσο ήθελε να ήταν εκείνη. Πόσο ήθελε να της "μιλήσει". Βασανιζόταν στην σκέψη της, καιρό τώρα. Ανοιξε ανόρεκτα την σελίδα και την είδε να του γράφει "θέλω να σε δω". Κόντεψε να πέσει κάτω. Το αίμα χτυπούσε στα μηνίγγια του, δεν ήξερε τι να της γράψει. Ηλπιζε πως δεν ήταν ένα ακόμη παιγνίδι, μαζι του, απο εκείνα που του σκάρωνε κατά καιρούς.

Οι διαδικασίες ήταν γρήγορες. Δεν είχε να του πει πολλά λόγια. Ηθελε να τον δει. Μόνο αυτό. Τίποτα άλλο.

Εδωσαν ραντεβού για το ίδιο βράδυ. Εφθασε στο σπίτι του πολυ γρήγορα. Ηθελε πράγματι να την δει, ήθελε να συναντηθούνε. Της το είχε ζητήσει πάρα πολύ καιρό τώρα. Εκείνη αρεσκόταν σ' ένα παιγνίδι μόνο μαζί του...

Ηταν 10 ακριβώς, όπως του είχε υποσχεθει, όταν το κουδούνι χτύπησε. Ενοιωσε, ενα σφίξιμο στο στομάχι, αλλά δεν έδωσε σημασία. Πετάχτηκε απο την θέση του να της ανοίξει. Στο άνοιγμα της πόρτας την είδε ομορφότερη απο ποτέ. Στάθηκε στο πλάι, κάνοντας της νευμα να περάσει μέσα. Χύθηκε στο λαιμό του και δεν του έδωσε περιθώριο, να κλείσει την πόρτα πίσω της. Ενα φιλί της στα χείλη τον ξάφνιασε. Δεν άντεξε. Της το ανταπέδωσε, πιέζοντας την γλώσσα του μέσα της. Πόσο την ήθελε. Και την είχε εδώ μπροστά του. Δική του. " Ηθελα να κάνουμε έρωτα απο την πρώτη στιγμή, που μιλήσαμε". του είπε, μόλις απελευθερώθηκε απο το φιλί του. Την αγκάλιασε σφιγγοντας την πάνω του. "Κι εγώ σε ήθελα. Κι οσο μου έλεγες όχι, τόσο με τρελλαινες. Πείσμωνα, θύμωνα, σε θέλω".

"Δυο κόσμοι διαφορετικοί", του είπε τριγυρίζοντας το βλέμμα της, στο χώρο. "Μ' αρέσει που είμαι εδώ" συνέχισε. "Σε θέλω, πιο πολύ απο ποτέ, τώρα που είσαι εδώ", της είπε, δίνοντάς της ένα ποτήρι, δροσιστικό.

Γύρισε και τον κοίταξε. "Χωρίς λόγια, μόνο έργα", του είπε, καθώς, τον πλησίασε. Πήρε το ποτήρι και το ακούμπησε στο τραπέζι δίπλα της. "Φίλα με', του είπε, ξέπνοα, ακουμπώντας πάνω του. "Ελα", μουρμούρισε στο αυτί της, εκείνος, τραβώντας την στην αγκαλιά του. Ηθελε εκεί που βρισκονταν να της κάνει έρωτα. Δεν κρατιόταν θαρρείς.

Αρχισε να την παρασύρει προς την πόρτα κοντά και αφέθηκε πανω του. Την φιλούσε παντού. Στο πρόσωπο, στο λαιμό, στα χέρια, στους ώμους. Ανταποκρινόταν στα φιλιά του, με μικρές δαγκωματιές! Είχε κλείσει τα μάτια και είχε αφεθεί, σ' εκείνον. Κι εκείνος την οδηγούσε. Του άρεσαν τα προκαταρκτικά και εκείνη το ήξερε. Ηθελε παιγνίδια, και δεν τον άφηνε έτσι. Τον οδηγούσε στο σώμα της. Αφηνόταν. Επαιζε μαζί του. Τον χαϊδευε. Δάγκωνε τα χείλη της, την φιλούσε παντού. Τον άφηνε να παίζει. Αλλά η φλόγα την έκαιγε. Εκαιγε ολόκληρος κι εκείνος. Δεν σκεπτόταν. Είχε παραδοθεί' σ' αυτο που ήθελε τόσο πολύ. Στον έρωτά του για εκείνη. Κι εκείνη δεν νοιαζόταν παρά μόνο πως να τον ευχαριστήσει. Την φιλούσε παντού,, προσπαθούσε να κρατήσει όσο περισσότερο γινόταν αυτό, που ζούσε. Μα δεν κρατιόταν άλλο.

Εκείνη, ένοιωσε πως είχε έρθει η στιγμή. Τον οδήγησε, απαλά μέσα της και ένοιωσε τους παλμούς της ψηλά. Κοιτούσε τα καταπράσινα μάτια του, που σπίθισαν και το χαμόγελό του, την ανέβασε ακόμη ψηλότερα. Οι κινήσεις του, ξεκίνησαν αργά. Τα δάχτυλά του, βοηθούσαν και την ερέθιζαν ακόμη περισσότερο. Τον είχε αγκαλιάσει και τον έσφιγγε πάνω της. Οσο οι κινήσεις του, αυξάνονταν, τόσο περισσότερο άφηνε τον εαυτό της, να του δείξει πόσο τον ήθελε. Τα βογγητά της, ένοιωθε πως έβγαιναν βαθιά απο μέσα της. Ωστε αυτό ήθελε τόσο πολύ. Γιατί το είχε στερήσει και απο τους δύο τόσο καιρό. Απολάμβανε την κάθε του κίνηση, τον κάθε του παλμό.

Εκείνος βλέποντας την παραδομένη, ένοιωσε πως την αγαπούσε περισσότερο απο ποτέ. Η δυναμη που είχε, ήταν να σηκώσει δυο βουνά. Τον έκανε ευτυχισμένο. Αισθανόταν καλά μα και περίεργα, ταυτόχρονα. Πρώτη φορά, είχε παραδοθεί και ήθελε γυναίκα τόσο πολύ.

Οι φωνές της, που τον παρακινούσαν, τον τρέλλαιναν. Τα βογγητά της, τον ξεσήκωναν ακόμη περισσότερο. Ηθελε να μπαίνει, βίαια, πιο βαθιά μέσα της και να την ακούει να παραληρεί. Ηθελε να κρατήσει μια αιωνιότητα. Και ήξερε να κρατά το ρυθμό του. Η κινησή του, γινοταν σταδιακά, ολοένα και πιο έντονη. Την βασάνιζε, απολάμβανε, αλλά δεν κρατιόταν άλλο. "Ναι" του φώναξε ξέπνοα, "έλα" και έχωσε τα νύχια της στα μπράτσα του. Ηθελε να ακούσει τα βογγητά του, την φωνή του, τον έρωτά του. Τον πόνεσε και τον άκουσε να βογγά. Μα η στιγμή ήταν, τόσο γλυκειά. Εχυσε μέσα της, αφήνοντας επιτέλους τον εαυτό του, επιτέλους, ελεύθερο. Ζούσε για την στιγμή και την έζησε σε όλο της το μεγαλείο.

Είχαν ζήσει αυτό που και οι δύο αποζητούσαν. Είχαν ταιριάξει απόλυτα. Ο απόλυτος έρωτας, στην απόλυτη κορύφωση.

Τον κοίταξε, όπως της χαμογελούσε. Η πράσινη θάλασσα, που είχαν τα μάτια του, την παρέσυρε. "ήσουν υπέροχος. θέλω κι άλλο", του χαμογέλασε ξέπνοα. "εεεε," της είπε και την φίλησε στο στόμα, "ηρέμησε". Την αγκάλιασε και την κράτησε σφιχτά. Αφέθηκε πάνω του. Της άρεσε και ήθελε να μείνει εκεί στην αγκαλιά του και ν' αντικρύσει το βλέμμα του, μόλις ξυπνήσει. Παραδόθηκε στον Υπνο, ακούγοντας τον να της μουρμουρίζει γλυκόλογα.

Ηταν γεμάτος. Ηταν τόσο γεμάτος, που τον πήρε ο Υπνος χωρίς να το καταλάβει. Δεν ήθελε τίποτα άλλο τόσο πολύ απο εκείνη. Και της είχε παραδοθεί. Μ' έναν ολοκληρωτισμό, που δεν του είχε συμβεί ποτέ ξανά.

Ανδρα μου, Αστέρι μου, Ψυχή μου, Ζωή μου !

2010-06-30T12:37:00.005+03:00

H επαγγελματική μου διαστροφή, θα με αφήσει να ευχηθώ, στον άνδρα της ζωής μου, σήμερα, ιδιαιτέρως γιατί είμαι μακριά του και να συνεχίσω τις συνήθεις αναρτήσεις απο αύριο.

Είναι η δεύτερη παράβαση που κάνω εδώ, αλλά υπάρχουν κάποιες ώρες, που τα συναισθήματα σε στροβυλίζουν στον ρυθμό τους.

Είναι η απόσταση που με κάνει, περισσότερο ευαίσθητη, είναι που είμαι ανυπόμονη, είναι που μοιάζει πολύ μακρινό το Σαββατοκύριακο που θα σε δω, θέλω να σου πω, πόσο σε λατρεύω, πόσο θα ήθελα να είσαι εδώ/να ήμουν εκεί, να μ' έκλεινες στην αγκαλιά σου, να σου ψιθυρίσω τρυφερά

ΧΡΟΝΙΑ ΠΟΛΛΑ.

Ανδρα μου, αστέρι μου, ζωή μου, ψυχή μου!

αγκάθι

2010-06-29T12:02:00.005+03:00

"θα μου φτιάξεις το ταξίδι μου? θέλω να φύγω να ξεκουραστώ".

"βεβαίως και θα σου το φτιάξω¨. και αφού του το έφτιαξε, τον ρώτησε "είμαι καλή παρέα για ταξίδι"? και πήρε την απάντηση "γιατί μου το κάνεις αυτό?". και αναρωτήθηκε τι έκανε.
"είναι μια κοπέλα (????) (!!!!), που μου πρότεινε να πάμε μαζί!!!".
Σου πρότεινε? που φύτρωσε και σου πρότεινε. Να πας μαζί της λοιπόν, ξέχνα τα υπόλοιπα".
και της ξαναείπε "γιατί μου το κανεις αυτό?" και του απάντησε. "Πρόκειται για την ζωή σου, να πάς μαζί της. Δεν σου έκανα τίποτα".
Τι ήθελε, ήξερε? Δεν ήθελε να ξέρει. Ηθελε να ζήσει, να ξεφύγει, να πολεμήσει τον ίδιο του τον εαυτό! Με όποιο αντίτιμο και για τους τρείς. Γιατί τρείς ήταν.
Η φίλη του, αυτος και η ... μέλλουσα. Δεν της απάντησε σε καμμία ερώτηση, όσες κι αν του έθεσε, μόνο έφυγε. Και την τρίτη ημέρα, ξημερώματα, της έστειλε ένα μήνυμα, πως περνάει χάλια! Και την τρέλλανε. Και δεν της απάντησε σε κανένα τηλεφώνημα, γιατί ήταν με την άλλη.
Και γύρισε πίσω. Πικραμένος, με τα μάτια θολά και ένα τρέμουλο στην φωνή. Είπε "τέλος" αλλά δεν ήθελε να το δώσει. Το έδωσε η άλλη.
Εκείνη, όσο κι αν τον κοίταγε στα μάτια, δεν την έβλεπε. Μόνο ηθελε να μένει μόνος αλλά μαζί της. Κι εκείνη περίμενε. Τι? ποιός ήξερε? Δεν τον ρώταγε τίποτα. τα είχε γράψει. Κάποτε θα τα διάβαζε.

Τι ήθελε, ήξερε? κανείς απο τους δύο!

Δική σου

2010-06-28T16:30:00.003+03:00

Ενοιωσα την υγρασία να με κεντά με το βελόνι της. Αφουγκράστηκα. Ο ήχος της βροχής, έφθανε μελωδικός στ' αυτιά μου. Ανοιξα τα μάτια μου. Ησουν εκεί δίπλα μου, όπως την ώρα που αποκοιμήθηκα. Η ανάσα σου, ατάραχη. Ποιά όνειρα να ξεδιπλώνονταν κάτω απο τα βλέφαρά σου? Οι χτύποι της καρδιάς σου, μοναδικοί, ρυθμικοί, στο δικό τους ρυθμό. Αφησα το χέρι μου να γλυστρίσει στο μέρος της καρδιάς σου. Η ζέστη σου με διαπέρασε. Σφίχτηκα απάνω σου. Αναταράχτηκες, νόμιζα πως σε ξύπνησα. Δεν ήθελα να διαπεράσω την ηρεμία σου. Κράτησα την ανάσα μου. Δεν ηθελα να σε ξυπνήσω. Απλωσες το χέρι σου, ασυναίσθητα και μ' αγκάλιασες, μέσα στον ύπνο σου. Βρηκα ευκαιρία και χώθηκα στην αγκαλιά σου. Ηθελα να ξανακοιμηθώ εκεί. Οπως πάντα, μέχρι το πρωί. Ισως και μέχρι την αιωνιότητα.

Δική σου.

βαθιά στο απέραντο...

2010-05-28T16:22:00.003+03:00

Ανοιξε την αγκαλιά του και την έκλεισε μέσα. Πόσο καιρό περίμενε ετούτη τη στιγμή. Την έσφιξε στο στήθος του, κι αναζήτησε τα χείλη της. Χαλάρωσε και του παραδώθηκε άνευ όρων. Εκείνη, η "σκληρή" που του έλεγε πάντοτε όχι, αυστηρά. Ηταν εκεί, στην αγκαλιά του, δική του, παραδομένη. Ενοιωσε τα χέρια της να τον χαίδεύουν, να κάνουν ταξίδια στο κορμί του και ανατρίχιασε. Ηταν εκεί, την είχε δική του. Περίμενε αυτή την αγκαλιά, απο την ημέρα που την γνώρισε. Φαντασιωνώταν μαζί της την κάθε του στιγμή. Πέρναγε βράδυα άυπνος, μιλώντας της και μετά η μοναξιά του, τον καταρράκωνε. Τώρα εκείνη ήταν εκεί. δική του. Την φιλούσε, κάνοντας την τρυφερή σάρκα του λαιμού της ν' ανατριχιάζει. Το άρωμά της τον μεθούσε. η ανάσα της τον ζάλιζε, η γεύση της ήταν γλυκόπιοτο κρασί, Τα χείλη της, εξερευνουσαν τα δικά του, τον φιλούσε, τον δάγκωνε, ήταν δικός της, ήταν δική του.

Αμίλητοι, μόνο με τις ανάσες τους, να επικοινωνούν, ήθελαν και οι δυο το ίδιο. Ο ένας τον άλλον. Παθιασμένα. Για πάντα. Ηθελε να την έχει δική του. Βρέθηκαν αγκαλιασμένοι γυμνοί να φιλιούνται με περισσότερο πάθος. Την κρατούσε σφιχτά πάνω του. Αισθανόταν την ζέστη της. Το κορμί του έκαιγε. Γλύστρισε μέσα της και παλλόταν ρυθμικά, πάνω της. Την ποθούσε, την φίλαγε, στο στόμα, στο στήθος, έσπρωχνε τον εαυτό σου βαθύτερα και βαθύτερα και βαθύτερα, μέσα της. Απολάμβανε την ανάσα της που βάραινε απο την ηδονή. Οι αναστεναγμοί της, έφταναν στα τρίσβαθά του. Η ανάσα του έκαιγε. Οι ωθήσεις του, γίνονταν όλο και πιο γρήγορες, όλο και πιο βαθιές μέσα της. Ηταν ένα ταξίδι, που ήθελαν να κάνουν μαζί και δεν τολμούσαν. τώρα ήταν μαζί και το απολάμβαναν. Ηταν ένα ταξίδι δικό τους μόνο. Την αισθανόταν να χαλαρώνει ολοένα και περισσότερο, κάτω απο το βάρος του, οι ηδονικές κραυγές της τον κλειδώνιζαν, είχαν πάρει ένα δρόμο, χωρίς γυρισμό.

Μα κι εκείνη, νοιώθωντας τον μέσα της, άφηνε τον εαυτό της, περισσότερο ελεύθερο. Τον περίμενε τόσο καιρό. Τον ήθελε, τον ζήταγε το κορμί της, το είναι της. Και τώρα ήταν εκεί, δικός της, ήταν δική του. Ηταν μέσα της όλο και βαθύτερα και βαθύτερα και βαθύτερα, με ένα ρυθμό σταθερό μα δυνατό, άκουγε τους χτύπους της καρδιάς του, ένοιωθε την ανάσα του, άκουγε την φωνή του να της λέει πως την ήθελε πολύ. Ακουγε τους αναστεναγμούς του, σαν νότες μαγικές, στ' αυτιά της.

Οι κραυγές τους, ακούγονταν στον ίδιο ρυθμό, ο χορός τους, ήταν μαγικός. Το ταξίδι τελείωνε και για τους δυό. Εκείνος αισθανόταν πως τελείωνε μέσα της και δεν ήθελε να τελειώσει ποτέ αυτό. Εκείνη, αισθανόταν πως έφτανε η κορυφαία στιγμή τους και θα ήθελε να μείνει μέσα της πάντα.

Ενας ήχος, μια φωνή έγιναν και οι δύο, καθώς η απόλαυση εφθανε στην κορυφή.

Βόγγιξαν δυνατά, τα σώματά τους σπαρταρούσαν.

Εγυρε πάνω της και την φίλησε στο στόμα. Βαθιά η γλώσσα του, εξερευνούσε το είναι της. Του αναταπέδιδε κάθε τι που της χάριζε. Τον έσφιγγε πάνω της, "μείνε" του ψυθίρισε γλυκά και την υπάκουσε. Δεν ήθελε ούτε εκείνος να τελειώσει αυτό. Ηθελε να μείνει εκεί μαζί της. Να την κρατά στην αγκαλιά του, να γεύεται τα φιλιά της, να νοιώθει το αγκάλιασμά της. Να είναι μέσα της. να εξερευνά το κορμί της. Κρατώντας την σφιχτά, νοιώθωντας την να ζαρώνει μέσα στην αγκαλιά του και να το απολαμβάνει, την άκουσε να του λέει "θελω να σε δω όταν θα ξυπνήσω". "κοιμήσου" της απάντησε "θα μείνω ξάγρυπνος να σε κοιτώ, ως να ξυπνήσεις".

Αποκοιμήθηκε στην αγκαλιά του, ενώ τον άφησε να την κοιτά.

Εκείνος, δεν πίστευε πως ήταν μαζί, πως είχαν ζήσει αυτές τις μαγικές στιγμές, πως τον είχε αφήσει να της κάνει έρωτα, πως τον είχε φθάσει στο απόλυτο της απόλαυσης.

Η πρώτη της εικόνα τα βαθυπράσινα μάτια του, που την κοίταζαν, η πρώτη γεύση το φιλί του, γλυκόπιοτο κρασί.

που ;

2010-05-25T14:11:00.004+03:00

Που είσαι?

Νοιώθω χαμένη χωρίς εσένα.

Θέλω να δω τα μάτια σου.

Αυτές τις βαθυπράσινες θάλασσες και να χαθώ μέσα τους.

Να γευθώ τα γλυκά σου χείλη, σ' ένα ατελείωτο φιλί.

Να χαθώ μαζί σου.

Να με ταξιδέψεις στ' όνειρο.

Να μου στείλεις με το κύμα φιλιά.

Να κοιμηθώ στην αγκαλιά σου.

Να με ξυπνήσεις με τα φιλιά σου.

Να με χαϊδεύεις γλυκά.

Να με φιλάς παντού.

Να βρισκόμαστε μόνοι οι δυό και να χάνομαι στην αγκαλιά σου.

Να σου παραδωθώ.

sms

2010-05-10T13:30:00.003+03:00

-Σε σκέπτομαι

- Που είσαι;

- Κοντά σου, παντα

- Με τον νού, μόνο

- Με την καρδιά, με την ψυχή

- Σε θέλω εδώ

- Είμαι δικός σου

- θα ήθελα να ήμουν εκεί

- Ζω για σένα

- Είμαστε ένα

- Αναπνέω μαζί σου, φως μου.....

Υπέροχος

2010-04-26T16:52:00.000+03:00

Hταν κάπως. Παραπονέθηκε στον εαυτό του, πως, ήταν κάπως. Ανοιξε το μεηλ και της έγραψε κάτι. Κατι τρυφερό και γλυκό. Του απάντησε, στον ίδιο τόνο. Ετσι είναι αυτά, σκέφτηκε. Αμφίδρομα. Κοίταζε ώρα την απάντησή της. Η ίδια, εκείνη που ήξερε απο παλιά, εκείνη που ήξερε να τον κάνει καλύτερα, ακόμα και χωρίς να της το ζητήσει.

Ηθελε να την ακούσει και της τηλεφώνησε. Με έκπληξη τον άκουσε, ήταν όμως ανάμεικτο το συναίσθημα. Σαν να περίμενε το τηλεφώνημά του. Σαν να ήθελε να τον ακούσει, απο καιρό.

Το γέλιο της, τον ξαλάφρωσε, η φωνή της, ακουγόταν ζεστή στ' αυτιά του, ξέχασε το σφίξιμο που ένοιωθε ως να της τηλεφωνήσει. Αφέθηκε και χαμογελούσε όσο την άκουγε να τιτιβίζει. Δυο τρείς κουβέντες στα γρήγορα. Δεν ήθελε να κλείσει, έπρεπε όμως.

Κάθισε στην άκρη του καφέ και κοιτώντας την θάλασσα, αφέθηκε στο παρελθόν. Σε γλυκές στιγμές που δεν ξέχασε ποτέ. Μαζί της. Θάρχονταν, που θα του πήγαινε, θάρχονταν πάλι. Ηθελε να έρθουν και όταν κάτι το θέλεις πολυ, έρχεται. Ανέλπιστο ή βοηθουμενο.

Πέρασαν δύο ημέρες. Ενοιωθε την έλλειψή της, απο το τελευταίο τους τηλεφώνημα. Η σκέψη της τριγύρναγε στο μυαλό του. Δεν έφευγε στιγμή απο το νου του. Θα της τηλεφωνούσε. Στο κάτω-κάτω, τι ζήταγε? μια συνάντηση. Λίγη ώρα απο την ζωή της. Οπως τότε παλιά. Οπως τότε που ....

"σε σκεπτόμουν" του είπε, απαντώντας το τηλέφώνό της. "κι εγώ, πολύ και ήθελα να σε ακούσω". "θέλω να σε δω, δεν μου φτάνει να σε ακούω", ακουστηκε εκείνη.

Λύθηκε, δεν το περίμενε. Κρατούσε μια ουδέτερη στάση απέναντί του τον τελευταίο καιρό. Δεν ήξερε πως να της φερθεί.

Εδωσαν ραντεβού το επόμενο απόγευμα στο καφέ του σταθμού. Ανυπόμονος για την συνάντηση έπεσε για ύπνο. Ηρθε στα όνειρά του σαν αερικό. Τον αγκάλιαζε γλυκά και τον έκλεινε σε μια ζεστή αγκαλιά. Εχωνε το πρόσωπό του στα μαλλιά της. Η ανάσα της του χαϊδευε το πρόσωπο, όπως το πρωϊνό ανοιξιάτικο αεράκι. Ξύπνησε λουσμένος στον ιδρώτα μα χαρούμενος. "ακόμη κι αν δεν έρθει, ήρθε απόψε" σκέφτηκε και ξανάκλεισε τα μάτια.

Πηγε λίγο πιο νωρίς στην συνάντησή τους και την είδε εκεί έξω να περιμένει. Το δένδρο, πάνω της έριχνε τα φυλλώματά του στα μαλλιά της κι εκείνη, λες και κρυβόταν ανάμεσά τους. Τι είχε να κρυψει άραγε.

"ημουν ανυπόμονη, ήρθα νωρίς" του ψιθίρισε όπως τεντώθηκε να τον φιλήσει. Επιασε τα χέρια της. Ηταν παγωμένη "γιατί'? την ρώτησε, φιλώντας τα. "Γιατί σε περίμενα" ανταπόδωσε εκείνη. "Τρέμεις σχεδόν, της είπε, αγκαλιάζοντάς την", "ένα περίεργο συναίσθημα νοιώθω, σαν μαθήτρια, σε πρώτο ραντεβού", του χαμογέλασε.

Μπήκαν και κάθισαν στο καφέ. Ηταν μόνοι τους εκείνη την ώρα. Την κοίταγε στα μάτια, όπως παράγγειλε τον καφέ της. Του εκανε νεύμα με το κεφάλι της, πως τον είχε παραγγείλει σωστά.

"θέλω να βρεθούμε όμως οι δυο μας, μόνοι" τον παρακάλεσε ξέπνοα. "σου χρωστώ εξηγήσεις" συνέχισε. Εβαλε το χέρι του στο στόμα της θέλοντας να την κάνει να σωπάσει. "δεν υπάρχουν εξηγήσεις, είμαστε μόνοι μας, δεν βλέπεις", της είπε κοιτώντας γύρω. "Μόνοι οι δυο μας, να μ' αγκαλιάσεις να σου δώσω, ό,τι σου στέρησα τόσο καιρό", ανταπέδωσε εκείνη.

"Κι εγώ το θέλω, γλυκειά μου" της αντιγύρισε χαϊδεύοντας της το πρόσωπο. Οι μνήμες απο τις "συναντήσεις τους", γύρισαν πάλι στο μυαλό του.

"ελα, πάμε, ξέρεις που", σηκώθηκε και τον τράβηξε απο το μανίκι. "Το σπίτι σου, μας περιμένει φαντάζομαι". Τους περίμενε, το σπίτι, γιατί ήξερε πως εκεί θα κατέληγαν. Την ήξερε καλά.

Την έσπρωξε μαλακά, όπως άνοιξε την εξώπορτα κάνοντας της χώρο να περάσει και άναψε το φως Γύρισε και κόλλησε πάνω του, τεντώθηκε και τον φίλησε στα χείλη. "μου έλειψες πολύ" μουρμούρισε ανάμεσα στο φιλί της. "πάρα πολύ", της ανταπέδωσε. Την τράβηξε μαλακά στο ανάκλιντρο. Εκείνη έγυρε στο πλάι και τον τράβηξε πάνω της. Εγυρε να φιλήσει το ντεκολτέ της. Επιασε το κεφάλι του και πέρασε τα δάχτυλά της στα μαλλιά του. Εσπρωξε το κεφάλι του βαθιά ανάμεσα στο στήθος της και τον κράτησε εκεί. Την φιλούσε και την δάγκωνε, ήταν εκεί και την είχε δική του. Ανοιξε την ζακέτα της και συνέχισε να την φιλά. Του ψιθίριζε λόγια που δεν άκουγε. Μόνο τον ήχο της γλυκειάς φωνής της και τα χέρια της αισθανόταν. Τα δικά του, είχαν ξεκινήσει ένα ταξίδι στο σώμα της και την ένοιωθε να σπαρταρά σε κάθε άγγιγμά του.

Ηταν εκεί δική του, με την θέλησή της. Μια θέληση που τόσο τον είχε κοντράρει κάποια στιγμή. Απολάμβάνε τα χάδια, που τόσο του άρεσαν όμως ο εαυτός του, είχε αρχίσει να τον προδίδει. Οπως τότε παλιά. Οταν εκείνη ήταν κοντά του ή μακριά. Οταν ερεθιζόταν σαν έκλεινε τα μάτια και την σκεπτόταν κοντά του. Εκείνη το αισθάνθηκε, του χαμογέλασε και χαλάρωσε ακόμη περισσότερο. Εμεινε εκεί στην ζέστη του, παραδομένη στα χάδια του και σ' ότι ήθελε εκείνος. Κι εκείνος την παρέσυρε σ' ένα ταξίδι που τόσο λαχταρούσε να κάνει μαζί της. Απο καιρό. Οπως παλιά.

Χαμογέλασε όταν άνοιξε τα μάτια του και την είδε να τον κοιτά. "Ησουν γλυκειά, σ' ευχαριστώ', της είπε, φιλώντας τα χείλη της. "Ησουν υπέροχος. ο δικός μου υπέροχος".

ο πρώτος χορός

2010-04-20T13:53:00.003+03:00

"να σε δω να χορεύεις, θέλω"
"θα χορέψω μόνο για σένα"
"στην αγκαλιά μου"
"αδιανόητο"
"κι όμως, έτσι θα γίνει"
"μα..."
της σφράγισε μ' ένα φιλί το στόμα και την αγκάλιασε. Τους παρέσυρε η μουσική σ' έναν αργό χορό!
"οσο θα είσαι στην αγκαλιά μου, δεν θα σε νοιάζει τίποτα"
"όσο θα χορεύω μαζί σου, είμαι δική σου, χάνονται τα πάντα και ζω για σένα μόνο¨
"όσο αναπνέω την ανάσα σου, παίρνω δύναμη"
"τα φιλιά σου μ' ανασταίνουν"
"η καρδιά μου, δική σου"
"για πάντα"
.........
συνέχισαν να στροβιλίζονται ψιθιρίζοντας γλυκόλογα. Την κοιτούσε στα μάτια. Χανόταν στο βλέμμα του. Πόσα χρόνια περίμενε αυτή τη στιγμή. Πόσα χρόνια περίμενε να του δωθεί ολοκληρωτικά. Πόσα χρόνια ήθελε να βρεθεί σε μια σάλα χορού μαζί της. Να την αγκαλιάσει να την νοιώσει δική του. Κι εκείνη είχε αφεθεί πάνω του και την οδηγούσε σ' ένα μαγικό χορό. Ενα χορό που ήταν η απαρχή μιας νέας ζωής. Της δικής τους.

Ανναλένα

2010-01-13T16:35:00.001+02:00

Μια φωτογραφία, σ' ένα τσίγκινο κουτί απο μπισκότα, ένα δαχτυλίδι. Η βεντάλια της. Το κουτί απο την πουδρα της. Φωτογραφίες. Ολα θυμητικά απο εκείνη. Απο εκείνη που έφυγε ξαφνικά. Απο εκείνη που πήρε μαζί της όλη του την ζωή.
"μπαμπά" διέκοψε τις σκέψεις του η φωνή του γιού του. Εκλει σε το κουτί και γύρισε. "μπαμπά, ήρθε η Ανναλένα, την είδα απο το παράθυρο", ξανάπε ο μικρός. Το κουδούνι διέκοψε και την τελευταία σκέψη του για εκείνη.
"ηρθε ο καλος μου άγγελος", σκέφτηκε. Η μικρή Ανναλένα, θα κρατούσε τον γιό του, για εκείνο το βράδυ, γιατί έπρεπε να φύγει. Ενα κάλεσμα τον "υποχρέωνε" για μια έξοδο.
¨Καλησπέρα Σπύρο, έτοιμος?" αναφώνησε η Ανναλένα μπαίνοντας στο σαλόνι. "ΑΑΑΑΑ, τι βλέπω? να το πω? Ομορφιές!?, χαμήλωσε τον τόνο της φωνής της, αλλά ο τόνος του θαυμασμού της ξέφυγε.
"Καλησπέρα" ψέλλισε εκείνος και γύρισε προς το μέρος της. "Κι εσύ δεν πας πίσω" της ανταπόδωσε το κομπλιμάν, όπως την είδε στο μισόφωτο, τυλιγμένη στην εσάρπα της.
"Φιλοφρονήσεις, ανταποδόθηκαν", χαμογέλασε εκείνη "έτοιμος να φύγεις?" τον ρώτησε
Εγνεψε με το κεφάλι του "ναι" αλλά ήθελε να της απαντήσει "εδω ήθελα να μείνω, να περάσω καλύτερα" και κατευθύνθηκε προς την πόρτα.
Απο την ημέρα που είχε αναλάβει τον μικρό η Ανναλένα, είχε φυσήξει δροσερό αεράκι απο τα νειάτα της στο σπίτι του. Μετά τον χαμό της Μάγδας, υπήρχε ένα αδιόρατο βαρύ πέπλο πάνω τους. Προσπαθουσε για το παιδί να κάνει ότι καλύτερο γινόταν, αλλά μια ζεστή γυναικεία παρουσία, ήρθε μόνο με την Ανναλένα.
Γύρισε ανόρεκτος απο την έξοδό του και μπήκε σιγά στο σπίτι. Ησυχία βασίλευε και το μόνο φως ήταν στο σαλόνι απο το λαμπατέρ. Ηταν αργά, η Ανναλένα, είχε αποκοιμηθεί στον καναπέ. Λυπήθηκε να την ξυπνήσει. Την σκέπασε με μια κουβερτουλα και της άφησε ένα σημείωμα "γύρισα αργά, δεν σε ξύπνησα, τα λέμε το πρωί".
Δεν ήταν η πρώτη φορά που θα έμενε εκεί. Αλλά ήταν τόσο σπάνιο. Εμεινε να την κοιτά κάμποση ώρα. Εκεί στο μισοσκόταδο, παραλίγο να προδοθεί, αλλά κρατήθηκε.

Η μυρωδιά του καφέ τον έκανε ν' ανοίξει τα μάτια του και να την δει, πλάι του το επόμενο πρωί, ενω απο την χαραμάδα, έμπαιναν ηλιαχτίδες που φώτιζαν το δωμάτιο.
Ανασηκώθηκε. "Καλημέρα" του ψυθίρισε "ο μικρός, πήρε το σχολικό, αλλά επειδή περνά η ώρα, σκέφτηκα να σε ξυπνήσω με ένα φλυτζάνι καφέ να μην αργήσεις".
Της χαμογέλασε. Πόσα χρόνια είχε να πάρει πρωϊνό στο κρεβάτι, ούτε και θυμόταν.
"Ευχαριστώ που με ξύπνησες, δεν ήταν ανάγκη να φτιάξεις καφέ, μπήκες σε κόπο", της είπε.
Εκείνη το κοίταξε κατάματα και του απάντησε "ευχαρίστησή μου". Τότε πρόσεξε πως φορούσε ένα φόρεμα γεμάτο λουλούδια (αχ να δεις πως τα έλεγαν αυτά...) σε άσπρο φόντο και όπως την έλουζαν οι αχτίδες ήταν σαν βγαλμένη απο νεραϊδοπαραμύθι.
Τι σκέψεις έκανε, μάλωσε τον εαυτό του. φλόραλ όμως τα έλεγαν, το θυμήθηκε στο τέλος. Καθώς είχε χρόνια να κάνει παρέα με γυναίκες, έφευγαν μερικές λεπτομέρειες.
Της έγνεψε να καθίσει στην άκρη στο κρεβάτι και δειλά άπλωσε το χέρι στο δικό της.
Δεν τραβήχτηκε και αυτό τον ευχαρίστησε. Ηταν μια κίνηση που απο καιρό ήθελε να κάνει.
"ξέρεις"... ξεκίνησε εκείνος... "θέλω απο καιρό να σε ευχαριστήσω, για ότι κάνεις, παραπάνω εδώ μέσα που δεν πληρώνεται". Την κοίταζε στα μάτια και το βαθυγάλαζο βλέμμα της, έφθανε στα τρίσβαθα της ψυχής του και τον αγαλίαζε.
Κάθισε καλύτερα στο κρεβάτι και συνέχισε. "Είναι η ζεστασιά με την οποία μας περιβάλλεις, τόσο τον μικρό, όσο κι εμένα. Η φροντίδα και η αγάπη που δείχνεις και για τους δυο μας".
Εκείνη σηκώθηκε και κατευθύνθηκε προς το παράθυρο. "Η ημέρα είναι θαυμάσια, μακάρι να μην δούλευες να πάμε μια βόλτα" του είπε.
"Δεν θέλω πολύ να μην πάω, μια βόλτα θα μας οφελείσει και τους δυο", άρπαξε εκείνος την ευκαιρία. "περίμενε και θα το κανονίσω".
Τι ώρα τηλεφώνησε στην δουλειά, τι ώρα πήρε ένα ντούς, τι ώρα, ετοιμάστηκε, μάλλον δεν κατάλαβε. Η ουσία, ήταν στο βάθος του τούνελ και την ευκαιρία δεν θα την άφηνε να πάει χαμένη.
Εκείνη καθόταν στον καναπέ και ξεφυλίζοντας ένα περιοδικό. Η φιγούρα της, τον έκανε να σκιρτήσει. Με μια γρήγορη κίνηση καθισε δίπλα της. "θα κάνω την υπέρβαση" της είπε και την φίλησε στο μάγουλο. Ηταν όλα τοσο γρήγορα που δεν της άφησε περιθώριο να αντιδράσει. Η "απάντησή" της όμως, ηταν που τον ξάφνιασε όλως διόλου.
"σε θέλω" του ψιθύρισε παιρνόντας τα δάχτυλά της στα μαλλιά του. Σφίχτηκε πάνω του και ένοιωσε ζεστή την ανάσα της στο πρόσωπό του. Τον φίλησε. Για την ακρίβεια τον ξάφνιασε μ' ένα φιλί στο στόμα. Της το ανταπόδωσε κι ένοιωσε να χάνεται. Πόσο καιρό άραγε είχε να φιλήσει κάποια. Τίποτα δεν ξεχνιέται όμως.
Η Ανναλένα, σφίχτηκε πάνω του και βολεύτηκε στην αγκαλιά του. Οι εκπλήξεις διαδέχονταν η μία την άλλη. Αλλα περίμενε, άλλα εύρισκε. Αλλά του άρεσε. Περίμενε ως άνδρας να την κυνηγήσει να της πει λόγια τρυφερά να την κρατήσει στην αγκαλιά του, αλλά ετούτη εδώ μη μικρή, ήταν χείμαρρος.
Τον φιλούσε στο πρόσωπο στον λαιμό και της το ανταπέδιδε. Εγινε πιο τολμηρή, ξεκουμπώνοντας το πουκάμισο, που μόλις είχε φορέσει. "Περιμένα καιρο τούτη τη στιγμή" του ψιθύρισε. Αφωνος αλλά πλήρης, την αγκάλιασε και την έσφιξε πάνω του. Τα χέρια της προχωρούσαν επιδέξια στο σώμα του, απελευθερώνοντας τον απο τα ρούχα που είχε κάνει τόσο κόπο να ταιριάξει. Εφθασε μια κίνησή του για το φερμουάρ απο το φουστάνι της για να πάψει να είναι ανάμεσά τους.
Τα κορμιά τους φλόγιζαν. Το παιγνίδι, είχε φθάσει στο αποκορύφωμα, όταν εκείνη πήρε το πέος του και το οδήγησε μέσα της. Εκεί, στην ίδια στάση στον καναπέ. Οπως καθόταν πάνω του. Εκεινος χαλάρωσε και την κράτησε απο τους ώμους. Τον παρέσυρε με τις κινήσεις της, στον ρυθμό της και τον χαλάρωσε ακόμη περισσότερο. Πόσο γλυκά ένοιωθε. Το είναι του, παλλόταν μέσα της, ενώ ένοιωθε την ανάσα της καυτή στο πρόσωπό του. Η ορμή του την παράσερνε και η πληρότητα τον γέμιζε. Της είχε παραδοθεί. Οι κραυγές τους, απέκτησαν ταυτόχρονο ρυθμό ενώ τα ζεστά υγρά έλουζαν και τους δύο.
Η τελική ένωση τους, κορυφώθηκε. Την ήθελε πιο πολύ τώρα. Την ήθελε πάλι και πάλι και πάλι και ξανά. Είχε χρόνια να νοιώσει έτσι. Μάλλον δεν είχε νοιώσει ποτέ έτσι.
Εφερε τα χείλη της στα δικά του. Την ήθελε έτσι, αλλιώς, διαφορετικά, με χίλιους τρόπους. Εδώ και πάντα.
Τον έσφιγγε πάνω της. Την κοίταξε στα μάτια. "κι εγώ περίμενα αυτή τη στιγμή, αλλά δεν πίστευα πως θα ερχόταν έτσι..." της είπε ξέπνωα. "σε θέλω' επανέλαβε η μικρή Ανναλένα και έχωσε το πρόσωπό της στο λαιμό του δαγκώνοντάς τον.
"ωραία βόλτα στην εξοχή" κάναμε, αστειεύτηκε. Του χάρισε ένα γλυκό χαμόγελο. "σε θέλω" του είπε και τράβηξε το κορμί της κοντά του. Δεν τον χόρταινε αυτή η μικρή. Αλλά κι εκείνος, την ήθελε τοσο τελικά, που δεν μπορούσε να πιστέψει στον εαυτό του.
Το μεσημέρι τους βρήκε να έχουν παραδοθεί ξανά και ξανά στον έρωτά τους. Με χίλιους τρόπους, με χίλιες λέξεις.

Ωρα αργότερα μόνος του στο σαλόνι, αναλογιζόταν τι είχαν ζήσει. Κοίταξε την φωτογραφία της και της χαμογέλασε. "Εφυγες και μ' άφησες μόνο. βρέθηκε κάποια να μου προσφέρει ότι είχα ξεχάσει". Χαμογέλασε και σκέφτηκε τις γλυκές στιγμές με την Ανναλένα. Την ηθελε πολύ. ηταν πλήρης.

καράβι η αγκαλιά σου

2010-01-12T16:15:00.004+02:00

"Πάμε ένα ταξίδι?" ακούστηκε η φωνή του, και την έκανε να σκιρτήσει.
"ταξίδι που?, πότε?" τον πλησίασε.
"Ενα ταξίδι μαζί, ένα ταξίδι στον ουρανό, ένα ταξίδι στ' άστρα", της απάντησε παίρνοντας την απο το χέρι και τραβώντας την ως το παράθυρο. Το αυτοκίνητο, ηταν ήδη φορτωμένο και έτοιμο και τους περίμενε "μα πότε πρόλαβες..." του ψυθίρισε, κοιτάζοντάς με ανοικτό στόμα !
"Θα είμαστε μαζί, εγώ κι εσύ μόνο, στην άκρη της γης!", συμπλήρωσε εκείνος, ενώ έσκυψε και ακούμπησε τα χείλη του στα δικά της.
Οι αντιρρήσεις της, κάμφθηκαν απο το φιλί του και την παρέσυρε ως έξω. Ανοιξε την πόρτα του αυτοκινήτου και της πρότεινε να καθίσει. "μα, δεν έχω πάρει τίποτα μαζί μου", πρόλαβε να του πει, όπως της έδινε μια ελαφριά σπρωξιά για να μπεί μέσα. "Μα τα έχω όλα" της απάντησε γελώντας.Μπήκε και βολεύτηκε, πιστεύοντάς τον.
Εφθασαν στο λιμάνι κορνάροντας, στην παλιά προβλήτα, που ήταν γεμάτη κόσμο.
Αφησε το αυτοκίνητο, σε ασφαλές μέρος και με γρήγορες κινήσεις την πήρε και ανέβηκαν στην σκάλα.βγήκαν στο κατάστρωμα. Πολύβουο μελίσσι, ο κόσμος, ανάμεσα στον οποίο στιμώχτηκαν ως να φθάσουν στο λογιστήριο και να πάρουν τα κλειδιά της καμπίνας τους.
Εκείνη ανοιγόκλεινε τα μάτια με έκπληξη και ως να τ' ανοιγοκλείσει, εκείνος, είχε ήδη ετοιμαστεί για το επόμενο βήμα τους.
Η καμπίνα, εξωτερική με μεγάλη κουκέτα και για τους δυό τους. "Πόση ώρα σκέπτεσαι να μείνουμε εδώ" του χαμογέλασε και πέρασε τα χέρια της στο λαιμό του. "Μέρες ολόκληρες που θα σε έχω δική μου" της απάντησε πνίγοντάς την στα φιλιά. Δεν μπορούσε να κρατηθεί... το ότι την ήθελε ήταν εμφανές πλέον, την τράβηξε και την κόλλησε πάνω του φιλώντας τον λαιμό της, ενώ με το χέρι του, άνοιγε τα κουμπιά απο το πουκάμισό της.
Η θέα του στήθους της, τον ερέθισε ακόμη περισσότερο. Εσκυψε και έβαλε τα χείλη του, ανάμεσα στα στήθη της και σεργιάνισε στις κορυφογραμμές τους. Την ένοιωθε να σπαρταρά στην αγκαλιά του και να τον φιλά στο κεφάλι. Τον τράβηξε πάνω της και ξάπλωσε στο μεγάλο κρεββάτι. Επιασε τρυφερά το πέος του και τον χαϊδεψε.
Ηταν η σειρά του να σπαρταρίσει στα χέρια της. Ενοιωθε τα χάδια της να διαπερνούν το σώμα του και να φθάνουν στον εγκέφαλό του. Ηλεκτρική σπίθα τον διαπέρασε. Η αγκαλιά της του φαινόταν πέλαγος που έπλεε μέσα του, η ανάσα της κοντά του, τον συνέπαιρνε.
Ανατρίχιασε. Μια γλυκειά ανατριχίλα τον διαπέρασε.
Την είχε εκει, δική του. Δεν μπορούσε να το πιστέψει πως το μεγαλύτερο του όνειρο, ένα ταξίδι μαζί της, άρχιζε να γίνεται πραγματικότητα. "θέλω ν' αφεθείς' του ψυθίρισε και τον κράτησε μέσα της. "σε θέλω εδώ, δικό μου, μέσα μου", συνέχισε να του λέει, χαϊδεύοντας τον.
Τα ξέπλεκα μαλλιά της, έμπλεκαν στα χέρια του, τα χέρια της τον αγκάλιαζαν παραδίνοντας την σ' εκείνον
Εφθαναν κάθε φορά στην κορύφωση κι εκείνος, ήθελε πάλι και πάλι και πάλι να την κάνει δική του.
Τα πρωϊνά την κρατούσε απο το χέρι, λες και φοβόταν μην του την πάρει ο άνεμος.
Τα βράδυα την κρατούσε στην αγκαλιά οτυ σφιχτά, λες και φοβόταν μην του την πάρει κάποιος άλλος.
Πέρασαν 10 αλησμόνητες ημέρες μαζί. Ηταν ότι ωραιότερο είχε ζήσει μαζί της, Ηταν όλη του η ζωή.
Επρεπε να γυρίσει πίσω κι αυτό τον έκανε να θλίβεται.
Επρεπε να ακολουθήσει την ζωή του κι αυτό τον άφηνε παγερά αδιάφορο, μα "έπρεπε".

Νύχτα !

2009-02-05T12:31:00.007+02:00

Η βραδυά είχε ψύχρα. Το ανοικτό παράθυρο έφερνε την αύρα και τις μυρωδιές της φύσης.
Αποφάσισε, ένα ταξίδι "πίσω". Ταξίδευε στο χρόνο. Μνήμες ξεθάβονταν... Ηθελε να τις δει γλυκά, όπως παλιά, όμως ένα πέπλο της σκέπαζε!
"Δεν άξιζε τον κόπο", μονολόγησε, πήρε το παλτό της και βγήκε να περπατήσει. Το αεράκι την δρόσισε, καθάρισε το μυαλό και την έκανε να χαμογελάσει.

... απόψε...

2009-01-30T15:31:00.003+02:00

θέλω τώρα, μια αγκαλιά να χαθώ

εκεί είναι η αγκαλιά, εσύ δεν είσαι εκεί καρδιά μου
δεν είμαι και πού είμαι;
εδώ είσαι
θα με πάρεις κοντά σου; θα με ζεστάνεις;
εκεί είναι η αγκαλιά , εγώ είμαι μακριά......
μακριά δυστυχώς
γιατί δυστυχώς (πάλι ρωτάω)
δεν ξέρω είμαι απαιτητικός και εγωιστής
θα νοιώσεις καλύτερα με την δική μου αγκαλιά?
εεεεε
είμαι μακριά....
σου φτάνει λοιπόν μια αγκαλιά απο τα καλώδια?

ΟΧΙ
καλά, τι φωνάζεις
καλα, δε φωνάζω
ανακεφαλαιώνω :
θέλεις μια αγκαλιά εκει και τώρα ε?
ναι, μια ψυχή που να με καταλαβαίνει … να με πάρει…
παλι δεν θα κοιμηθώ

.................

Στη σιωπή σου

2009-01-28T17:02:00.006+02:00

Είχε να της μιλήσει πολλές ημέρες. Είχε "θυμώσει" μαζί της.
Μια ακόμη παρεξήγηση, ένα ακόμη καυγαδάκι, απο τα αμέτρητα.
Του χαμογελούσε και εκείνος σιωπούσε. Δεν ηθελε να μιλήσει μαζί της. Απέφυγε επιμελώς κάθε επικοινωνία.
Διασταυρώθηκαν στην μεγάλη αποβάθρα, ένα ηλιόλουστο κυριακάτικο πρωϊνό.
Την είδε απο μακριά να περπατά προς το μέρος του και θα ήθελε να την αποφύγει. Ηταν ήδη πολύ αργά. Οι ματιές τους είχαν διασταυρωθεί. Εμεινε στο ίδιο σημείο να την κοιτά να έρχεται προς το μέρος του. Τον πλησίασε και κάρφωσε το βλέμμα της στο δικό του. Του χάρισε ένα αδιόρατο χαμόγελο και συνέχισε το δρόμο της. Εκείνος έμενε καρφωμένος στη θέση του. "Μα αυτός ήταν ο δικός μου ρόλος" σκέφτηκε εκείνος. Εκείνη είχε όλη την καλή διάθεση να του μιλήσει και τώρα?

Εμεινε με την απορία για δευτερόλεπτα και συνέχισε το δρόμο του. Το σούρουπο, μερικοί φίλοι, τον ξεσήκωσαν να πάνε για ουζάκια στην παραλία. Ακολούθησε ανόρεκτος, όμως έπρεπε να ξεφύγει απο την σκέψη της που τον βασάνιζε. Γιατί τον πλήγωνε αυτή η σιωπή που της είχε επιβάλλει. Οξύμωρο αλλά αυτό ήταν. Τον πλήγωνε εκείνη πολλές φορές με την συμπεριφορά της.

Κάθισε με την παρέα, διασκέδαζαν, πήραν την κιθάρα, σιγοτραγουδούσαν, κυλούσε η βραδυά, όπως την είχε φανταστεί. Πέρασε η ώρα και αποφάσισαν να το διαλύσουν.

Την ώρα που έβαζε το κλειδί στο αυτοκίνητο, κάτι τον έκανε να γυρίσει και να κοιτάξει τριγύρω. Την είδε να στέκεται στο διπλανό αυτοκίνητο και να τον κοιτά. "Θα κρατήσει πολύ αυτή η σιωπή?" τον ρώτησε χαμηλόφωνα, λες και θα τους άκουγε το πλήθος που δεν υπήρχε.

Την κοίταξε και χαμήλωσε το κεφαλι, ανοίγοντας την πόρτα. "Περίμενε" την ξανάκουσε να του λέει. "Αφησέ με να σε κοιτάξω στα μάτια, να σου χαμογελάσω, να σπάσω αυτη τη σιωπή σου".

Μέσα του πάλευαν τα θεριά. Ο θυμός του, με την γλύκα της. Ηρθε κοντά του, πέρασε το χέρι της και τον άγγιξε στο μάγουλο. Ανατρίχιασε. Κάρφωσε το βλέμμα του στο δικό της και ήθελε να χάσει τον κόσμο. "Μην με βασανίζεις με αυτη σου την σιωπή", του ξαναείπε. "Αφησέ με να σε αγκαλιάσω και ξέχασε ότι έχω κάνει".
Τον παρακαλούσε για πολλοστή φορά. Κι εκείνος, παρ' ότι δεν το έδειχνε θα γύριζε πίσω κοντά της. Αυτό ηθελε απο την πρώτη στιγμή που την γνώρισε. Να είναι κοντά της. Κι εκείνη του φερόταν περίεργα πάντοτε. Λες και δεν συντονιζόταν αυτή η σχέση. Λες και δεν ήθελαν να είναι μαζί. Κάθε φορά που εκείνη φερόταν περίεργα θύμωνε και δεν ήθελε να της ξαναμιλήσει. Μετά απο καιρό την αποζητούσε και γύρναγαν ο ένας στον άλλον. Λες και ήθελε να την τιμωρήσει.
Πάλι την είχε μπροστά του να απολογείται . Της έπιασε το χέρι και την τράβηξε κοντά του.
"Με βασανίζεις" μουρμούρισε "και με πληγώνεις". Την έσφιξε πάνω του και ένοιωσε πως κι εκείνη έκανε το ίδιο. Την χαϊδεψε τα μαλλιά, τύλιξε τα χέρια της γύρω απο τον λαιμό του.
Πόση ώρα έμειναν έτσι αγκαλιασμένοι? Στης νυχτιάς την σιωπή, οι ανάσες τους ακούγονταν μόνο.
Δεν μιλησαν, άφησαν ο ένας τον άλλον ταυτόχρονα. Απομακρύνθηκε και μπήκε στο αυτοκίνητό της. Ηθελε να την ακουλουθήσει. Το ευχόταν. μα πως θα γινόταν κάτι τέτοιο?
Ξαναβγήκε. Πήγε κοντά του και τον έπιασε απο το χέρι. "Σε θέλω" του είπε, κοιτώντας τα μεγάλα πράσινα μάτια του. "Οσο ποτέ", συμπλήρωσε και η κουβέντα έμεινε μετέωρη. Την άρπαξε, την έσφιξε στην αγκαλιά του και την κράτησε εκεί, σφραγίζοντας το στόμα της μ' ένα φιλί. Ενα βαθύ φιλί, απο εκείνα που της άρεσαν! Το κορμί της έτρεμε, ζεστό στην αγκαλιά του. Χάθηκε μαζί του !

Αφιερωμένο, στην απέραντη σιωπή σου .....

... μεθυσμένη...

2009-01-22T15:07:00.003+02:00

Tης έδειχνε την αγάπη του με κάθε τρόπο, την κάθε στιγμή. Τι ήταν κι ετούτο μαζί της. Δεν είχε μάθει τις γυναίκες. Εκείνος έκλεβε λεπτά της ώρας, πολύτιμα για να της τα αφιερώσει κι εκείνη, τον παίδευε. Ηθελε να βρεθούν μόνοι. Ηθελε να την έχει δική του. Το αιώνιο κυνήγι. Εκείνη αντιστεκόταν. Για πόσο ακόμα. «Είσαι παντρεμένος» του έλεγε, «δεν θέλω μπλεξίματα, ένα πήδημα δεν μου λείπει». «Σ΄ έχω ψηλά για να σε έχω για ένα πήδημα», της απαντούσε…
Πέρναγε ο καιρός κι εκείνη δεν έλεγε να ενδώσει. Τόσο πείσμωνε εκείνος. Τόσο την ήθελε περισσότερο… Καθόταν μόνος του τα βράδυα και την σκεπτόταν. Τρυφερά και ερεθιζόταν..

Ως που ένα βράδυ, την έπεισε να κάνουν μια μικρή εκδρομή. Της ζήτησε να πάνε στο εξοχικό, ένα σπίτι με θέα στη θάλασσα. Τα είχε σχεδιάσει στο μυαλό του, ως την παραμικρή λεπτομέρεια. Την ήθελε τόσο. Εκείνη είχε δεχτεί μ’ ένα νεύμα του κεφαλιού, μ’ ένα χαμόγελο.
Την ήθελε άραγε, ή ήταν ένα πείσμα μετά από τόσο καιρό. Μα δεν ήταν μικρό παιδί και οι εμπειρίες μετά το γάμο από ελάχιστες έως καμία. Αυτή η γυναίκα τον ενέπνεε. Είχε περάσει άπειρες νύχτες και μέρες, να φαντάζεται πως την κρατά στην αγκαλιά του, πως την φιλά, πως, πως, πως. Τώρα είχε φθάσει η στιγμή… Η στιγμή να είναι μόνος μαζί της, να την έχει δική του.

Η βραδινή ψύχρα την έκανε να ανατριχιάσει, όπως βγήκε από την ζέστη του αυτοκινήτου. Της άνοιξε την πόρτα του σπιτιού, λέγοντάς της «έχω φροντίσει για την θέρμανση, δεν θα μου κρυώσεις». Πράγματι το σπίτι ήταν πολύ ζεστό. Απλωσε το χέρι του στον ώμο της και πήρε το παλτό της. Ο χώρος που απλωνόταν μπροστά τους ήταν μεγάλος. «Σ’ έχω ονειρευτεί άπειρες φορές εδώ μέσα», της ψιθύρισε στο αυτί, καθώς την αγκάλιαζε. Εκείνη περιεργαζόταν τον χώρο. Γύρισε και τον αγκάλιασε. Τα χείλη της ακούμπησαν τα δικά του. Κόλλησε το κορμί της στο δικό του. Τον ένοιωσε ολόκληρο. Ήταν εκεί δικός της.
Ζούσε ένα όνειρο, ήθελε να το ζήσει μαζί της, ήθελε να την έχει δική του. Απελευθερώθηκαν από το αγκάλιασμα ταυτόχρονα. Εκείνος κατευθύνθηκε στο μπαρ. «Θέλεις ένα ποτό?» την ρώτησε ενώ γέμιζε ήδη το ποτήρι του. «Θέλω να μεθύσω με τα φιλιά σου….» του χαμογέλασε.
Άφησε το ποτό του και την πλησίασε. Είχε ήδη καθίσει στον καναπέ και έσκυψε πάνω της. Τα χείλη του γεύτηκαν τα δικά της, η γλώσσα του, μπήκε μαλακά μέσα της ενώ με το σώμα του, την ακούμπησε, αναγκάζοντάς την να γύρει στο πλάι. Ένοιωθε τα στήθη της να πάλλονται κάτω από το στέρνο του, ενώ την φιλούσε γλυκά.
Εκείνη ανήμπορη να κουνηθεί, κάτω από το βάρος του, χαλάρωσε και απολάμβανε το φιλί του. Προχώρησε τα φιλιά του, στη βάση του λαιμού της. Την ένοιωθε να χαλαρώνει και η ανάσα της να γίνεται πιο βαριά.
Προχώρησε ακόμη περισσότερο στο άνοιγμα του πουκαμίσου της. Κράταγε το κεφάλι του με τα δυό της χέρια και πέρναγε τα δάχτυλά της στα μαλλιά του.
«Σε θέλω» την άκουσε να του λέει και σήκωσε το κεφάλι του, αφήνοντας ένα φιλί στη μέση. Τα καταγάλανα μάτια της ήταν μισόκλειστα μα λαμπίριζαν. «Μην σταματάς», την άκουσε να λέει και της έσκασε ένα φιλί στο στόμα ακόμη. Πόσες φορές δεν είχε ονειρευτεί αυτό το φιλί της. Πόσες φορές βλέποντάς την να μιλά, δεν ήθελε να της σφραγίσει το στόμα μ’ ένα φιλί. Τώρα ήταν δική του και το δήλωνε. Τον ήθελε. Πετούσε στα ουράνια. Την κρατούσε στην αγκαλιά του, την χάιδευε, την φιλούσε.
Ζούσε μαζί της την πεμπτουσία του έρωτα. Ηταν οι δυό τους, στην αγκαλιά του μικρού φτερωτού θεού. Τα βέλη του τον είχαν λαβώσει από καιρό κι ας μην ήθελε να το παραδεχτεί. Η μικρή του φίλη, ήταν δική του πια. Ενοιωθε το φιλί της, να τον καίει. Μια απέραντη ανατριχίλα και μια γλύκα, πέρναγε την ραχοκοκαλιά του. Τον κρατούσε και τον έσφιγγε στην αγκαλιά της. Ηταν δικός της, καμιά αμφιβολία δεν είχε πια, πως τον ήθελε πραγματικά.
Τα φιλιά του, στο στήθος της, και οι μικρές δαγκωματιές την έκαναν να βγάζει κραυγούλες ηδονής, μα μελωδίες, έφθαναν στ’ αυτιά του, όλα ετούτα.
Το στόμα του έφθασε στην κοιλιά της. Σπαρταρούσε στα φιλιά του.
«Αφησέ με να χαθώ μέσα σου» της ψιθύρισε δαγκώνοντάς της την κοιλιά.
Ανέβηκε πάλι ως το στήθος του. Ηταν εκεί στητό και οι ρόγες της τον περίμεναν ορθωμένες. Την φίλησε. Πόσο του άρεσε ένα γυναικείο στήθος, που τον περίμενε λαχταριστό.
Τον αγκάλιασε με τα πόδια της, δείχνοντας του πως τον περίμενε.
Αισθανόταν το βάρος του πάνω της. Η ζέστη του κορμιού του, την φλόγιζε. Οι φλέβες της χτυπούσαν στο λαιμό της. Την ξαναφίλησε ενώ έσπρωξε το πέος του μέσα της και την κοίταξε στα μάτια.
Οι ρυθμικές κινήσεις που ξεκίνησε τον απογείωσαν.
Την αισθανόταν να σπαρταρά στα χέρια του και την κράταγε λες και θα του έφευγε. Ηταν εκεί δική του όμως.
Επρεπε να κρατηθεί, βγήκε και την άφησε να τον αποζητήσει.
Έσκυψε και την φίλησε.
Πήρε στα χέρια της το πέος του και το οδήγησε ξανά μέσα της. Οι κινήσεις του είχαν γίνει πιο γρήγορες, οι παλμοί του, ολοένα και αύξαναν, ενώ εκείνη ανάσαινε δυνατά και του φώναζε «μη σταματάς». Κορύφωσαν μαζί ενώ εκείνος αισθανόταν πως θα λιποθυμούσε. Από χαρά, από ευτυχία, από έρωτα.
Την φίλησε στο λαιμό, την κράτησε στην αγκαλιά του ως να πάρει δεύτερη ανάσα και του είπε σιγανά. «είμαι μεθυσμένη από ευτυχία, ήθελα τελικά να το ζήσω αυτό μαζί σου».

Mon amour...

2009-01-09T18:06:00.002+02:00

Αφιερωμένο εξαιρετικά στον άνδρα της ζωής μου, για την κάθε μέρα που μου έχει χαρίσει απο την ζωή του.

Μ' ένα μεγάλο ευχαριστώ για τον παράλληλο δρόμο που έχει χαράξει δίπλα μου.

Χιόνι - Ηλιος

2009-01-04T22:59:00.002+02:00

Την πήρε απο το χέρι και βγήκαν έξω στο χιόνι. Οι ανάσες τους έβγαζαν μιαν άχνα. Περπάτησαν έτσι κάμποση ώρα. Σιωπηλοί. Χαμένοι στις σκέψεις τους. Το κρύο περόνιαζε αλλά η καρδιά ήταν ζεστή. Είχαν ο ένας τον άλλον. Πήρε λίγο χιόνι απο κάτω και της πέταξε. Ο χιονοπόλεμος δεν άργησε να έρθει. Μέσα στην ησυχία του χιονιού οι φωνές τους ξεσήκωναν το άσπρο τοπίο. Απολάμβαναν σαν μικρά παιδιά το παιγνίδι με το χιόνι. Εκείνος θα έφευγε για εύκρατα κλίματα την επομένη. "Ο χειμώνας είναι για το χιόνι" του είπε γελώντας, πετώντας του μια χούφτα που τον πήρε στον ώμο. "Οχι για όλους" της απάντησε, πετώντας την επόμενη "χειροβομβίδα". Τον πλησίασε και τον κράτησε απο τα πέτα στο παλτό. "Θα μου λείψεις" του είπε, καθώς τον κοίταγε στα μάτια. "θα είναι λίγες ημέρες" της απάντησε αγκαλιάζοντάς την.

Της έφτιαξε 10 cds με μουσική και τα ακούμπησε στο μαξιλάρι της. Την φίλησε απαλά στα χείλη και την αποχαιρέτησε. Ενα ταξίδι ακόμη. Λίγες ημέρες μακριά της.

Καλή χρονιά !

2009-01-01T01:32:00.002+02:00

2009

ευχές

και κάθε ευχή μου

να γίνεται πραγματικοτητα

για τον καθένα απο εσάς !

Ενα αστέρι, μια ευχή !

2008-12-23T10:51:00.003+02:00

Κάνω μια ευχή στο αστέρι των Χριστουγέννων για όλους εσάς που μου κρατάτε συντροφιά.

Να φέρει υγεία, χαρά και ευτυχία στα σπίτια σας. Να σας χαρίσει ηρεμία και γαλήνη, αυτές τις άγιες ημέρες και να έχει η οικογένειά σας αλλά κι εσείς προσωπικά όσα ευχηθείτε.

Σας εύχομαι ολόψυχα να σας προσφερθεί απλόχερα αγάπη και μια μεγάλη αγκαλιά απο τους ανθρώπους που αγαπάτε και να συναντήσετε φίλους που έχετε καιρό να δείτε και γνωστούς που "χάνουμε" κατά καιρούς.

Σας φιλώ γλυκά και σας ευχαριστώ που είστε τριγύρω.

Ελσα

Ενα μεγάλο ευχαριστώ και πολλές ευχές στους συνεργάτες μου και σε όσους "βοήθησαν" για να γίνει αυτό εδώ το μπλόγκ. - Βάντα !

Φλογισμένα κορμιά !

2008-12-16T15:42:00.005+02:00

H ζεστή του αγκαλιά είχε ανοίξει και περίμενε να την κλείσει μέσα. Παραδόθηκε στα φιλιά της και στα χάδια της. Επιδέξια τον φιλούσε, έπαιζε με το σώμα του, προσπερνούσε το πέος του, εκεί που περίμενε πως θα τον αγγίξει και αυτό τον άναβε περισσότερο.

Του φερόταν γλυκά, μ' έναν τρόπο πρωτόγνωρο. Είχε βάλει στόχο να τον τρελλάνει? και το πετύχαινε πάρα πολύ καλά. Σήκωσε το κεφάλι της και τον κοίταζε. Κρατούσε στα χέρια της το πέος του και το φιλούσε, αφήνοντας τα χείλη της να το αγγίξουν απαλά. Συνέχιζε με μικρές δαγκωματιές, ήταν τόσο επιδέξια σ' αυτό που έκανε. Της κρατούσε το κεφάλι και το έφερε κοντά του. Του χαμογέλασε. Οι κραυγούλες της τον συγκλόνιζαν. Αφέθηκε στα χάδια της αρκετή ώρα. Πόσο του άρεσε, πόσο τον καταλάβαινε. Δεν τον πίεζε...

Ως που, την ανάγκασε γλυκά να τον αφήσει και την γύρισε μαλακά. Σκίρτησε στα χέρια του. "Κρυώνεις"? την ρώτησε και άρχισε να την φιλά. Απαντούσε όλο της το σώμα, σε κάθε αγγιγμά του κι αυτό του έδινε έναυσμα να προχωρήσει. Και προχωρούσε, εξερευνόντας το κάθε εκατοστό στο κορμί της. Της άγγιζε το στήθος, την κρατούσε και την φιλούσε στις ρόγες, έφτανε στο λαιμό της και δάγκωνε την άκρη απο το αυτάκι της, νοιώθοντάς την να ανατριχιάζει. Ανοιξε μαλακά τα πόδια της και άρχισε να τα φιλά. Εξερευνούσε το κορμί της. Κι εκείνη παραδόθηκε.

Η φλόγα που έκαιγε στο τζάκι, έστελνε τις αχτίδες της στο πρόσωπό της και το φώτιζε αχνά. Αρχισε να την φιλά, στην γραμμή ανάμεσα στο στήθος της κατεβαίνοντας προς τα κάτω. Αισθάνθηκε το σκίρτημά της. Οι παλμοί του είχαν ανέβει, τα χείλη του άγγιξαν τα δικά της. Επαιξε με την γλώσσα του, ανάμεσα στο φλογισμένο αιδοίο της. Του κράτησε το κεφάλι, περνώντας τα δάχτυλά της στα μαλλιά του. Την άκουγε να του ψιθιρίζει "ναι, ναι", ανάμεσα σε μικρούς αναστεναγμούς. Οι θόρυβοι που άφηνε να της ξεφύγουν, έφταναν στ' αυτιά του και τον ερέθιζαν ακόμη περισσότερο. Την φιλούσε, και ένοιωθε πως του είχε παραδοθεί άνευ όρων. Ηταν μόνο οι δυό τους. Παραδομένοι στα χάδια και στα φιλιά τους, ως που τον οδήγησε μέσα της με μια επιδέξια κίνηση. Αισθάνθηκε όπως ποτέ αλλοτε και "άκουσε" την καρδιά του που χτυπούσε δυνατά. Την είχε στην αγκαλιά του, ήταν δική του ως το τέλος.

Ο ρυθμός του τους συνεπήρε και τους δυό. Ηταν ένα πιά. Διψούσε να φιλήσει τα χείλη της, που ήταν μισάνοιχτα. Την κοιτούσε στα μάτια της, που μισόκλειναν απο ηδονή, όμως ήταν σίγουρος πως τον παρατηρούσε, όπως βρισκόταν πάνω της και την παράσερνε στο χορό του. Οι αναστεναγμοί και οι κραυγές της, δυνάμωναν όλο και περισσότερο, όπως το πάθος του ξεχύλιζε. Κι εκείνος, ευχόταν να μην τελειωσει ποτέ αυτό το γλυκό μαρτύριο.

Στην κορύφωσή του, την ένοιωσε να σπαρταρά και κοίταξε το πρόσωπό της. Χαμογελούσε. Τα χέρια της τον έσφιγγαν σε μια τεράστια αγκαλιά. "Μείνε" του μουρμούρισε όπως έσκυψε να την φιλήσει στα χείλη. "σ' ευχαριστώ" της απάντησε ενώ η γλώσσα του άρχισε το παιγνίδισμα. Εμειναν αγκαλιασμένοι να την κοιτά στα μάτια. Δεν μιλούσαν. Τα λόγια ήταν φτωχά μπροστά σ' αυτό που είχαν ζήσει.

Την πηρε ο ύπνος στην αγκαλιά του και έμεινε να την κρατά και να την κοιτά. Το στήθος της παλλόταν απο την ήρεμη ανάσα της και το λιγοστό φως που ανέδυε η φλόγα απο το τζάκι, έστελνε σκιές στο σώμα της. Την σκέπασε και την κράτησε ως το πρωί. Εκλεισε τα μάτια του και παραδόθηκε στον ύπνο, τη στιγμή που την ένοιωσε να ξυπνά.

Ηταν δική του. Ισως για πάντα.

Φλογισμένα.

2008-12-09T16:23:00.006+02:00

Eίχε βάλει ένα ποτήρι ουίσκυ, καθόταν στην μεγάλη πολυθρόνα κοντά στο τζάκι και κοιτούσε τις φλόγες στον αέναο χορό τους. Οι σκέψεις του ήταν μπερδεμένες. Προσπάθησε να τις βάλει σε τάξη, μα η μορφή της, διαρκώς ξεπετιώταν μπροστά του και τον αποσυντόνιζε. Την έβλεπε να χορεύει, όπως εκείνη την τελευταία φορά που την είχε συναντήσει. Βυθιζόταν σε ένα όνειρο που δεν ήθελε να τελειώσει. Νόμιζε πως άκουγε την μουσική, εκείνης της βραδυάς. Τι δεν θα έδινε να μην τελείωνε ποτέ εκείνη τη βραδυά. Να μην την έχανε. Να την ξανάβλεπε έστω και για μια στιγμή.

Που να ήταν άραγε? Πως να την εύρισκε. Εκλεισε τα μάτια και ταξίδεψε πάλι. Την είδε, ολοζώντανη μπροστά του να φορά κόκκινα και να λικνίζεται, ρίχνοντάς του λοξές ματιές πάνω απο τον ώμο του καβαλιέρου της. Δεν του ήταν ξένη, γνωρίζονταν, αλλά οι δρόμοι τους ήταν μακριά. Ηθελε να της μιλήσει, να περάσει λίγες ώρες μαζί της, όμως κάθε φορά που αποτολμούσε να βρεθεί κοντά της, ποτέ δεν ήταν μόνοι! Τι ειρωνία, εκείνο το βράδυ, προσπάθησε να την πλησιάσει να της ζητήσει ένα χορό και ακριβώς εκείνη την στιγμή, ξεκίνησε ο σεισμός. Με την αναταραχή την έχασε. Οταν ξαναβρέθηκε με την συγκεκριμένη παρέα, έμαθε πως εκείνη είχε φύγει με την οικογενειά της για άλλο τόπο. Απο καιρό σε καιρό, την σκεπτόταν. Ηθελε να βρεθεί για λίγο κοντά της. Να μεθύσει με το άρωμά της, να πιεί λίγο απο το κρασί της, να γευτεί τη γεύση των χειλιών της.

Ανακάθισε και ήπιε την τελευταία γουλιά, μαλώνοντας τον εαυτό του "τι σου λείπει?, γιατί ονειρεύεσαι το άπιαστο? Εχεις ότι μπορεί να ποθήσει ένας άνδρας". Σηκώθηκε και πηγε να βάλει λίγο ποτό ακόμη.

Ξανακάθισε στην πολυθρόνα του. Νομιζε πως άκουσε χτύπημα στην πόρτα με το χέρι. Σηκώθηκε να δει. Ανοίγοντας, την αντίκρυσε μπροστά του. Του χαμογέλασε και φώτισε το πρόσωπό της.

.... αυτή η ιστορία, δεν θέλει να τελειώσει. την έχω γράψει δύο φορές και δεν σώζεται...

παρακαλώ, συνεχίστε την.... ούτε copy paste, δεν αντέχω να την ξανακάνω

Αγιος Βασίλης

2008-12-02T10:11:00.006+02:00

Ταξίδευε. Ηρθε την παραμονή των Χριστουγέννων, χωρίς να έχει ειδοποιήσει. Δεν τον περίμενε και το ήξερε. Ηθελε να της κάνει έκπληξη.

Δεύτερη σκέψη ήταν να της τηλεφωνήσει μόλις έφθασε. "Ηρθα, έχεις χρόνο ή έχεις κανονίσει κάτι"? Η χαρά της ήταν απερίγραπτη. Τέτοιο δώρο, δεν το περίμενε. "Και βέβαια έχω χρόνο και έχω κανονίσει, θα πάμε μαζί" του απάντησε, πετώντας απο την χαρά της.

Πήγε σπίτι του. Είχε αρκετή ώρα ως το βράδυ. Εκείνη όμως θα ερχόταν, νωρίτερα και έπρεπε να είναι έτοιμος.

Το κουδουνισμά της τον βρήκε να ξυρίζεται ακόμη και να έχει γεμίσει το μπάνιο υδρατμούς.

Της άνοιξε κι εκείνη χύθηκε στην αγκαλιά του. Του χάρισε το πιο γλυκό φιλί. Της αναπέδωσε το παιγνίδισμα με την γλώσσα του. Την έσφιγγε στην αγκαλιά του, είχαν να ειδωθούν μόνο 1 μήνα, αλλά του είχε φανεί αιωνιότητα. Οι ρόγες της είχαν σκηρήνει και ακουμπούσαν το γυμνό κορμί του. Την ήθελε βασανιστηκά. Θα περίμενε όμως.

Ντύθηκε γρήγορα, της έδωσε τα δώρα της και την τράβηξε στον καναπέ, στην αγκαλιά του. Δεν σταμάτησε να την φιλά, ενώ εκείνη άνοιγε πακέτα.

"Λοιπόν, τι έχει κανονίσει η αγάπη μου, απόψε?" την ρώτησε ενώ τον έπνιγε στα φιλιά και του μουρμούριζε λόγια που τον ξεσήκωναν.

"Πάρτυ στους Μαρκόπουλους" του είπε. "Ωραία σκέφτηκε εκείνος". Είχε βάλει στο μυαλό του να την αποπλανήσει ετούτη τη νύχτα.

Πήγαν μαζί και η χαρά που είδε και τον είδαν οι φίλοι, ήταν εκδηλη απο τις δύο πλευρές.

Περνούσαν όμορφα, η ατμόσφαιρα ήταν πολύ ζεστή, οι φίλοι και οι γνωστοί πάρα πολλοί, οι εικόνες πανέμορφες, προσπαθούσε να τις συγκρατήσει όλες.
Ενας αγιος βασίλης, εμφανίστηκε στην πάνω μεριά της εσωτερικής σκάλας και μετά απο ολιγόλεπτη ησυχία, άρχισε να ξεροβήχει, μέχρι που τους έκανε όλους να σωπάσουν. Κατευθύνθηκε προς την οικοδέσποινα της φίλησε το χέρι, της χάϊδεψε τα μαλλιά και της έδωσε ένα κουτί σοκολατάκια.

Χειροκρότησαν όλοι σαν μικρά παιδιά και περίμεναν υπομονετικά τα δώρα τους. Ο σάκος ήταν γεμάτος, ο αγιος, έκανε παντομίμα, έδειχνε πακέτα με μεγάλες καρτούλες, που είχαν επάνω σημειωμένα τα ονόματά τους. Ενας ένας που έβλεπε το όνομα του, ξεφώνιζε "εγώωω" και όρμαγε να το πάρει. Επαιξαν με τον άγιο, έπαιξε μαζί τους, μη δίνοντας με την πρώτη τα πακέτα και... Πέρασε παραπάνω απο μισή ώρα έτσι. Το καταδιασκέδασαν όλοι.

Είχαν αποτραβηχτεί και άνοιγαν τα δώρα τους. Ο άγιος την πλησίασε στο μισοσκόταδο και την έπιασε απο τη μέση. Η κολόνια του πλημύρισε τα ρουθούνια της και πριν προλάβει να αντιδράσει την είχε στην αγκαλιά του και την φιλού΄σε με πάθος. "α, ώστε έτσι" σκέφτηκε, "το είχε προσχεδιάσει και με κοροϊδευε". Κανείς δεν τους έδινε σημασία. "αγάπη μου" πρόλαβε να του πει, όπως την τράβηξε απο το χέρι και την οδηγούσε προς την σκάλα. Ανέβηκαν γρήγορα και την έσπρωξε μαλακά σε ένα δωμάτιο. Οπως τότε που πρωτογνωρίστηκαν, σκέφτηκε...

Ηταν σκοτεινά, το φιλί του, την συνεπήρε. Αρχισε να της βγάζει τα ρούχα, ενώ ταυτόχρονα με το άλλο χέρι, προσπαθούσε να απελευθερωθεί απο την στολή του.
Τα παιγνιδίσματα με την γλώσσα του κατέβηκαν χαμηλά, ως που η γλώσσα του ύγρανε τα χείλη της και την έκανε να παραλύσει. Μικρές κραυγές, της ξέφευγαν ενώ, τον άκουγε παράλληλα να αναστενάζει απο ηδονή, καθώς του χαϊδευε το πέος του. Τον χαϊδευε, με το ένα της χέρι, ενώ το άλλο, ήταν γατζωμένο στην πλάτη του. Μόλις χαλάρωσε εκείνη, το κράτημά της, ανέβηκε αργά βασανιστηκά στο στήθος της και έδινε μικρές δαγκωματιές με την γλώσσα του στις ρόγες της. Το στομάχι της έτρεμε όπως παλιά "ελα" του ψιθύρισε, ξέπνοα, και τον ένοιωσε, ζεστό και δυνατό να διευσδύει. Οι κινήσεις του την συνεπήραν σ' ένα ακόμα μαγικό χορό. Πόσο τον ήθελε. Πόσα της χάριζε. "μην σταματάς" του φώναξε, ενώ εκείνος την έσφιξε ακόμη περισσότερο στην αγκαλιά του, και η διεύσδηση του, έγινε ακόμα βαθύτερη. Ο ρυθμός του πιο γρήγορος απο ποτέ. Βόγγιξε εκείνος απο ηδονή και δάγκωσε τα χείλη της.

Εφτασαν ως το τέλος, σε μια ένωση, που ομοιά της δεν υπήρξε ποτέ. Ηταν μεθυσμένη απο ευτυχία. Θέλησε να τον κρατήσει στην αγκαλιά της, αλλά εκείνος, είχε ήδη σηκωθεί. Ντυνόταν στο σκοτάδι, που είχε πιά συνηθίσει και την τράβηξε κοντά του. Ενα ακόμα φιλί και την έσπρωξε στο μπάνιο, ενώ εκείνος, άνοιξε την πόρτα και βγήκε.

Πήρε ένα γρήγορο ντουσάκι, ντράπηκε στην αρχή με την ιδέα, πως δεν κρατήθηκε στο σπίτι των φίλων, σήκωσε τους ώμους, ανοιξε την πόρτα και βγήκε στο διάδρομο. Κανείς δεν φάνηκε να ενοχλήθηκε απο την απουσία τους.
Κατέβηκε και μπερδεύτηκε σε συζητήσεις φίλων. Την πλησίασε και την έπιασε απο την μέση, λέγοντάς της. "Εδώ ήσουν αγάπη μου? δεν σ' εύρισκα". Γύρισε και τον κοίταξε, τον φίλησε απαλά στα χείλη και συνέχισε την κουβέντα της, με αρκετά ερωτηματικά!

Αργότερα, όταν αποφάσισαν να το διαλύσουν, ο αγιος βασίλης, στεκόταν στην πόρτα και ευγενικά την αποχαιρέτησε, ευχόμενος "και του χρόνου" και χαμογελώντας της.

Δεν θα μάθαινε ίσως ποτέ, για το αποψινό μεθύσι ....

2008-11-21T11:39:00.004+02:00

Παράλληλες σκέψεις !

2008-11-12T09:37:00.001+02:00

Κοίταξα μια φωτογραφία σου.
Πάντα κοιτώ τις φωτογραφιες σου.
Η ματιά σου ήταν διεισδυτική.
Το βλέμμα σου με μαγνητίζει
Εμεινα εκεί να χάνομαι στο βλέμμα σου.
Χάνομαι συχνά στην ματιά σου.
Ανατρίχιασα στην αίσθηση του φιλιού σου.
Εχω την γεύση του φιλιού σου
Εκλεισα τα μάτια και βρέθηκα στην αγκαλιά σου.
Πολλά βράδυα νομίζω πως με κρατάς
Το τελευταίο φιλί σου, ήταν πριν απο 8 μήνες.
Ηθελα ακόμα ένα φιλί
Ενα φιλί που τα έλεγε όλα.
Ενα φιλί όπως εκείνο πριν τόσο καιρό.
Ενα φιλί που υποσχόταν πολλά.
Εχω την γλύκα του στο στόμα
Μια αγκαλιά που δέν εσβησε ποτέ απο την μνήμη.
Κι εκείνη η αγκαλιά σου...
Μια μυρωδιά, που δεν θα χαθεί ποτέ. Η δική σου.
Το άρωμα σου, είναι γύρω μου συχνά
Πεισματικά, δεν ζήτησες ποτέ, τίποτα άλλο.
Ηθελα και δεν με άφηνες
Μα η γλύκα που μένει είναι ζωντανή.
Κλείνω τα μάτια και ζω τις στιγμές
Δεν έχω παρά να χαθώ στη ματιά σου και να ονειρευτώ, πως είσαι εδώ κοντά μου.
Ονειρεύομαι πως είμαστε μαζί
Δίπλα μου, μέσα μου.
Πως σ' έχω δική μου
Πως κάνουμε έρωτα
Πως μου ανήκεις
Πως μου δίνεις ότι δεν σε άφησα.
Θέλω να σου δώσω ότι δεν με άφησες να δώσω
Ολα όσα σου αρνήθηκα.
Με πλήγωσες
Θα έρθεις. Θέλω να είμαι μαζί σου

Ταξιδεύοντας....

2008-10-21T16:58:00.004+03:00

Προσπαθούσε να την πείσει απο καιρό να ταξιδέψουν μαζί. Στα ταξίδια που οργάνωνε εκείνος, άνετα θα μπορούσε να την πάρει μαζί του. Εκείνη έλεγε όχι πεισματικά ενώ το ήθελε, στην πραγματικότητα. Αν κάτι πηγαινε στραβό και την τελευταία στιγμή, πήγαινε και η γυναίκα του μαζί? Δεν ήθελε να βρεθεί προ εκπλήξεων. Σκεπτόταν εκείνον. Δεν θα μπορούσε να χειριστεί καταστάσεις. Οσο για εκείνη, δεν είχε καμμία όρεξη να την γνωρίσει. Εκείνος κάθε φορά της έστελνε την ανακοίνωση του ταξιδιού. Αποφάσισε να του πει "ναι". "Οχι, αυτή τη φορά" της απάντησε στο μεηλ της, "δεν θα είμαι μόνος!". "Ούτε κι εγώ" πείσμωσε εκείνη. Ετοιμαζόταν να φύγει απο το γραφειο, όταν χτύπησε το τηλέφωνό της της. Ανόρεκτα απάντησε και τον άκουσε να της λέει βιαστικά, "Σε μια ώρα στο.........., θέλω να σε δω". Της έκλεισε το τηλέφωνο, χωρίς να προλάβει να αντιδράσει. Αντι για τον γνωστό δρόμο, πήρε τον αντίθετο. Eβρεχε καταρρακτωδώς. Εφτασε πρώτη. Στάθμευσε το αυτοκίνητό της και περίμενε. Δεν πέρασαν δύο λεπτά και φάνηκε εκείνος. Ανοιξε την πόρτα του συνοδηγού και μπήκε. Ορμηξε πάνω της και την φίλησε. Ενα φιλί που κράτησε μια αιωνιότητα. Η γλώσσα του, της έκανε χίλια παιγνίδια. Ηθελε να μην τελειώσει ποτέ. Χαλάρωσε και απολάμβανε. Μια ηδονή πέρναγε την σπονδυλική της στήλη και την έκανε να ανατριχιάζει. Πόσο το ήθελε, πόσο της είχε λείψει. "σε θέλω τώρα" της είπε, ανάμεσα στα φιλιά του. "ελα, επιτέλους", της ψυθίρισε στο αυτί. Ανάμεσα στα βογγητά της που δεν έλεγχε πιά, του απάντησε "σε θέλω". Την φιλούσε στο λαιμό. Δεν σταματούσε. Εκείνη είχε χώσει τα δάχτυλά της στα μαλλιά του, τον κρατούσε σφιχτά και του ανταπέδινε τα φιλιά. Τον ήθελε τόσο πολύ κι εκείνη. Του έδινε μικρές δαγκωματιές. Εκείνος, έπαιζε με την γλώσσα του στο λαιμό της, κατέβηκε και μπήκε ανάμεσα στο στήθος της. Την ένοιωθε να σπαρταρά στην αγκαλιά του. Και ήταν μόνο η αρχή. Η επόμενη ώρα τους βρήκε σε γνωστό, μεγάλο ξενοδοχείο της πόλης. Ηταν η πρώτη φορά, που δεν την ένοιαζε ποιός θα τους δει, ποιός θα την αναγνωρίσει, ποιός θα τους μιλήσει. Αισθάνονταν ελεύθεροι.. Ισως γιατί ήταν η πρώτη φορά μαζί του. Κάτι που τοσο ήθελαν, κάτι που τόσο λαχταρούσαν απο καιρό και οι δύο. Η πόρτα έκλεισε με δύναμη πίσω τους και την αγκάλιασε φιλώντας την. Της έκοψε την ανάσα, αλλά της άρεσε. Ηταν τώρα οι δυό τους μόνοι. Τόσος χαμένος χρόνος, σκέφτηκε εκείνος. Η ηδονή ήταν ατέλειωτη και για τους δύο. Δεν υπήρχαν λόγια. Μόνο χαμόγελα και πράξεις. Της χάριζε επιτέλους ότι του αρνιόταν τόσο καιρό. Ηταν έτοιμη να του χαρίσει τον κόσμο ολόκληρο. Ανοιξε τα μάτια του, και αντίκρυσε το χαμόγελό της. Ηταν όλα όπως τα είχαν φανταστεί τόσο καιρό. Οπως ήθελαν να τα ζήσουν. Βγήκαν αγκαλιασμένοι. Ηταν ευτυχισμένοι. Ακόμη και για τόσο λίγο. Επιτέλους έκαναν αυτό που ήθελαν και οι δύο. Χωρίστηκαν μ' ένα φιλί. Ως την επόμενη φορά, το επόμενο ταξίδι.

Η αγάπη μου...

2008-09-19T13:01:00.006+03:00

Kαλώς σας βρήκα! Μερικούς περίεργους βλέπω τριγύρω. Ωραία λοιπόν. Αφού πρέπει να δώσω αναφορά, στους αγαπητούς μου αναγνώστες, ταξίδεψα λίγες ημέρες να δω την αγάπη μου. Φτάνει αυτό ή θέλετε ανατριχιαστικές λεπτομέρειες? Χα, χα, σας γέλασαν ! Η επαγγελματική μου "διαστροφή", που έχει γίνει δεύτερη φύση, με αφήνει να την "διασύρω" ακόμη και στο μπλογκ μου ! Περίμενα κι εγώ να μου γράψετε μια αλατοπιπερωμένη περιπετειούλα σας, αλλά εσείς.... αγρόν αγοράσατε... Το αποφεύγετε επιμελώς? ή μου φαίνεται? θα σας βάλω "διαγωνισμό" άλλη φορά!

Μια κρύα προπαραμονή Χριστουγέννων, ξεκίνησα βραδάκι για ταξίδι στο βορρά. Είχα να δω την αγαπημένη μου φίλη πολύ καιρό και με είχε προσκαλέσει για να περάσουμε 15 ημέρες, την περίοδο των εορτών. Το δρομολόγιο είχε 3 + 2 ώρες ταξίδι στο σκοτάδι. Τελευταία στιγμή μου ανακοίνωσαν, ότι θα ταξίδευα πρώτη θέση, γιατί κάποιο πρόβλημα υπήρχε με την θέση μου και αυτό δεν με χάλασε καθόλου ως ιδέα... Αλλο που δεν ήθελα. Η ώρα απογείωσης είχε περάσει κατά 10 λεπτά και ξαφνικά, εκεί που δεν μας είχε ενημερώσει κανείς για τίποτα, ένας χριστιανός, ήρθε βιαστικός, πέρασε δίπλα μου, πέταξε την τσάντα του στα πόδια του, έβγαλε γρήγορα το παλτό του και το έβαλε στη θέση πάνω, έπεσε με δύναμη στην πολυθρόνα και "σφύριξε" "επιτέλους, τώρα θα κοιμηθούμε'.... ¨λίκνο που σε λίκνισε" μουρμούρισα και έδεσα την ζώνη μου. Ωστε αυτόν τον τελευταίο επιβάτη περιμέναμε και είχαμε καθυστερήσει...

Το ταξίδι ξεκίνησε, οι αεροσυνοδοί ήταν ιδιαίτερα ευγενικές μαζί μας. Το ίδιο και ο συνταξιδιώτης μου, που μου πρόσφερε ένα ποτήρι κονιάκ, αφού συστήθηκε "Απόστολος ----" και χαρήκαμε αμφότεροι για την γνωριμία. "Στην γνωριμία μας, για να γλυκάνω την αναμονη στην οποία σας υπέβαλλα" συμπλήρωσε. "Αν κοιμηθείτε, δεν χρειάζεται να το πιούμε στην γνωριμία μας" του πέταξα μάλλον απότομα, γιατί ήμουν συνηθισμένη να πιάνω κουβέντα με τα πέριξ και να κάνω γνωριμίες, όχι να μένω μουγκή, με κάποιον να κοιμάται δίπλα μου. Η πρώτη θέση είχε ένα ζευγάρι ακόμη μεσήλικες, πιο μακριά. Ανακάθισε και άνοιξε διάπλατα τα πρασινα μάτια του. "Δεν ήξερα πως θα είχα μια τόσο γλυκειά συνταξιδιώτισσα, που βλέπω αγαπά τα άλογα", χαμογέλασε και προσπάθησε να διασκεδάσει... Μαλάκωσε το βλέμα μου και ζωγραφίστηκε ένα χαμόγελο στη άκρη των χειλιών μου. Πως του ήρθαν τα άλογα, σκέφτηκα και τότε θυμήθηκα. Στο νεσσεσέρ της μαμάς, που κουβαλούσα για να βολευω τα πόδια μου στο αεροπλάνο, υπήρχαν παντού αυτοκόλλητα με άλογα (μεγάλη αγάπη της μαμάς). Μια κουβεντούλα αναγνωριστική ξεκίνησε δειλά και έγινε μια κουβέντα μεγάλη καθ' όλη την διάρκεια του ταξιδιού. Στο τέλος της τρίτης ώρας ειχαμε γίνει φίλοι.
Η αναμονή της επόμενης πτήσης μας βρήκε πολύ αργά στο αεροδρόμιο μαζί με άλλους, που δεν πίστευαν ότι γνωριστήκαμε στην προηγούμενη πτήση. Μέχρι που όταν επιβαβαστήκαμε μας παραχώρησαν την θέση για να είμαστε δίπλα να συνεχίσουμε την κουβέντα μας. Παρ' ότι μέναμε σε διαφορετικές κατευθύνσεις, έχοντας ανταλλάξει τηλέφωνα καταφέραμε και βρεθήκαμε μέσα στις 15 ημέρες που ξοδέψαμε για διακοπές. Με προσκάλεσε σε δείπνο και με φιλοξένησε δύο ημέρες γιατί μας είχε αποκλεισει το χιόνι. Ηταν απο τις ωραιότερες νύχτες και ημέρες της ζωής μου, ό,τι πέρασα μαζί του. Ζούσα αυτό ή κάτι άλλο μαγικό? δεν ήξερα. Δεν ήθελα να ξέρω τίποτα. Μόνο απολάμβανα. Και ήταν υπέροχα. Είχα να κάνω μ' έναν άνθρωπο που όμοιό του δεν είχα συναντήσει ποτέ ξανά.

Η επιστροφή δεν μας βρήκε στο ίδιο δρομολόγιο, όμως είχαμε φροντίσει να δώσουμε ραντεβού και βρεθήκαμε πάλι και πάλι και πάλι. Γίναμε αχώριστοι. Ζούσαμε μαγικές στιγμές οι δυό μας. Βρισκόμαστε σε απίθανα μέρη, σε απίθανες ώρες, όσο το επέτρεπε η ζωή μας. Το μόνο συννεφάκι ήταν πως έπρεπε να χωρίσουμε απο τους συντρόφους. Κι αυτό έγινε....
Γνώρισα την οικογένειά του τα επόμενα Χριστούγεννα, που ήμουν επισήμως καλεσμένη. Μια οικογένεια που απαρτίζοταν απο ανθρώπους διαφορετικών φυλών και εθνών. Πολλές κουλτούρες μαζί, έγινα αυτόματα το κέντρο του ενδιαφέροντος ως που άκουσα κάποιον να του λέει "έφερες μαζί τον ωραιότερο και γλυκύτερο άνθρωπο που έχω συναντήσει". Δεν θυμάμαι πιά αν κοκκίνησα, αν απάντησα κάτι. Δεν αισθανόμουν πως "πέρναγα εξετάσεις", εκεί μέσα, αλλά εκέινο που θυμάμαι καλά, είναι πως αισθάνθηκα υπέροχα όταν μ' αγκάλιασε και τους είπε " Την προσοχή σας παρακαλώ, θά ηθελα να σας αναγγείλω τους αρραβώνες μου, με την Βάντα". Χείμαρρος η μητέρα του, ήρθε κοντά μας και μας αγκάλιασε και μας φίλησε. Είχα μείνει με το στόμα ανοικτό. Πήρα βαθειές αναπνοές και ανταποκρίθηκα στο φιλί του. Είχαν όλοι πλησιάσει κοντά και μας αγκάλιαζαν, λέγοντας ο καθ' ένας ευχές. Ετσι απλά όπως είχαν ξεκινήσει όλα, έτσι συνεχίζονταν. Ζούσαμε αυτό που λένε "θυελλώδης έρωτας".

Μετακόμισα σπίτι του, γιατί ήθελα να είμαι μαζί του όσο γινόταν περισσότερο. Ζουσαμε ευτυχισμένοι, μεθυσμένοι απο ευτυχία, για 6 μήνες, ως που πηγαίνοντας στην Βενετία, μου ζήτησε να παντρευτούμε. Παραμυθένια όλα. Οπως θα τα ήθελε μια κοπέλα να συμβούν στην ζωή της. Μετά την πρόταση, πήγαμε περίπατο με την γόνδολα. Εκεί μου ζήτησε να σκεφτώ σοβαρά την πρότασή του. Επίσης μου δήλωσε πως θα μετέφερε την έδρα των επιχειρηματικών δραστηριοτήτων του, σε άλλη πόλη. Αυτό δεν μου άρεσε καθόλου. "Ενας έρωτας ίσως και να περάσει" του χαμογέλασα κοιτώντας τον στα μάτια. "Οι φίλοι και οι άνθρωποι που αγαπώ, δεν περνάνε, δεν είμαι διατεθημένη ούτε να τους αφήσω, ούτε δουλειά να αλλάξω". Ημουν έτοιμη να τινάξω τον αέρα οτι ζούσα. Ρίσκαρα και κέρδισα τελικά. Απο τότε ζούμε ο καθ' ένας στην πόλη του και βρισκόμαστε 3-4 φορές τον μήνα. Τα έκτακτα και οι εκπλήξεις δεν λείπουν απο την ζωή μας. Πολλές φορές έχω πάρει το αεροπλάνο, απροειδοποίητα για να βρεθώ κοντά του, γιατί το προηγούμενο βράδυ, είχαμε μια πολύ ζεστή συζήτηση. Για μια ημέρα. Κι εκείνος, δεν παραλείπει να εμφανίζεται μπροστά μου, ακριβώς την στιγμή που αισθάνομαι την έλλειψή του.

Τέλος της αφήγησης. Οχι και τέλος του παραμυθιού. Ενός παραμυθιού που ζω και χαίρομαι για όσο κρατήσει.

υ.γ. Βάντα εκ του Ευανθία για να μην αναρωτιέστε αν είμαι γηγενής. Δεν χαλάσαμε χατήρι της μαμάς, που φαίνεται δεν ήθελε να ακούει το όνομα της πεθεράς !

Αναμνήσεις - Στιγμές ζωής

2008-09-14T23:02:00.002+03:00

Σας θυμίζει κάτι η φωτογραφία?

Σας έφερε μια ανάμνηση, μια σκέψη γλυκειά, μια κακή στιγμή?

Γράψτε μου την ιστορία σας, στείλτε την στο μεηλ μου και αμέσως μόλις επιστρέψω απο το ταξίδι μου, θα την αναρτήσω με το όνομά σας ή όχι (όπως το ζητήσετε).

καρδιά μου !

2008-09-08T10:10:00.000+03:00

Kαρδιά μου, δεν με κοιτάς στα μάτια πιά.

Δεν με πλησιάζεις.

Δεν με αγγίζεις.

Δεν με φιλάς.

Γιατί?

Τι φοβάσαι?

Τον εαυτό σου ή εμένα?

Μακριά

2008-09-04T15:19:00.004+03:00

H ώρα ήταν περασμένη, αλλά δεν ήθελε να σταματήσει την κουβέντα που είχε μαζί της. Την ένοιωθε τόσο κοντά του. Τόσο δίπλα του. Εφτανε να κλείσει τα μάτια και να την δει μπροστά του. Την ήθελε τόσο πολύ. Η αγωνία του ύπνου βάραινε τα βλέφαρά του, όμως εκείνος απο φόβο μην αποκοιμηθεί έγραφε. Της έγραφε λόγια αγάπης, λόγια πόθου, ταξίδευε μαζί της.

- Μην σταματάς να με φιλάς μέχρι να ξημερώσει.

- αφού έχει γλύκα τόση, συμπλήρωσε εκείνη.

- θα κοιμηθούμε μαζί? την ρώτησε

- Απόψε σε θέλω κοντά, του απάντησε.

Το μυαλό του είχε σταματήσει. Ηταν τόσο μόνος. Η ησυχία είχε απλώσει τα πέπλα της. Τίποτα δεν τον τάραζε. Ηταν ερωτευμενος. Δωσμένος σ' εκείνη.

- Ι give my heart to have just one night with you, του έγραψε

- τι αισθάνεσαι, τόλμησε να την ρωτήσει.

Εκείνος είχε λιώσει. Βρισκόταν μέσα σε ένα όνειρο μισόκλεινε τα μάτια και την έβλεπε δίπλα. Δεν ήθελε να τελειώσει το όνειρο του.

- να σου δώσω ένα φιλί ακόμα? της έγραψε

- ήθελα να ήσουν εδώ. δώσε μου ένα φιλί, λαχτάρισε και του απάντησε

- είμαι δικός σου, έχω χαθεί μαζί σου, δεν θα μπορέσω να κοιμηθώ.

- κι εγώ έτσι είμαι, μ' αρέσει γλυκέ μου. αισθανόταν ένα γλυκό μούδιασμα.

- είναι δύσκολο να ξεφύγω απο τέτοια φάση και δεν θέλω.

- καρδουλα μου, σου κάνω κακό, κάποιες φορές, που είμαι τόσο μακριά σου

- δεν πειράζει. απλά ειναι δύσκολο της απάντησε. Eίχε αρχίσει να μην νοιώθει τον εαυτό του

- δύσκολο να με αποχωριστείς. και για μένα το ίδιο. θα σε κρατώ στην αγκαλιά μου

- δύσκολο να περάσω το βράδυ μόνος μου. φίλα με

- να σε φιλώ μέχρι το πρωί,να σε πάρω αγκαλιά να σε νανουρίσω, να σε γλυκοκοιμήσω.

- μέ έχεις ξεσηκώσει. μελαγχολώ που είσαι μακριά

- κλείσε τα μάτια και κράτα με, προσπάθησε εκείνη και συνέχισε. κλείνουν τα μάτια μου, καρδούλα μου. θα σε ονειρευτώ. Είμαι μακριά και λυπάμαι που είσαι μόνος, δεν αντέχω.

- πάρε με αγκαλιά και μην μιλάς άλλο.

- χίλια φιλιά και αγκαλιές....

Ηταν μια βραδιά αφόρητη πάλι. Στο μισοσκόταδο, άκουγε την ανάσα της άλλης απο το διπλανό δωμάτιο. Εκείνος ήταν αλλού. Μ΄εκείνη που λάτρευε και δεν είχε.

Το ξημέρωμα θα έφθανε δύσκολα.

Στο ναυάγιο

2008-08-25T15:45:00.003+03:00

Tον περίμενε πάντα εκεί. Στο γνωστό σημείο. Στο ναυάγιο. Κάθε καλοκαίρι και εφέτος δεν θα ερχόταν γρήγορα. Θα αργούσε. Υποχρεώσεις τον κρατούσαν μακριά της. Ηξερε πως θα έρθει, πήγαινε κάθε απόγευμα εκεί και έμενε να κοιτά το ναυάγιο ως αργά. Μετά επέστρεφε σπίτι της και κλεινοταν μέσα. Ώς που της τηλεφώνησε πως θα έρθει. Στολίστηκε, έβαλε την καλή της εσάρπα, πήρε το δρόμο και έφθασε σούρουπο εκεί. "Ενα ναυάγιο για ένα άλλο" μονολόγισε και σήκωσε τα δακρυσμενα μάτια της στο δρόμο. Τον είδε να ξεπροβάλλει απο μακριά. Η καρδιά της χτυπούσε τρελλά. Στην ησυχία ακούγονταν οι χτύποι της. Της χαμογέλασε κουνόντας το χέρι του. Η συγκίνησή του όπως την αγκάλιασε ήταν έκδηλη. Το αγκαλιασμά του, την έκανε να ανατριχιάσει. "Είσαι καλά?" κατάφερε να ψελλίσει μετά απο λίγη ώρα, κρατώντας την απο τους ώμους και απομακρύνοντάς την απο την αγκαλιά του. Του έγνεψε κουνώντας το κεφάλι της. Δεν μπορούσε να αρθρώσει λέξη. Το βλέμμα του την αγκάλιασε απο πάνω μέχρι κάτω. "Μου έλειψες", της ψυθίρισε πάλι. Αναζήτησε τα χείλη του. "κι εμένα" κατάφερε να του απαντήσει, πριν την πνίξει στο φιλί του. Μαρτύριο καταντούσε αυτή η ένωσή τους για λίγες ημέρες κάθε καλοκαίρι. Εμεναν όμως έτσι να το ζουν και να το περιμένουν. Μια συνήθεια είχε μείνει απο τα νεανικά χρόνια. Ο καθ' ένας είχε υποχρεώσεις, όμως αυτό που ζούσαν κάθε καλοκαίρι 20 χρόναι τώρα δεν το άλλαζαν με τίποτα άλλο. Απλωσε την κουβέρτα στην άμμο και κάθισε τραβώντας την απο το χέρι. "απόψε κάτω απο τα άστρα", της σιγο-μουρμούρισε, όπως την έκλεινε στην αγκαλιά του. Το σκοτάδι, είχε πέσει. Τα φώτα μακριά τους έδειχναν τις σκιές. Το λιγοστό φως στο ναυάγιο, ήταν μακριά κι αυτό. Η πανσέληνος, βγήκε ολόφωτη σε λίγο. Δεν πίστευε πως θα την έβλεπε εφέτος. Τα σχεδια για διακοπές, είχαν αλλάξει 100 φορές και δεν ήξερε τι θα γινόταν τελικά. Τα μάτια της λαμπύριζαν απο τα δάκρυα. "Γιατί κορίτσι μου, γιατί? Είμαι εδώ κοντά σου", της είπε. Ενα αχνό χαμόγελο φάνηκε στην άκρη των χειλιών της. Οπως την κράταγε, άκουγε την καρδιά του. Οι χτύποι ήταν έντονοι. Ζούσαν την στιγμή. Ζούσαν μόνο για την στιγμή. Την χαίδευε για ώρα. Το στήθος της παλλόταν στο φως του φεγγαριού, δάγκωνε τις ρόγες της και τις έβλεπε να ορθώνονται. Οι μικροί αναστεναγμοί της, ακουγονταν σαν μελωδία στ αυτιά του. Κρατούσε το κεφάλι του στο στήθος της και του έλεγε...."κι άλλο, μην φεύγεις". Ηταν μόνο η αρχή. Την πήρε γλυκά, την ήθελε όσο ποτέ. Ηξερε πως θα ήταν το τελευταίο καλοκαίρι για τους δυό τους. Το αίμα της, χτυπούσε στις φλέβες και έτρεχε με δύναμη, δεν μπορούσε να ελέγξει τον εαυτό της πιά. Ηθελε να πάρει όλο του το είναι. Να τον κρατήσει δικό της για πάντα. τον κράταγε στην αγκαλιά της, και έβλεπε το κορμί του να δονείται πάνω της. Δυο κραυγές που έγιναν μία, τους έφεραν στην κορύφωση. Ανοιξε τα μάτια του και συνάντησε τα δικά της. "τελευταία φορά" σκέφτηκε. Δεν ήθελε αλλά δεν είχε περιθώρια πλέον. Επρεπε να σταματήσει εδώ. Επρεπε να τελειώσει εδώ.

"Δεν θα με ξεχάσεις' της ψυθίρισε όπως την κρατούσε πάνω του. "Ούτε κι εσύ" του απάντησε.

Ο παράδεισος είναι ότι ζούμε

2008-08-14T21:49:00.004+03:00

Mαζί σου στην ακρογιαλιά, της είπε. Μαζί σου και στην κόλαση, τι να την κάνω την ακρογιαλιά, μετά απο τόσα χρόνια... μουρμουρισε σφίγγοντας τα δόντια.

Την παρέσυρε στην καυτή άμμο και την κράτησε στην αγκαλιά του στην άκρη στο κύμα. Ο ήλιος έκαιγε τα κορμιά τους, το νερό δρόσιζε τα πόδια τους. Την φίλησε με πάθος. Είχε να την δει τόσα χρόνια. Του είχε λείψε πολύ. Μπορούσε να την έχει δική του έστω και για λίγες ώρες. Το μόνο που τον ένοιαζε ήταν πως την είχε δική του.

Ηθελε να την πάρει, εκεί στην άκρη στο κύμα, όμως είχαν έρθει σε μια κοσμοπλημμυρισμένη παραλία για ευνόητους λόγους. Ποιός θα τους πρόσεχε....

Τον παρέσυρε στο νερό. Ηταν κρύο, ανατρίχιασε, μα τον ζέστανε η ματιά της. Απελευθερώθηκε απο την αγκαλιά του και βουτηξε μακριά του. Την ακουλούθησε. Απομακρινόταν. Την έχανε, δεν ήταν τόσο νέος πιά να κολυμπά γρήγορα..... η δουλειά του τον κράταγε και μακριά απο θάλασσα....

Με μεγάλες απλωτές την έφτασε. Του χαμογελούσε. "μετά απο τόσα χρόνια, έχω ότι είχα άποζητήσει περισσότερο. Εσένα και έρωτα στο νερό". Την αγκάλιασε και δεν του αντιστάθηκε. Είχε έρθει η ώρα για τους δυό τους. Δεν ήθελαν τίποτα άλλο. Αφέθηκαν στα κύματα να κάνουν έρωτα. Του δώθηκε με την ψυχή της, δεν την ένοιαζε τίποτα άλλο εκτός απο εκείνον. Ερωτας στα κύματα. Χαμογελούσε και τον φιλουσε συνεχώς. Ανταποκρινόταν εκείνος και σκεπτόταν μόνο εκείνη....

Παραδόθηκαν σε έναν ατελείωτο έρωτα. Οι δυό τους και τα κύματα. Επαιζαν αρκετή ώρα στο νερό ως που είδαν τον ήλιο να δύει. Βγήκαν απο το νερό αγκαλιασμένοι. Ηταν μαζί και έφτανε αυτό

Παλιές αγάπες

2008-08-05T10:23:00.001+03:00

Ξέμεινε απο τσιγάρα. Τσαλάκωσε το πακέτο και ξεκίνησε για το κοντινό tobacco shop. "Πάλι πολυκοσμία, παρ' ότι καλοκαίρι...." μουρμούρισε κι ανέβηκε δύο δύο τα σκαλιά της κυλιόμενης. Παρ' ότι δεν είχε χρόνο, σκάλωσε η ματιά στους πηχιαίους τίτλους των εφημερίδων για το έγκλημα της δεκαετίας.. Διάβασε αφηρημένα και προσπέρασε γρήγορα το τσούρμο απο τουρίστες που ήταν μπροστά του. Μπήκε με φόρα στις σκάλες και κατέβηκε κατι παραπάνω απο γρήγορα, πέφτοντας πάνω σε ένα πιτσιρίκι στο τέλος της, που χάζευε αμέριμνο. Το σήκωσε στον αέρα για να μην το παρασύρει και το κατέβασε πιο πέρα χαμογελώντας και ψιθυρίζοντας "συγνώμη πιτσιρίκο". Το επόμενο βήμα έμεινε μετέωρο, στο άκουσμα του ονόματος του απο μια γνωριμη φωνή. Γύρισε και την αντίκρυσε. Ηταν τόσο κοντά που άκουγε την ανάσα της. Την κοίταξε για δευτερόλεπτα, ανοιγοκλείνοντας τα μεγάλα βλέφαρά του. Πριν προλάβει να ψελίσει κάτι, εκείνη είχε χυθεί στην αγκαλιά του και τον φιλούσε. Ρωτούσε τι κάνει, πως είναι, του έλεγε για τα παιδιά της. Είχε σαστίσει. Δεν περίμενε να την δει. Δεν ήθελε να την δει. Ηθελε να την ξεχάσει. Χαμογέλασε αφηρημένα, ψέλλισε "ευχαριστώ καλά" σαστισμένα και έμεινε ακίνητος στη θέση του να την κοιτά. Μετά απο όσα του είχε δημιουργήσει, τον είχε αγκαλιάσει, τον είχε φιλήσει, και του κράταγε το χέρι στα δικά της και του μιλούσε. Ε, αυτό ήταν θράσος! Με μια γρήγορη κίνησε, απελευθέρωσε το χέρι του, την χτύπησε στον ώμο, βρήκε λίγα λόγια και ξέφυγε.
Συνέχισε την δουλειά, έμεινε μόνος αργά και αποζήτησε μια φιλική "αγκαλιά" για να μιλήσει. Βρήκε την γνωστή, ευτυχώς και της είπε "ανέβασέ με, συνάντησα την πρώτη μου αγάπη και χαλάστηκα". "δεν περίμενες να την ξαναδείς?" τον ρώτησε ανυποψίαστη.
"όχι και να μου φερθεί τόσο άνετα'.
Δεν της ανοιγόταν, σχεδόν ποτέ, τέτοια κουβέντα για παλιές αγάπες, δεν είχε ανοίξει ποτέ και τώρα ερχόταν να της πει όσα ήθελε και όσα δεν ήθελε να τα καταλάβει εκείνη.
Δεν υπήρχε περίπτωση να τον καταλάβει. Δεν την άφηνε να περάσει πιο πέρα. Την λάτρευε, την ήθελε ψηλά. Την κοροϊδεψε λίγο και πέρασε σε άλλα θέματα που τον χαλαγαν λιγώτερο. Προσπάθησε να μην το σκέπτεται. Ο εγωϊσμός του δεν το επέτρεπε. Κι όμως. Δεν ησύχαζε.
Αναψε τσιγάρο και έφερε στο μυαλό του παλιές στιγμές που προσπαθούσε να ξεχάσει. Πως του την είχε φέρει η παλιά αγάπη. Πως ενώ ήταν μαζί, εκείνη "έπαιζε" με άλλον. Η τσούλα, είχε το θράσος μετά απο ότι του είχε κάνει να τον φιλήσει κιόλας! Ο εγωϊσμός του δεν τον άφηνε να ησυχάσει. Ηθελε να της πει τόσα και δεν πρόλαβε. Ηθελε? Δεν ήθελε. Δεν είχε αξία πιά. Μόνο να μην την ξανασυναντούσε. Ποτέ πιά.

Με την δουλειά θα το ξεπέρναγε. Το άλλο πρωί όλα θα ήταν ευκολότερα.....

σημείωση : μια βιασύνη κατέχει τούτο το κείμενο. θα διορθωθεί πάραυτα. τη συγνώμη μου

Στην Πολύτιμη Αγαπημένη....

2008-08-03T09:30:00.003+03:00

Ενα σονέτο θα γράψω για σένα Πολύτιμη Αγαπημένη. Ενα σονέτο με ουράνια μελωδία για σένα Χρυσαλίδα μου. Για να υφάνεις τον χρυσό ιστό σου, γύρω μου και να με τυλίξεις μ' αυτόν. Το φως της μέρας που ανατέλει θα φωτίσει την καρδιά σου και η πρωϊνή δροσιά της θάλασσας θα σε αγκαλιάσει και θα παρασύρει τα λιτά χρυσά μαλλιά σου σ' ένα τρελλο χορό.

Θησαυρέ μου, μένω με την γλύκα του φιλιού σου στα χείλη μου. Η γεύση σου, με ακολουθεί. Το κορμί σου διαγράφεται μπροστά μου, ακόμα κι όταν δεν είσαι εδώ. Η φωνή σου αντιχεί στ' αυτιά μου, σαν ουράνια μελωδία. Κλείνω τα μάτια και ανασαίνω το άρωμά σου, που βρίσκεται τριγύρω. Μην φεύγεις. Οι αληθινοί παράδεισοι είναι αυτοί που ζήσαμε.